Dende o templete da Alameda ao alto de Arteixo

Entrade neste blog é moi interesante e divertido

2011-11-05T01:37:00.001+01:00

www.arteixolandia.blogspot.com

Non sei quen é, pero o autor traballa moi ben e con fina ironía

Domingo 6 de Novembro, ás 18:30 no Centro de Novas Tecnoloxías de Arteixo (fronte ao campo de fútbol)

2011-11-05T01:19:00.000+01:00

Acto electoral do PSdeG-PSOE:

Contará coa presencia de:

Francisco Caamaño (Candidato nº1 do PSOE de A Coruña)

Fernando González Laxe (Ex Presidente da Xunta de Galicia)

Propostas do PSOE de Arteixo para o POS 2011

2011-10-29T13:07:00.000+02:00

Martín Seco García con DNI 33.336.132- R, voceiro do Grupo Municipal Socialista de Arteixo, en representación deste grupo, fai as seguintes propostas para poder ser incluídas no Plan de Obras e Servizos do ano 2011:

MORÁS:

• Asfaltado na rúa Rivera e rúa de Abaixo no lugar de Uxes.

• Instalación dunha pérgola permanente no campo de festa de Uxes para a celebración das festas.

• Senda peonil dende Santa Icía ata o límite do Concello de A Coruña

RAÑAL:

• Por motivos de seguridade vial faise inexcusable a construcción de beirarrúas na estrada que vai dende a ría do Rañal ata o Polígono de Sabón e mellora da iluminación e da sinalización vial.

ALTO DE ARTEIXO:

• Remate do saneamento da rúa Fonte da Horta.

• Acondicionamento das beirarúas na rúa dos Castros e renovación da canalización da traída de auga con constantes roturas.

CHAMÍN:

• Acondicionamento do firme e mellora do alumeado na rúa Santa Marta.

LOUREDA:

• Canalización das augas que baixan dende o polígono de Morás cara o Igrexario de Loureda e a pista que conecta éste con Martulo

MEICENDE E PASTORIZA:

• Construcción ou renovación de beirarrúas, iluminación e mellora do mobiliario urbano nas Travesías de Meicende e Pastoriza.

OSEIRO:

• Acondicionamiento do firme da rúa da Fonte.

VILARODÍS:

• Completar construcción beirarrúas na Avenida de Platas Varela a ambos márxenes

LARÍN:

• Remate do abastecemento e recollida de augas dende Pedra ata o límite do concello para rematar esta parroquia.

BARRAÑÁN:

• Peche do ciclo de abastecemento e recollida de auga na parroquia de Barrañán.

ARTEIXO:

• Urbanización do entorno do CEIP Arteixo

EXPOSICIÓN DE PINTURA DE JESÚS TRASTOY DO 26 DE AGOSTO AO 16 DE SETEMBRO

2011-08-22T21:31:00.000+02:00

Coincidindo co inicio das festas de San Ramón e Santa María, o vindeiro venres, día 26 de agosto de 2011, ás 20,30 horas, na Sala do Auditorio Municipal de Vilalba, levarase a cabo a inauguración da Exposición de Pintura do artista vilalbés JESÚS TRASTOY, nun acto organizado polo Instituto de Estudios Chairegos.

A mostra, que poderá ser visitada dende o mesmo d...ía 26 de agosto ata o 16 de setembro, en horario do Auditorio, está formada por 54 cadros distribuídos nas seguintes temáticas:

• Recantos Vilalbeses

• Persoeiros

• Varios

• Bodegóns

• Acuarelas

• Plumiñas

• Caricaturas

A linguaxe figurativa que Jesús Trastoy plasma nos seus cadros, utilizando técnicas diversas, aplícaa a temas moi variados. Con todo, sinte predilección polos recantos máis pintorescos e recónditos de Vilalba e doutros pobos mariñeiros, polos animais, por persoeiros cos que tivo algunha relación ...

Deu a coñecer a súa xa extensa obra a través de exposicións e certames. Participou nunha exposición colectiva no colexio lucense de Fingoi. Asistiu a certames en Burela, en Begonte (con motivo do Belén), nos de maiores convocados pola Xunta de Galicia: no correspondente ao ano 2004 foi finalista con dúas obras, Escravos do móbil e As catro estacións; e no do ano en curso exhibiu outras dúas, A Santa Compaña e Outono no Courel

Novo artigo no blog do PSdeG-PSOE de Arteixo ante as mentiras de Carlos Calvelo(PP) , alcalde de Arteixo

2011-08-20T10:08:00.001+02:00

Aquí queda o enlace do artigo:

http://progresistasarteixo.blogspot.com/2011/08/martin-seco-garcia-carlos-calvelo.html

Iniciativas do Grupo Municipal Socialista de Arteixo neste Pleno de Xullo, entre elas a moción polo cambio de proxecto na rotonda de Sabón

2011-07-30T19:27:00.003+02:00

Decirvos que a moción non foi admitida a trámite ó votar o PP en contra da urxencia de debatila neste pleno:

MOCIÓN

EXPOSICIÓN DE MOTIVOS:

Este venres, 2 de Xullo de 2011, poidemos observar como a Xunta de Galicia publicaba no DOGA o anuncio da resolución pola que se aprobaba o proxecto de trazado da obra e actuacións no ámbito metropolitano da Coruña, duplicación da calzada AC-551 Sabón-AG-55 e reordenación da glorieta de Sabón. Neste anuncio a Consellería trocaba o proxecto presentado en Decembro do 2010, que constaba dunha glorieta de tres niveis e pasaba a unha de dos niveis, eliminando o paso inferior planificado con anterioridade. Dito troco no proxecto, fíxose sen levar a cabo un novo período de exposición pública e o conseguinte prazo para a presentación de alegacións.

Dende o Grupo Municipal Socialista non atopamos por ningún lugar as explicacións técnicas da Consellería de Medioambiente, Territorio e Infraestructuras, para trocar o proxecto presentado en Decembro do ano pasado. Nesta presentación pública, o Conselleiro afirmaba con rotundidade, a necesidade de levar a cabo este proxecto cunha rotonda de tres niveis, xa que ésta, era a única solución que podería dar resposta os problemas de tráfico que temos na actualidade e que virán aumentados pola posta en servicio das instalacións do Porto Exterior e o Polígono de Morás. A única resposta con sentido que atopamos é que este troco sexa debido ao aforro económico, que pase dun presuposto duns 13 millóns de euros a un menor de 10 millóns, aínda que sexa a costa dun descenso importante das prestacións desta instalación que podería facer que quedase obsoleta en pouco tempo, voltando a ter problemas de colapso na rotonda a corto prazo, algo inaceptable para unha instalación de vital importancia para este concello e a súa comarca. Algo que pon en evidencia a falla de compromiso do goberno da Xunta de Galicia cos veciños de Arteixo e as súas empresas.

Por outra banda as alegacións que presentou o Grupo de Goberno do Concello, composto naqueles momentos polo PSOE e TEGA e as que presentaron os Grupos da Oposición, PP e BNG, que ademais as fixeron públicas nos medios de comunicación, non establecían en ningún caso a necesidade de eliminar o paso inferior da rotonda, senon que abogaban por comunicalo coa Avda da Deputación e non coa Avda da Praia, así como outras necesidades de corrección no tráfico derivadas de dita instalación, así como a eliminación da peaxe da Autovía de Carballo. Non endendemos polo tanto, o cambio de parecer do noso Alcalde, o señor Calvelo, que no momento das alegacións, xa era candidato do PP á Alcaldia de Arteixo e abogaba por levar a cabo esta infraestructura nas condicións que necesita o noso concello e que agora aplaude o que semella que é un proxecto lesivo para os intereses dos cidadáns e empresas do noso Concello, sen máis motivo aparente que o de obedecer os designios dos mandatarios do PP de Galicia.

Por tódolo anteriormente exposto, propoño ó pleno desta Corporación a adopción do seguinte,

ACORDO:

Que o Grupo de Goberno en representación de toda a Corporación Municipal, envie a Consellería de Medioambiente, Territorio e Infraestructuras un escrito onde expoña públicamente o seu posicionamento contrario a este troco plantexado pola Xunta de Galicia no proxecto da reforma da Glorieta de Sabón, sen levar a cabo un período de exposición pública e un prazo de presentación de alegacións e que volte a reivindicar a necesidade dunha infraestructura que absorba o tráfico que terá esta instalación nos vindeiros anos e a eliminación da peaxe da Autovia de Carballo como medida complementaria para paliar o excesivo tráfico da nosa rotonda

Que na maior brevidade posible, o Grupo de Goberno encargue un informe aos técnicos do noso concello para avaliar o troco do proxecto que acaba de efectuar a Xunta de Galicia e as actuacións complementarias que se deberían de levar a cabo para solucionar os problemas de tráfico que causaría esta actuación no noso concello.

Que se ditos informes, non consideran que a solución plantexada pola Consellería sexa a solución óptima para o tráfico nos vindeiros anos, o Grupo de Goberno proceda a interpoñer recurso contencioso-administrativo ante a resolución adoptada pola Xunta de Galicia ou recurso potestativo de reposición ante o Conselleiro de Medioambiente, Territorio e Infraestructuras.

ROGO

Nestas derradeiras datas, se estivo procedendo ao asfaltado do aparcamento do Colexio de Galán, na parroquia de Oseiro, en primeiro lugar procedeuse a retirar o asfalto danado para posteriormente proceder a reasfaltar o aparcamento. Como podemos observar na imaxe adxunta, o residuo obtido da eliminación do asfalto danado, procedeuse a deixar tirado na cuneta de dito aparcamento. O Grupo Municipal Socialista roga dos responsables da Concellería de Obras:

• Ordenen aos responsables da obra, a retirada inminente de ditos residuos.

• Supervisen as obras realizadas para evitar que se volten a producir este tipo de actuacións

PREGUNTA

O anterior grupo de goberno no Concello de Arteixo na pasada lexislatura, adquiriu as máquinas para a instalación dun parque biosaludable na parroquia de Pastoriza, para tal actuación, chegou a un acordo cun propietario dunha finca desta parroquia para a instalación de dito parque. Tendo en conta o avanzado desta actuación, o Grupo Municipal Socialista desexa preguntarlle o señor Alcalde:

• ¿Ten pensado o grupo de goberno do Partido Popular continuar coa instalación deste parque biosaldable?, se é así ¿cando o pensa levar a cabo?

Un año (Texto de Carmen Seco García no aniversario da defunción do noso pai, Martín Seco Cendán)

2011-06-22T23:16:00.002+02:00

Como teño recibido moitas mensaxes falando da beleza deste escrito e do montón de sentimentos que levanta naqueles que o leen, incluso sen coñecer de nada ao noso pai, e tendo en conta que necesito leelo case que tódolos días, non sería xusto que non o publicase no meu blog, co permiso da miña irmá maior.

Querido papá,

Cada día intento llamarte, busco tu nombre en el directorio de la xunta y allí está, cierro los ojos y pienso, ¿qué te contaría hoy?. Y te explico que tengo algún jefe que es bastante gilipollas, que el pp está acabando con los funcionarios o que ahora hay un movimiento llamado 15-m que seguro te sorprendería y lo que habríamos reñido sobre el asunto… imagino lo que te diría, imagino lo que responderías… yo en secreto te daría la razón y tú en secreto habrías hecho caso a algo de lo que dijese yo, pero jamás reconoceríamos que ninguno hubiese convencido al otro de nada, somos unos turrones ¿verdad?, bueno tú más que yo (jeje).

Esta semana desapareció tu nombre del directorio, me temo que amortizaron la plaza, te busqué, no estabas, así que ahora me llevo el mp3 y escucho serrat y rápidamente aparecen los viajes villalba-lugo, lugo-villalba, y te veo por el retrovisor, y pienso…¿por qué nadie heredó lo de los ojos verdes?. Y recuerdo todos los paisajes del camino, la corteza blanca del abedul, la casa más bonita del mundo debajo del puente, llegar a infesta-pasar infesta, el bache de la vía del tren, la planta de reciclado de residuos que no se puede utilizar porque no tiene acceso, y también el ladrillo-visto, los feos eucaliptos que plantaron en los prados y las pobres vacas pastando en los montes… ¡ay!!! y los horrorosos plumíferos, ¿sabes papá? ahora los consideran planta invasora, tras mucho repetirlo, de Villalba a Lugo de Lugo a Villalba, al final nos dieron la razón…. ¿habrá algún duende espía en los coches? Sí, sigo viviendo en el país de las maravillas, hay cosas que no cambian...

Pero es que este mundo, a pesar del mal gusto, es el realmente maravilloso, el otro día, Lugo-Villalba, le hablé a un ratonero. Recordé que tras la reencarnación tú serías un ave rapaz, ¿para qué? para poder volar sobre los lugares más bonitos del planeta, para poder vernos desde el cielo sin que nada te haga daño… Papá, -te dije- si eres tú vuelve a cruzarte conmigo hoy. Villalba-lugo te posaste en la autovía y miraste, esos ojos que he memorizado por el retrovisor eran tuyos, y si no lo eran, me da igual! yo creo que sí, tanto quería verlos… ¿eran tuyos papá?

Hace un año que vives ahí donde quiera que sea, pero estoy convencida de que podrás leer esto, no sé como lo puedo enviar, ¿tal vez un gnomo informático? Te echamos de menos papá, te echamos tanto de menos que mamá está convencida de que hacemos cosas raras… claro que cuando cuenta la rareza nos morimos de risa, ya sabes… y creo que te vemos reir desde donde estás que no sé donde es, pero es que realmente estás… es eso que no se puede explicar sin hablar otra vez de hadas o ángeles…yo te veo en cada rincón, te veo en la gente con problemas, en la cara de mamá, en los ositos de gominola, en la mesa electoral, en el gooooooooooool que tan poco me gusta, las camisas de cuadros, en el humo del tabaco que ya no nos dejan respirar, en las cerezas, en la mesa de mi oficina, en los pajaritos de la 2, en los números y hasta en la coca-cola, pero sobre todo en el retrovisor del coche.

Un beso de tu rosiña.

La renovación interna del PSOE comienza con la sustitución de Souto en la portavocía (El Ideal Gallego)

2011-06-22T09:00:00.001+02:00

La renovación interna de la agrupación local de Arteixo del Partido Socialista ya se inició. Tras los resultados electorales del pasado mes de mayo, que convirtieron al PSOE en la fuerza política menos votada en el municipio tras ocupar el segundo puesto en los comicios locales celebrados en 2007, los afiliados han decidido elegir al edil Martín Seco García para sustituir a la exalcaldesa Pilar Souto en la portavocía del grupo municipal.

Seco afirma sentirse afortunado por la decisión adoptada por sus compañeros de agrupación, al tiempo que señala que supone una responsabilidad ser una de las voces de la oposición al ejecutivo local, que encabeza el popular Carlos Calvelo.

Respecto al nuevo mandatario local, Seco espera que el alcalde se guíe por el diálogo tanto con los vecinos como con el resto de formaciones políticas.

“Todavía está todo en el aire. El alcalde aún no nos ha dicho que tiene previsto hacer y dependemos de los criterios que él establezca. Si su gestión es participativa podrá contar con nosotros, pero si no lo es tendremos que hacer una oposición más dura”, señala el nuevo portavoz.

Seco asimismo descarta que el hecho de haber sido elegido responsable máximo del PSOE en el Ayuntamiento de Arteixo suponga un paso previo para ser la persona que también sustituya a Pilar Souto al frente de la agrupación local. Según el concejal, la anterior mandataria local ya comunicó a todos los miembros de la ejecutiva que ella no va a presentarse a la reelección.

Por otra parte, espera que el ejecutivo local cumpla gran parte de las promesas que realizó durante el período electoral, especialmente las relacionadas con el Plan General de Ordenación Municipal (PGOM) y aquellas con las que el PP aseguraba que convertirían Arteixo en un referente.

El nuevo portavoz del PSOE nació en 1976 en la ciudad lucense de Vilalba, en la que hasta este mismo año fue edil. Está casado y tiene una hija. Es ingeniero técnico industrial y trabaja en la refinería de A Coruña donde forma parte del comité de empresa.

Durante varios años fue secretario general de las Juventudes Socialistas de Lugo, provincia en la que también ocupó un puesto en la directiva del PSOE.

Afirma que abandonó su filiación a la agrupación local socialista de Vilalba, por la de Arteixo, debido a la incorporación masiva en ella de “elementos distorsionadores”.

A mañá do sábado 30 de Abril, terán lugar os actos na memoria do finado político vilalbés Martín Seco Cendán que organiza o Foro Vilalbés de Debate e Cooperación e o Concello de Vilalba

2011-04-25T01:01:00.001+02:00

• Os actos comezarán ás 12 da mañá na rúa Mato Vizoso, na casa onde naceu Martín Seco Cendán, onde actualmente ten parte das instalacións o “Mesón do Campo”. Alí se levará a cabo o acto institucional onde tomarán a palabra:

o Margarita de Vicente Mato: Secretaria do Foro Vilalbés de Debate e Cooperación

o Gerardo Criado Guizán : Excmo Alcalde de Vilalba

Posteriormente o Excelentísmo Alcalde de Vilalba, procederá a descubrir a placa que o Concello coloca na casa onde naceu o homenaxeado para o recordo dos seus veciños, amenizada con música tradicional galega.

• Os actos continuarán no entorno do Muíño do Rañego, no lugar onde a familia de Martín Seco Cendán ten prantado un Carballo na sua memoria, alí o Vicepresidente do Foro Vilalbés de Debate e Cooperación, Suso Trastoy descubrirá o monolito que esta organización encargou con fondos recollidos de doazóns de particulares da nosa vila e que se grabou cunha dedicatoria e unha poesía na memoria deste político socialista vilalbés, unha vez descuberto o monolito, tomarán a palabra os profesores vilalbeses:

o Bernardo García Cendán: Sociólogo e escritor.

o Manolo Roca Cendán: Economista e escritor

o Agustín Fernández Paz: Premio Nacional de Literatura.

Dende o Foro Vilalbés de Debate e Cooperación gustaríanos contar coa vosa presenza para homenaxear a figura deste ilustre político vilalbés.

Compromiso: Arteixo

2011-04-18T00:05:00.005+02:00

La Voz de Galicia . «Mi compromiso con Arteixo y Pilar Souto es total» . El número dos del PSOE dice que aspiran a gobernar con «amplia mayoría» . Autor: Susana Acosta, Localidad: Arteixo, 15/4/2011 . Aunque tiene 34 años, Martín Seco García lleva la política en la sangre. Este joven, nacido en Vilalba (Lugo) se convirtió esta semana en el hombre de confianza de la alcaldesa de Arteixo, Pilar Souto, pero su pasión por la política le viene desde niño. Hijo de padre socialista, Seco García siempre estuvo muy vinculado con el PSOE. Primero en las Juventudes Socialistas y después como militante en Vilalba. De su etapa como concejal desde el 2007, reconoce que los problemas internos en la ejecutiva socialista de Vilalba provocaron su cambio de militancia a las filas arteixás. Consciente de que haber nacido en la localidad de Lugo puede provocarle críticas, se defiende diciendo que «uno no es de donde nace sino donde pace». Además se considera arteixán porque reconoce haber echado raíces en el municipio: «Llevo doce años trabajando en una empresa en Arteixo y seis hace que vivo aquí. Mi hija ya es arteixá y ya se sabe que al final son los hijos los que deciden. Además, mi compromiso con Arteixo y Pilar Souto es total», indicó. Martín Seco explica que se puso a disposición del partido desde el primer momento: «Le dije a Pilar que contase conmigo como suplente, que a mí me daba igual, solo quería colaborar en lo que pudiese». La sorpresa llegó cuando la regidora lo escogió como persona de confianza. Este ingeniero técnico industrial, que trabaja en Repsol, dice que a pesar de la crisis económica las perspectivas electorales son buenas porque aspiran a obtener mayoría absoluta.

Grande éxito de ventas de productos de Comercio Xusto na Feira do Queixo por parte do Foro Vilalbés xunto a Solidariedade Internacional

2011-04-04T16:44:00.003+02:00

Durante o fin de semana os membros do Foro Vilalbés de Debate e Cooperación "Martín A. Seco Cendán" en colaboración con Solidariedade Internacional de Galicia puxemos un Stand de productos de Comercio Xusto onde os achegados podían adquirir productos alimenticios, bisutería e algo de artesanía adquiridos a cooperativas de paises en vias de desenrolo.

As ventas foron un auténtico éxito polo que agradecemos a tódolos vilalbeses a súa acollida, ademais tamén agradecemos o seu interese por coñecer a nosa asociación e nalgún caso asociarse ó noso Foro que xa anunciamos que continuará con esta iniciativa de promoción e venta de productos de Comercio Xusto.

Graciñas e volveremos a vernos pronto.

Poema de Bernardo Garcia Cendán elaborado "in situ" na prantación do carballo na memoria de Martín Seco Cendán

2011-03-22T00:52:00.003+01:00

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán (18/03/2011)

2011-03-22T00:37:00.002+01:00

Meu ben querido Antón:

Había tempo que non te notaba tan alporizado e preocupado coma onte cando me chamaches pola noitiña. Son moitas cousas, dicíasme, que apareceron todas xuntas e, de tanto cavilar nelas, non son quen de durmir con xeito. Algunhas acontecen lonxe, pero agora, coa televisión, parece mesmo que as temos ás portas.

Disme que andas triste polas xentes de Libia que aspiraban nada menos que a seren un pouco libres, só un pouquiño, pero a liberdade é cousa tan querida como custosa, e moitos libios estanse a decatar dese custo en dor profunda e ata morte desapiadada. E tampouco atopan no chamado mundo libre algo do apoio que precisan. As axudas levarían seguramente a unha guerra e, como ben se sabe, as guerras acaban sempre por facer moitos máis estragos do que se logra en beneficios. Pero algo haberá que facer para frear as tolemias do Gadafi, ese individuo ao que tanto teñen adulado, por intereses económicos, os que agora o van atacar. Hai xa moito tempo que o deberan ter sancionado con medios políticos sen teren que acudir ás armas. Sería máis ético, aínda que padecese a economía. A ética, Antón, a ética. Algo que non se improvisa e da que se van desacostumbrando en demasía tanto os políticos como a propia cidadanía: estamos nun mundo onde xa non sabe poñer os valores por riba dos intereses de cada quen. E así nos vai. Antes aínda se acudía á relixión, pero agora tamén se desconfía dela, e ás veces con motivos. Pero isto tivo consecuencias porque, como ti mesmo dis con frecuencia, xa non sabemos onde acudir para atopar valores que sexan aceptados por todos. Ti non terás estudos, pero non deixas de facer preguntas de filósofo: a quen acudimos?, quen nos vai aprender a sermos honrados? Efectivamente, pobres libios nas mans dese toleirán. Desexemos que a ONU non cree problemas máis duros dos que pretende resolver.

Onte tamén tiñas no medio dos miolos o asunto do Xapón, claro. E tampouco deixabas de te facer preguntas. Xa vexo que te estás a converter en ecoloxista antinuclear. E creo que tes algo de razón. Efectivamente, se queremos seguir co ritmo de vida actual precisamos moita electricidade e, por iso, hai moitos políticos e opinadores que tratan de nos convencer de que, despois de todo, as centrais nucleares non son tan perigosas. E de repente aparece o asunto do Xapón e fainos ver que o risco é moito. E ti preguntas: ao mellor non é ético arriscarnos tanto, pero ti mesmo te respondes: a quen lle importa a ética con tal de que teñamos moita electricidade? E así nos sigue indo, meu Antón.

E aínda che queda outra preocupación máis caseira pola que me preguntas con especial insistencia. Ao carón das outras noticias, esta da que me falas ocupa un lugar case insignificante nos xornais e nas radios, pero aí está, a privarte do sono: resulta que roubaron as campás na igrexiña de Roás (mesmo me saíu en verso). E a quen lle importa? ..Xa estou oíndo a túa resposta: impórtalles aos de Roás. E si, estou de acordo, pero cantos son os de Roás? ...case non quedan, así que fóra preocupacións. Claro que tamén hai outras capelas e igrexiñas preto de nós que son asaltadas a cotío na busca das catro perras que poden quedar nos cepillos. E isto a quen lle importa?. Seguro que estás dicindo, case berrando: impórtame a min que me sinto roubado cada vez que forzan a pechadura da miña capela dos Remedios en Codesido, aquela igrexiña da miña infancia e da miña vellez.

E, con ser malo, aínda non é tan preocupante a perda dunha pechadura forzada e as catro moedas que podan quedar descoidadas nunha boeta calquera. O das campás de Roás xa é outra cuestión máis seria. E moito máis serio aínda será cando aparezan, en manada, ladróns de máis fuste que se ceben en privarnos desas pequenas tallas de santiños que tanto abondan nos retablos dos nosos templos rurais, esas pezas da escultura artesán que retratan con tanta inxenuidade as formas físicas das xentes da nosa Chaira, aquelas cariñas arrubiadas polo sol mentres deixaban a suor nas leiras. E nas igrexas aínda hai algo de protección, porque outros elementos do patrimonio, como os cruceiros ou os vellos muíños, son moito máis vulnerables e, sen embargo, moi apetecibles para os ladróns da cultura.

Non quero esquecerme, meu Antón, de comunicarlle aos nosos oíntes, como ti me ordenas, a túa insistencia en agradecerlle a moitos dos curas que van quedando no noso deserto rural a súa impagable disposición para poñer en práctica os poucos medios de que dispoñen. Moito mérito teñen os que, como Restituto Prieto Verdes, cura de Roás, non só procuran coidados senón que contan coa cultura necesaria para coñecer en detalle o valor do que gardan e poder así contribuír á súa posible recuperación. Son eles os que están facendo xenerosa e desinteresadamente un servizo que no futuro será cousa profesional, a cargo de universitarios especializados que lle custarán moitos euros á Xunta de Galicia, é dicir, a todos nós. Así pois, deixo cumprida a túa orde imperativa: a nosa gratitude.

E nada máis por hoxe. Xa sabes do meu aprecio por ti. Unha aperta

Bernardo

Palabras para o recordo na prantación dun Carballo na memoria de Martín Seco Cendán

2011-03-13T20:30:00.004+01:00

Hoxe é un día feliz. Feliz, porque Martín estaría compracido de saber que hoxe estamos aquí. Feliz, porque por fin se pode completar o desexo do noso pai, un desexo que nos fixo chegar aos que máis cerca estábamos del e que dende logo non podíamos obviar, pediunos, que o día que lle tocase deixar esta vida, o seu corpo fose convertido en cinzas e devolto a terra que o veu nacer, completando deste xeito, o ciclo natural da vida que tanto lle gustaba observar e estudiar.

Meu pai non lle tiña medo a morte, porque sabía que este camiño tiña un principio e un final, e que éste non era máis que unha parte do proceso vital, un final que contempraba pacientemente coa tranquilidade que da poseer a conciencia limpia de toda maldade.

Dicía o meu pai, que o día que a sua alma abandonase o corpo que lle tocou padecer, desexaba reencarnarse nunha desas aves rapaces que dominan o ceo e voan en liberdade sen medo a nada nin a ninguén, estou completamente seguro que nestes momentos, dende algún lugar do amplio ceo, esta sobrevoando as nosas vidas para asegurarse que alguén poda seguir traballando para intentar facer deste mundo un lugar máis fermoso onde vivir.

Gustaríame que hoxe recordáramos a Martín, escoitando este poema que el mismo escolleu para mostrar os seus sentimentos, nun dos días máis femosos que tivo a sorte de vivir con todos vos :

Cicais mañá
cando a miña mirada
non abrolle na luz
como cativa mapoula de auga,
veña a soedade.

Pero hoxe canto en libertá
e mentras canto
non estou isolado,
que o corazón vai comigo
e con il falo.

Beberei a paisaxe
nun amencer de lirios.
As campanas do mar
nos ventos fuxidíos.

Cada intre un paxaro,
cada pulso un latexo.
Unha espada de chuvia
cortando a frol do vento.

Nin as olladas torvas,
nin os beizos esquivos,
nin as voces nemigas
nin os homes cativos.

Vivirei coma o lume
alcendido na noite.
Terei cumios de estrelas,
cantarei para os homes.

Estou comigo mesmo.
O corazón é quen manda,
i eu obedezo.

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán 11/03/2011

2011-03-13T20:20:00.002+01:00

Lugo, 4 marzo 2011

Meu querido Antón:

Todo chega, tamén o Entroido que este ano ven máis atrasado por culpa da primeira lúa chea de primavera que lle toca encherse máis tarde ca outros anos. Encherse de luz, Antón, non de filloas ou cacheira como ti xa estás a pensar.

Temos, pois, un entroido cargadiño de festa popular, é dicir, para que a goce o pobo e non só as elite de exquisitos que ollan de esguello e menosprezo todo canto cualifican de popular, coma se fose algo cutre ou pouco refinado. Cando ti e máis eu eramos nenos, estas festas estaban case prohibidas, sobre todo no referente á presenza de máscaras e disfraces, aínda que nos pobos como o noso houbese unha certa permisividade. As xentes de orde, de ordeno e mando, enténdese, sempre lle tiveron moito medo a todo canto resulte satírico e burlón porque xustamente a sátira e a burla foron, en todas partes, as armas dese pobo ao que normalmente non lle deixaban expresarse libremente e víase na necesidade de atopar nun pouco de mofa e algo de irreverencia un xeito de relativizar a excesiva importancia e a esaxerada solemnidade que os dirixentes poñían nos seus actos e razoamentos. Certo que ás veces o pobo pasábase algo, pero os que mandaban tampouco deixaban de se pasar dabondo. Ao pobo non se lle podía facer calar de todo, pero tentábase controlalo dalgún xeito.

Nos pazos dos reis e seguramente no castelo dos Andrade tolerábanse, e mesmo se pagaban, as actuacións dos bufóns aos que se lle permitía que se riran abertamente, aínda que con coidado, do que alí acontecía. Tamén hoxe se toleran, e mesmo se pagan ben, as viñetas dos humoristas gráficos ou os monólogos dos Buenafuente e compañía. Toléranse, claro, porque, malia as aparencias, son bastante controlables: despois de todo, os actores pertencen a unha empresa que sabe moi ben ata onde pode consentir as súas trécolas. O malo é controlar ao pobo cando aflora a súa retranca nas conversacións ordinarias. Por exemplo, quen te controla a ti, Antón, cando, cun xeito de poñer os teus olliños, aínda que non digas nadas, xa todos sabemos o que estás a pensar das prédicas dos curas, das promesas dos políticos, das leis do goberno ou da aplicación desas leis por parte dos concellais correspondentes. Imaxina, meu amigo, as chanzas e as pullas que se poden facer por tras dun disfrace, sen que o humorista de turno teña que dar a cara, a súa cara verdadeira, claro. E isto é a orixe do Entroido que, evidentemente, non lles compracía nadiña aos poderosos que, nunha ditadura como a que vivíamos, trataban de controlar mediante a forma máis radical: prohibindo.

Pero, claro está, nunca puideron lograr de todo os seus propósitos e, dun xeito ou doutro, o enterro da sardiña na nosa vila seguía constituíndo unha festa colectiva que eu teño moi gardada nos meus ollos de neno. E ti, por suposto, aínda máis. O pobo poñíase de festa, a rirse a cachón das bufonadas que os mozos daquela (mozas, poucas) poñían en coplas e acenos pouco respectuosos. Aínda non se borrou dos meus olliños aquela imaxe do Luís Somoza metido nun cadaleito a medio facer, cun pau nas mans do que penduraba unha fermosa sardiña, mentres o cura se pechaba na súa casa e a garda civil facía o seu percorrido pola outra banda do pobo por onde xa tiña pasado o desfile. Os gardas civís tamén formaban parte do pobo e tamén colaboraban seu xeito.

Agora o Entroido é festa libre, e algo da súa orixe conservouse. Pero, ao meu ver, está organizado en exceso e, xa que logo, bótase de menos un elemento esencial como era a espontaneidade. Moita da nosa xente, vellos e novos, non deixa de se disfrazar; pero dáme a sensación de que o fan máis para ir nun percorrido oficial e, se cadra, ganar un premio do concello, que para andar de troula polo pobo adiante e chancear libremente, aquí e alí, nun bar e noutro, con cancións populares transformadas en textos e letrillas moi intencionadas. Ao mellor estou trabucado porque eu agora non ando moito niso, pero, se non o estou, aproveito aquí para dicirche que a moita organización pode matar o verdadeiro ser do Entroido. Supoño que ti, coma sempre, non cadrarás moito de acordo co que che digo, e poida que esteas no certo, pero agardo as túas explicacións para darche a razón. En todo caso, eu boto de menos na nosa vila asociacións culturais de todo tipo, coma Xermolos en Guitiriz, que expresen os variados sentires do pobo. Paréceme que aquí case todo é feito polo concello ou por institucións oficiais, e non está mal que estes axuden, pero só iso: axudar.

E antes de rematar, quero dicirche que me apetece moito aproveitar estes comentarios para facer lembranza dun noso amigo que, mentres foi mozo e aínda adulto, non deixaba de gozar coma ninguén destas e doutras festas ata se significar coma un dos vilalbeses máis destacados na promoción festiva da vida local. O Jaime Prieto estaba en todo e estaba sempre: non se concibía unha festa vilalbesa sen a súa presenza. Mesmo cando xa case non podía moverse con xeito, non deixaba de vir por aquí. Era algo parecido ao que representou o Epi ou o Pepe Mato, entre outros que sería de xustiza nomear con lembranza agradecida. Xaime fóisenos hai poucos días e adiviño que xa debe andar a organizar, na dimensión onde se atope, a peña da Vilalba bullangueira e festiva, aparte de atender a outras cuestións máis serias que esta xente nunca marxinou, con tal de que a nosa vila tivese vida. Estou seguro, meu Antón, que te xuntas a min para darlle grazas a Xaime, e que el llas dea da nosa parte aos que o precederon na partida a ese outro lugar onde andarán a proclamar que son vilalbeses a todos os efectos. Coa venia e o sorriso indubidable de Deus.

Por hoxe nada máis. Recibe, coma sempre, unha aperta de

Bernardo

2011: Una distopía feliz de Chris Hedges

2011-02-28T00:46:00.002+01:00

Gracias por recomendarme este artículo, brother!!!!

Traducido del inglés por Sinfo Fernández

Las dos grandes visiones sobre distopías futuras han sido “1984”, de George Orwell, y “Un mundo feliz”, de Aldous Huxley. El debate existente entre quienes observaban nuestro deslizamiento hacia el totalitarismo de las corporaciones giraba en torno a quién de los dos escritores tenía razón. ¿Viviríamos dominados, como escribió Orwell, por una vigilancia represiva y un estado de seguridad que utilizaría formas de control brutales y violentas? ¿O, como Huxley imaginó, nos sentiríamos fascinados por el entretenimiento y el espectáculo, cautivos de la tecnología y seducidos por un derroche consumista que envolvería nuestra propia opresión? Pues ha resultado que ambos, Orwell y Huxley, tenían razón. Huxley fue capaz de imaginar la primera fase de nuestra esclavitud. Orwell la segunda.

Como Huxley predijo, el estado de las corporaciones nos ha ido despojando gradualmente, seduciéndonos y manipulándonos con gratificaciones sensuales, artículos baratos producidos en masa, crédito sin límites, teatro político y diversión. Mientras nos iban entreteniendo y envolviendo, fueron desmantelando todo el conjunto de regulaciones que en otro tiempo mantuvieron a raya al depredador estado corporativo, volviendo a reescribir las leyes que nos protegían hasta abocarnos a la pobreza. En estos momentos, el crédito se ha secado ya, los puestos de trabajo medianamente decentes para la clase trabajadora han desaparecido para siempre y los artículos producidos en masa resultan ahora inasequibles, por todo lo cual nos vemos transportados desde “Un mundo feliz” a “1984”. El estado, asfixiado por déficits masivos, guerras sin fin y fechorías corporativas, se desliza hacia la bancarrota. Ha llegado la hora de que el Gran Hermano se apodere del sensorama, de la orgia-porfía y de la bomba centrífuga de Huxley. Estamos pasando de una sociedad donde se nos manipula hábilmente con mentiras e ilusiones a otra donde estamos clara y totalmente controlados.

Orwell alertó sobre un mundo donde los libros estarían prohibidos. Huxley advirtió de un mundo donde nadie querría ya leer libros. Orwell alertó sobre un estado de guerra y miedo permanentes. Huxley advirtió de una cultura habitada por un placer vacío de sentido. Orwell avisó acerca de un estado donde todas las conversaciones y pensamientos estaban vigilados y la disidencia brutalmente reprimida. Huxley alertó sobre un estado donde su población sólo se preocupaba por las trivialidades y el cotilleo, sin que le importaran ya ni la verdad ni la información fidedigna. Orwell nos veía asustados y sometidos. Huxley nos veía seducidos y sometidos. Pero estamos descubriendo que Huxley no era más que el preludio de Orwell. Huxley entendía que en ese proceso éramos nosotros los cómplices de nuestra propia esclavitud. Orwell lo interpretaba como esclavitud. Ahora que el Estado corporativo ha dado ya el golpe maestro, nos encontramos desnudos e indefensos. Y estamos empezando a entender, como Karl Marx supo, que el capitalismo sin restricciones y sin reglamentar es una fuerza brutal y revolucionaria que explota a los seres humanos y el medio ambiente hasta agotarlos o destruirlos.

“El Partido busca el poder completamente en su propio beneficio”, escribió Orwell en “1984”. “No estamos interesados por el bien de los otros; únicamente nos interesa el poder. Ni la riqueza ni el lujo ni una vida larga ni la felicidad: sólo el poder, el poder puro. Lo que implica el poder puro lo comprenderán ahora. Nos diferenciamos de las oligarquías del pasado en que sabemos lo que estamos haciendo. Todos los demás, incluso los que se nos parecieron, eran cobardes e hipócritas. Los nazis alemanes y los comunistas rusos se nos parecían mucho en sus métodos, pero nunca tuvieron valor para reconocer sus propios motivos. Pretendieron, quizá hasta se lo creyeron, que habían tomado el poder de mala gana, por tiempo limitado y que justo a la vuelta de la esquina había un paraíso donde los seres humanos eran libres e iguales. Nosotros no somos así. Sabemos que nadie toma nunca el poder con intención de renunciar al mismo. El poder no es un medio, es un fin. Uno no establece una dictadura para salvaguardar una revolución; uno hace una revolución para establecer una dictadura. El objeto de la persecución es la persecución. El objeto de la tortura es la tortura. El objeto del poder es el poder”.

El filosofo político Sheldon Wolin utiliza el término “totalitarismo invertido” en su libro “Democracia incorporada” para describir nuestro sistema político. Es un término que daría sentido a Huxley. En el totalitarismo invertido, las sofisticadas tecnologías del control corporativo, la intimidación y manipulación de masas, que superan de lejos las utilizadas por los anteriores estados totalitarios, se enmascaran eficazmente con el oropel, el ruido y la abundancia de una sociedad de consumo. Se va renunciando gradualmente a la participación política y a las libertades civiles. El estado corporativo, escondido tras la pantalla de humo de la industria de las relaciones publicas, del entretenimiento y el materialismo chabacano de una sociedad de consumo, nos devora de dentro a afuera. No le debe lealtad a nadie, ni a nosotros ni a la nación. Se da un festín con nuestros cadáveres.

El estado corporativo no encuentra su expresión en un líder demagogo o carismático. Se define por el anonimato y la ausencia de rostro de la corporación. Las corporaciones, que suelen alquilar a portavoces atractivos como Barack Obama, controlan los usos de la ciencia, la tecnología, la educación y la comunicación de masas. Controlan los mensajes en el cine y en la televisión. Y, al igual que en “Un mundo feliz”, utilizan estas herramientas de comunicación para reforzar la tiranía. Nuestro sistema de comunicación de masas, como Wolin escribe, “obstaculiza, elimina cualquier elemento que pudiera introducir cualificación, ambigüedad o dialogo, cualquier cosa que pudiera debilitar o complicar la fuerza total de su creación, hasta su total impresión”.

El resultado es un sistema monocromático de la información. Cortesanos de famosos, haciéndose pasar por periodistas, expertos y especialistas, identifican nuestros problemas y explican pacientemente los parámetros. Se descarta como seres raros irrelevantes, extremistas y miembros de la izquierda radical a todos aquellos que se posicionan fuera de los parámetros impuestos. Se prohíbe a críticos sociales clarividentes, desde Ralph Nader a Noam Chomsky. Las opiniones aceptables van de la A a la B. La cultura, bajo tutela de esos cortesanos corporativos, se convierte, como Huxley señaló, en un mundo de conformidad alegre, así como en un inacabable y finalmente fatal optimismo. Nos compramos a nosotros mismos comprando productos que prometen cambiar nuestras vidas, haciéndonos más guapos, más seguros o exitosos mientras velozmente nos despojan de nuestros derechos, dinero e influencia. Todos los mensajes que recibimos a través de estos sistemas de comunicación, ya sea en las noticias de la noche o en los programas de entrevistas como “Oprah”, prometen un mañana más brillante y más feliz. Y esta es, como Wolin señala, “la misma ideología que invita a los ejecutivos de las corporaciones a exagerar beneficios y ocultar pérdidas, pero siempre con rostro risueño”. Estamos embelesados, como Wolin escribe, por “los continuos avances tecnológicos” que “fomentan elaboradas fantasías de destrezas individuales, juventud eterna, belleza gracias a la cirugía, acciones que se miden en nanosegundos: una cultura repleta de sueños de control y posibilidades en constante expansión, cuyos habitantes son propensos a fantasear porque la inmensa mayoría tiene imaginación pero pocos conocimientos científicos”.

Han desmantelado nuestra base industrial. Los especuladores y estafadores han saqueado el Tesoro estadounidense y han robado miles de millones a los pequeños accionistas que habían reservado ese dinero para la jubilación o para ir a la universidad. Se han eliminado las libertades civiles, incluido el habeas corpus y la protección contra las escuchas telefónicas sin orden judicial. Los servicios básicos se han entregado a las corporaciones, incluidas la educación pública y la atención sanitaria, que los explotan buscando únicamente el beneficio. El establishment corporativo ridiculiza a los pocos que se atreven a alzar su voz disidente, que se niegan a participar en la feliz charla corporativa, etiquetándoles de bichos raros, de frikis.

Las actitudes y el temperamento han sido astutamente manipulados por el estado corporativo, al igual que los maleables personajes de Huxley en “Un mundo feliz”. El protagonista del libro, Bernard Marx, vuelca su frustración en su novia Lenina:

“¿No te gustaría ser libre, Lenina”, pregunta.

“No comprendo qué quieres decir. Soy libre, libre para tener el tiempo más maravilloso. Todo el mundo es feliz hoy en día.”

Él se rió: “Sí, ‘todo el mundo es feliz hoy en día’. Pero, ¿no te gustaría ser libre para ser feliz de otra manera, Lenina? A tu manera, por ejemplo; no del mismo modo que todos los demás”.

“No sé lo que quieres decir”, repitió ella.

La fachada se derrumba. Y cada vez hay más gente que se da cuenta de que se les ha utilizado y se les ha robado, que poco a poco estamos yendo de “Un mundo feliz” de Huxley a “1984” de Orwell. “En algún momento, la gente tendrá que enfrentar verdades muy desagradables. Los puestos de trabajo bien pagados no van a volver. Los mayores déficits de la historia humana significan que estamos atrapados en un sistema de servidumbre que el estado de las corporaciones utilizará para erradicar los últimos vestigios que quedan de protección social a los ciudadanos, incluida la Seguridad Social. El estado ha sufrido una regresión de la democracia capitalista al neofeudalismo. Y cuando todas estas verdades aparezcan claramente, la rabia sustituirá a la alegre conformidad impuesta por las corporaciones. La debilidad de nuestros bolsillos post-industriales, donde alrededor de 40 millones de estadounidenses viven en un estado de pobreza y decenas de millones en una categoría denominada de “casi pobreza”, junto con la carencia de crédito que pudiera salvar a las familias de las ejecuciones hipotecarias, de las apropiaciones de los bancos y de la bancarrota a causa de las facturas médicas, pone en evidencia que el totalitarismo invertido no va ya a funcionar.

Cada vez vivimos más en la Oceanía de Orwell, no en El Estado Mundial de Huxley. Osama bin Laden juega el papel asumido por Emmanuel Goldstein en “1984”. Goldstein, en la novela, es el rostro público del terror. Sus diabólicas maquinaciones y actos clandestinos de violencia dominan las noticias de la noche. La imagen de Goldstein aparece cada día en las pantallas de televisión de Oceanía como parte del ritual diario de “Dos Minutos de Odio” de la nación. Y sin la intervención del estado, Goldstein, al igual que bin Laden, acabará con vosotros. En la lucha titánica contra la personificación del mal, se justifican todos los excesos.

La tortura psicológica aplicada al soldado raso Bradley Manning –que lleva ya siete meses preso sin haber sido acusado de delito alguno- refleja el destrozo del disidente Winston Smith al final de “1984”. A Manning se le mantiene como “detenido sometido a máxima vigilancia” en el calabozo de la Base del Cuerpo de Marina Quantico, en Virginia. Pasa solo 23 de las 24 horas del día. Se le niega la posibilidad de hacer ejercicio. No puede tener almohada ni sábanas en la cama. Los doctores del ejército le han estado atiborrando de antidepresivos. Las más crudas formas de tortura de la Gestapo se han sustituido por refinadas técnicas orwellianas, en gran medida desarrolladas por psicólogos que trabajan para el gobierno para convertir en vegetales a disidentes como Manning. Destrozamos las almas y los cuerpos. Es más eficaz así. Ahora nos pueden llevar a todos a la temible Habitación 101 de Orwell para que nos conviertan en seres dóciles e inofensivos. Esas “especiales medidas administrativas” se imponen habitualmente a nuestros disidentes, incluido Syed Fahad Hashmi, quien pasó tres años encarcelado en condiciones parecidas antes de ser llamado a juicio. Esas técnicas han destrozado psíquicamente a miles de detenidos en nuestros agujeros negros por todo el globo. Constituyen la principal forma de control en nuestras prisiones de máxima seguridad, donde el estado corporativo hace la guerra sirviéndose astutamente de nuestra inferior: los afroamericanos. Todo presagia el cambio de Huxley a Orwell.

“Nunca podrás tener de nuevo sentimientos humanos normales”, dice el torturador de Winston Smith en “1984”. “Todo estará muerto dentro de ti. Ya no podrás ser capaz nunca de sentir amor o amistad o alegría de vivir o risa o curiosidad o valentía o integridad. Te quedarás vacío, hueco. Vamos a exprimirte hasta vaciarte y después te llenaremos de nosotros mismos”.

El nudo se va estrechando. La era del divertimento se sustituye por la era de la represión. Decenas de millones de ciudadanos han tenido que entregar sus registros telefónicos y correos al gobierno. Somos la ciudanía más controlada y espiada en la historia humana. Muchos de nosotros tenemos nuestras rutinas diarias atrapadas en docenas de cámaras de seguridad. Nuestras inclinaciones y hábitos se registran en Internet. Nuestros perfiles se generan electrónicamente. Cachean nuestros cuerpos en los aeropuertos y nos filman con escáneres. Y los anuncios de servicio público, las pegatinas de los coches de inspección y los carteles del transporte público nos instan constantemente a informar de actividades sospechosas. Porque el enemigo está por todas partes.

Se silencia brutalmente a quienes no se ajusten a los dictados de la guerra contra el terror, una guerra que, como Orwell señaló, es inacabable. Las draconianas medidas de seguridad utilizadas para reprimir las protestas en las cumbres del G-20 en Pittsburg y Toronto fueron salvajemente desproporcionadas para el nivel de actividad de la calle. Pero enviaron un claro mensaje: ¡NI SE OS OCURRA INTENTARLO! La persecución por parte del FBI de los activistas a favor de Palestina y en contra de la guerra, que el pasado septiembre vieron cómo los agentes asaltaban sus hogares en Minneapolis y Chicago, es un presagio de lo que está por venir para todos aquellos que se atrevan a desafiar el Neolengua oficial del estado. Los agentes –nuestra Policía del Pensamiento- incautaron teléfonos, ordenadores, documentos y otras pertenencias personales. Se han enviado citaciones judiciales a 26 personas para que comparezcan ante un gran jurado. Las notificaciones citan leyes federales que prohíben “proporcionar apoyo material o recursos destinados a organizaciones extranjeras terroristas”. El Terror, incluso para quienes no tienen nada que ver con el terrorismo, se convierte en el objeto contundente utilizado por el Gran Hermano para protegernos de nosotros mismos.

“¿Empiezan a ver, pues, qué clase de mundo estamos creando?”, escribió Orwell. “Es exactamente todo lo contrario de las estúpidas Utopías hedonistas que los viejos reformistas imaginaron. Un mundo de temor, traición y tormento, un mundo donde se pisotea y se es pisoteado, un mundo cada vez más despiadado en la medida en que se va refinando”.

Chris Hedges ha sido corresponsal en América Central, Oriente Medio, África y los Balcanes a lo largo de dos décadas. En 2002 recibió el Premio Internacional de los Derechos Humanos de Amnistía Internacional. En 2010 recibió el Premio a la Mejor Columna Online por el ensayo “One Day We’ll All Be Terrorists”. Ha dado clase en las Universidades de Columbia, Nueva York y Princetown. Actualmente da clases a los presos de un correccional de Nueva Jersey. Es también miembro del The Nation Institute.

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán 18/02/2011 e 25/02/2011

2011-02-28T00:04:00.005+01:00

Dobre ración de cartas a Antón xa que andiven liado dabondo e non puiden colgar a do día 18 ata hoxe.

Lugo, 18 feb 2011

Meu querido Antón:

Xa ves o que son as cousas. Na última carta cominábate a que non deixases de asistir ao festival organizado por Mans Unidas de Vilalba, e, ao final, resultou que non che foi posible, pero o máis grave é que tampouco eu puiden asistir. Sentino ben, en primeiro lugar, por colaborar, pero tamén porque, segundo me contan, foi todo un logro dos participantes.

Tamén ao final desa mesma carta, che dicía que se acababan de anunciar polos partidos políticos as candidaturas para a alcaldía de Vilalba e que me reservaba para comentarche algo deste asunto en próximas cartas. Pero ti, como eu supoñía, non fuches quen de agardar, agarraches o móbil e, sen ter en conta as tarifas a pagar, tivéchesme leado preto dunha hora, e por riba en horario laboral. Espero que o reitor da universidade non mo teña en conta. O curioso é que me chamaches para saber a miña opinión, pero case non me deixaches falar: ti faláchelo todiño. E eu escoitei relixiosamente como corresponde.

Preguntáchesme pola candidata do Bloque, unha rapaciña nova que xa exerce, ao parecer con solvencia, as tarefas de avogada, e, por riba, lidera con entusiasmo e eficacia un grupiño de música popular moi presente nas diversas festas que dan vida a Vilalba e a toda a Chaira. Avogada e música non é mala mestura para vivir ambientes moi distintos e comunicarse con diferentes sectores da vida local. Iso é positivo. Polo demais, pouco che podo dicir dela: eu, persoalmente, coñézoa moi pouco, pero pareceume unha rapaciña intelixente e comunicativa, dúas cualidades moi importantes para calquera político, e moito máis para un candidato á xestión municipal. A ver se ten sorte.

Os do Partido Popular, pola súa banda, repiten candidato e seguramente tamén os principais concelleiros. Supoño que se senten contentos, convencidos de que Vilalba é conservadora por natureza e que vai seguir nesta liña, de xeito que non lles paga a pena arriscar novidades. Se cadra, teñen razón, aínda que os datos de anteriores eleccións indican que non andan tan por riba como era habitual. Despois de todo, a mocidade non é tan dócil como era, e, polo tanto, non a teñen tan de man, aínda que, efectivamente, certas insinuacións de posibles choios que se deixen caer nos seus ambientes poderán, quizais, desfacer rebeldías teóricas. E disto os partidos que ostentan poder saben dabondo. Non hai máis que ver o descaro de Baltar en Ourense, por exemplo.

Finalmente dos que se presentan polo PSOE prefiro non opinar polas razóns que ti, Antón, coñeces perfectamente. Na conversa telefónica non ocultabas a túa malicia pícara para provocarme, pero non penso facerche caso. Estás convencido, disme, que nestes candidatos non hai tanta vocación socialista como desexos de se montaren no poder local imitando as actuacións dos populares. Ao final, o que se nos presenta é unha situación en que tanto monta o popular como o socialista: ideas parecidas, e non moitas, valores pouco ou nada diferenciados e actividades prácticas moi similares destinadas á consecución do voto con promesas de rendibilidade persoal. Se non entendín mal, isto é o teu razoamento: que na esquerda deberían predominar as ideas sobre outras expectativas, e, segundo pensas, non parece ser o caso entre nós. Eu tería moito que matizar, pero xa che dixen que non vou opinar.

E non che falo máis de eleccións: xa teremos tempo se Deus o quixer. Pero hai outro asunto polo que mostraches moito interese e que, polo tanto, debo comentar nesta carta. Efectivamente, como ti ben dis, sería unha pena que o Centro Cultural Recreativo tivese que pechar as súas portas e desaparecer, algo que, polo visto, estivo a piques de acontecer. En todo caso, habería que facilitar as cousas para que os vilalbeses, todos, se convencesen de que aquilo non ten por que ser ningún casino para xente selecta, como era habitual nos pobos do século pasado. “A min a ese lugar non me levan os pes”, dicíame non hai moito un amigo ben coñecido convidado a unha conferencia naquel local. Isto, claro está, cómpre superalo.

O caso é que, por fin, un grupiño de rapaces animosos decidiron darlle continuidade a esa asociación. Ti, Antón, viches a foto destes mozos na prensa e pregúntasme insistentemente por eles. Tamén eu vin a foto e, de todos eles, só coñecín a dous que, por certo, cáenme moi ben e, por moitas razóns, contan coa miña simpatía indisimulada, tanto por causas familiares como pola súa ledicia de vivir. En consecuencia, estou seguro de que te xuntas a min para, primeiro, agradecerlles aos de anteriores directivas canto deixan feito, e aos novos, que se decidisen a manter a institución, cousa non moi doada porque está exposta a críticas constantes. E tamén, en segundo lugar, ti e máis eu queremos desexarlle á nova directiva que acerte nas súas decisións. Terán que poñer moita imaxinación para racharen ese desleixo que un sector de vilalbeses manteñen en relación con ese Centro, e, xa desde o principio, haberán de pensar en certos cambios precisos para que aqueles locais poidan ser moi útiles ao conxunto de Vilalba. O máis importante é poñer as cousas doadas para que os nosos veciños se sintan animados a acudir alí con frecuencia, e niso teño confianza, porque á xente nova o que lle sobra é imaxinación: seguro que saberán encher aquel espazo de actividades atraentes para todas as idades e todas as sensibilidades. Iso si, o que eu lles pediría con insistencia é que non se deixen caer na tentación moi perigosa de excluír algunha destas sensibilidades. Vilalba é conservadora, pero non tanto, e os xeitos de pensar son xa moi variados.

E nada máis por hoxe. Recibe unha aperta do teu amigo

Bernardo

Lugo, 25 febreiro de 2011

Meu querido Antón:

Poucas novidades me comunicaches estes días. Supoño que a túa dona che puxo un pouquiño de sensatez no gasto que estás a facer co teu móbil. Eu non che digo nada, pero ben me decato de que, cando me chamas, non das parado de falar, e, por riba, de falar ti, porque escoitar, o que se di escoitar, non escoitas nada nin a ninguén. Ao mellor, é que, como xa andas con algo de xordeira, no canto de escoitar, falas. Non o sei, ti verás. O caso é que seguramente che tiraron das orellas e por iso esta semana non me contaches case nada. Soubeches, si, que andou por Vilalba, o sábado pasado, un grupiño coral de Lugo chamado Sólo Voces ao que che apetecía escoitar, e así mo comunicaches, pero non tiveches medios, seica, para achegarte aquí nin eu puiden ir buscarte. Non é que ti sexas moi adicto (máis ben, nada) á chamada música culta, pero a música coral, en principio, non deixa de atraerte. E este coro abofé que vale a pena, aínda que teña o nome en castelán e se acompañen dun piano, deixando, polo tanto, de ser sólo Voces.

Pois ben, este grupo lugués presentounos un panorama moi atraente de música coral feita en Lugo ao longo do século vinte. O predominio foi, evidentemente, para os cantos das catedrais, tanto de Mondoñedo coma de Lugo, pero non faltaron pezas máis coñecidas popularmente como a Negra Sombra do lugués Montes, a cantiga de amor “Compañeira” do barbudo Mini, o de Fuxan e a Quenlla, xa sabes, ou a delicadísima “Lela”, un poemiña de Castelao no que se di que están as nubes chorando, supoño que xa te darás conta.

Pois ben, meu Antón, resulta que o director do coro, Fernando, cando anunciou esta última peza, agardaba que o público vilalbés a recibise cun especial eco de orgullo doméstico, porque, efectivamente, esta deliciosa melodía é froito dun noso paisano que se chamaba Rosendo Mato Hermida. Chamándose Mato, era evidente que algo tería que ver con Vilalba. E así é, pero non houbo a reacción esperada porque, polo percibido, case ninguén dos que alí estabamos eramos coñecedores nin da valía deste músico nin da súa procedencia vilalbesa. A min, como comprenderás, deume moita pena non ter nada coñecido desta riqueza artística con raíces entre nós. Tratei de pescudar un pouco e pregunteille a Pepe Leira que, en efecto, sabía ao menos de que familia era. Algo é algo para comezar. En consecuencia, desde aquí, ti, Antón e máis eu, botamos un desafío para que, por exemplo, algúns parentes do músico, como o apreciado Mato do Mesón ou o noso mestre Arturo, eficiente e eficaz secretario do IESCHA, se poñan a investigar algo máis e nos comuniquen outros logros deste vilalbés que, aínda que só fose pola aludida melodía, xa tería ben merecido ser rescatado do esquecemento dos seus paisanos.

E, aproveitando o tirón, cumpriría reservarlle, nalgún documento público, unha agradecida lembranza a outro músico de Vilalba, parente tamén de Arturo e de Rosendo, que era coñecido popularmente como Olaso. Pouca xente, mesmo do seu tempo, son coñecedores da valía que se lle recoñecía a este home, como instrumentista da frauta, entre os seus compañeiros da Banda da Coruña naqueles anos cincuenta e sesenta nos que esta agrupación coruñesa ostentaba o mellorciño da música que se facía na nosa terra. De feito, cando se representaba na Coruña unha ópera de categoría (unha ou dúas ao ano) cun esforzo de medios excepcional, adoitaba ser preciso traer de fóra reforzos de instrumentistas musicais inexistentes na cidade, pero nunca foi necesario que viñese un frautista, malia a singularidade deste instrumento, pois Olaso cumpría sobradamente ese labor, aínda que a cantante acompañada fose a mesmísima Monserrat Caballé ou a grandiosa Pilar Lorengar. Así que, en fin, aí lle quedan deberes impostos aos nosos amigos Matos, e, tamén por suposto, ao encargado da cultura no concello.

E, ao falar do concello, hei de me referir á política en xeral, porque ti, meu Antón, non paraches de me encirrar cos teus comentarios sobre a miserable panorámica que nos están a ofrecer os nosos representantes nas institucións. Polo que se ve, dicíasme, parece que as ideas desapareceron dos parlamentos e só nos quedan insultos, pendencias e descualificacións imparables na busca do poder. Por moito que o convenzan, ninguén é quen de manifestar a súa concordancia e cambiar, en consecuencia, o seu voto. E seguramente, coas vindeiras eleccións, o que nos agarda é que sigamos coa mesma trécola para noxo de todos: Zapatero é nulidade e Rajoi, un folgazán, segundo quen fale. E mentres, aí temos: implicados presuntos en corrupcións diversas son propostos impunemente como presidentes ou membros de autonomías, algunhas sospeitosas actuacións dos tránsfugas pasan desapercibidas para o persoal, e as ideas, de existiren, quedan fóra do debate. Xa verás, Antón, como nas eleccións para o noso concello non imos escoitar reflexións algo substanciosas, senón que, máis ben, uns e outros, han insistir no traballo cotroso de mercaren vontades mediante promesas de empregos ou doutras prebendas, aproveitando, claro, os postos que ocupan nas empresas ou na Administración. Todo sucio dabondo. E o máis curioso é que, malia todo isto, os cidadáns, como ovelliñas, seguirán a darlle votos a moitos dos que nunca na súa vida tiveron a luz dunha idea nin argumentos para a defender. Só a causa de seren propostos por un partido dos grandes. Dos grandes, porque dos outros habería que matizar algo máis.

Fíxome sorrir a viñeta de humor galego dun tal Gogle, moi surrealista, que me mandaches hai uns días. Non é máis ca un chiste nin a cousa ten máis malicia, pero, se nos fai sorrir é porque indica un estado de ánimo da poboación. A viñeta mostra a dous vellos en conversa:

- estou preocupado, o meu neto dixo que non quería estudar

- e logo, que pensa facer

- non fai máis que dicir que quere ser alcalde

Que non se vexa falta de respecto, pero a política, efectivamente, non está respectada. E isto debería facer reflexionar.

Neste contexto de pobreza política, paréceme moi ben a túa proposta dunha adiviña: quen é o político que ten experiencia, que non só ten ideas senón que quere ter máis, que sabe discutir con calma e que non vai estar no concello? . Eu supoño que sei a resposta, pero vou deixar sen poñela para que cada quen poña a súa. O que si che digo, aproveitando a túa insinuación, é que un pobo non pode prescindir alegremente dunha persoa así, sexa do partido que sexa. Máis ideas e menos ansias de poder, é o meu resumo. Espero que ti, Antón, cadres de acordo, xa me dirás.

Nada máis por hoxe. Unha aperta suíña, pero agarimosa de

Bernardo

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán (11/02/11)

2011-02-15T00:16:00.002+01:00

Lugo, 11 feb 2011

Meu amigo Antón

Somos irregulares dabondo nisto de che escribir cada carta semanal, pero mentres poidamos facelo de cando en vez, xa me dou por satisfeito. Supoño que non é cousa de lles explicar aos nosos oíntes as causas da nosa ausencia, sobre todo cando andan polo medio asuntos da túa saúde. Como ti dis, hoxe non é de bo gusto falar destas cousas cos amigos. De haber problemas, un debe gardalos para si sen alterar o estado de ánimo optimista dos que nos escoiten. Así que teremos que dicirlles a cantos nos escoitan ou nos len que ambos, ti e máis eu, estamos moi ben. Menos mal que aos galegos non nos compracen moito estas normas e non somos en ningún caso tan aseverativos: sempre temos o recurso de utilizar frases como “ímola virando” ou “imos termando” ou iso, o máis frecuente, de “imos indo”. Pois aí queda: imos indo.

Ti, meu Antón, agora xa case non te moves de Compostela e tes moi abandonada a nosa Vilalba. Aínda que non é así de todo, porque non che sae do pensamento e, naturalmente, queres que eu che conte o que vai acontecendo por aquí. Pois, atende: hoxe vou comezar por che recomendar unha visita, canda a túa muller, a esta vosa vila, mañá mesmo, sábado, para estardes aquí pola tardiña. E, como eu ben sei que ti non conduces, deduzo que terás que convencer ao teu fillo para que te achegue ata nós, e, claro está, con el virá tamén a túa nora e, se cadra, algún dos teus netos. E así será perfecto: faremos un pleno familiar para verdes un espectáculo que sen dúbida pagará pena. Trátase dun festival organizado pola sección parroquial de Mans Unidas coa intención de recadar fondos para unha obra importante nunha zona de Tanzania, seica, da que non me se me recorda o nome. Un nome raro que non pillei axeitadamente porque non estaba moi atento ás noticias na radio cando oín falar deste asunto á miña amiga Loli, unha colaboradora eficiente que, por certo, non sei por que, explicábase en castelán.

Pero en castelán ou galego, creo que, con este motivo, vale a pena a vosa visita a Vilalba. Primeiro, porque así podemos vernos, e, segundo, porque estou seguro que vos haberedes divertir coa música de noviños intérpretes chairegos, cos poemas da chairega Marica e cos monólogos dun coñecido humorista na tele galega. Ademais disto, tamén gozaredes, sen dúbida, como non, coas habilidades máxicas do meu amigo e colega Xosé Manuel Carballo do que non é preciso facer ningunha presentación. Os teus netos, segundo ti me tes contado, aínda recordan vivamente o ben que o pasaron na última vez que puideron presenciar os xogos deste amigo entrañable. Todo iso, como digo, xa paga a pena, pero tamén é importante a vosa visita porque cómpre apuntalar ese labor magnífico que tenta realizar un grupiño de persoas vilalbesas que se quixeron comprometer nas actividades desa institución de Cáritas, Mans Unidas, que vai collendo pulo na nosa vila e que agarda pola incorporación doutros membros que ousen prestar unha intensa colaboración. E ti ben sabes: colaborar quere dicir ofertar axudas económicas, claro, pero tamén algo de traballo, moitas ideas e influenza nas decisións. Coma en calquera outra asociación.

Xa sei, xa sei o que me dirías, coa túa sorna habitual, se agora mesmo estiveras ao meu carón. Seino, porque sempre andas coa mesma teima de que facer caridade non é facer xustiza, e que Cáritas non se para tanto na xustiza como en aquietar a mala conciencia dos máis ricos mediante a entrega duns euros no nome da caridade. E, como ben sei que é isto o que estarás a pensar, xa che respondo axiña que a filosofía de Mans Unidas non é tanto a de facer pequenas esmolas, aínda que estas sexan imprescindibles, como a de facernos tomar conciencia das inxustas desigualdades sociais e ser consecuentes con esta conciencia. Necesidade, xa que logo, de actuar en consecuencia, e isto, meu amigo rosmón, pode ser perigoso para os que, coma ti, teñen unha mentalidade conservadora, pois os que teñen esta mentalidade tenden a lle dar o seu voto xustamente aos partidos conservadores que non son precisamente os que máis loitan contra as abafantes desigualdades sociais. En fin, non sei se me entendes, así que che propoño unha cousa: no canto de lle chamar caridade ao que fai Mans Unidas, chámalle solidariedade, e seguramente, deste xeito, comezaremos a nos entender. Eu ben sei tamén que moitos dos que traballan en Mans Unidas, tanto no resto do país coma aquí, en Vilalba, pertencen abertamente ao mundo conservador, pero asegúroche que, se non cansan de facer este labor, acabarán por descubrir que a loita pola xustiza non casa moi ben coas posturas conservadoras, e, se cadra, comezarán a seren tan revoltosos como revoltoso é o evanxeo de Xesús que está na base, suponse, desta institución de Cáritas. De feito, Cáritas e Mans Unidas, son institucións que estiveron moi respectadas e valoradas polos partidos progresistas ao longo de toda a transición política española. Eu disto pódoche dar fe.

Meu Antón, hoxe, como ves saíume unha prédica, pero foi intencionada. E agora aínda tiña que seguir con asuntos políticos a che contar, porque xa foron presentados os cabeza de lista para as eleccións municipais. A cousa, xa o imaxinas, vai dar para moitos comentarios que andarán sen dúbida polos nosos bares, tabernas e demais lugares de tertulia, pero precisamente por iso, polo que a cousa pode dar de si, prefiro deixalo para a carta da semana que ven, se Deus o quer.

Cóidate, non deixes de vir ao festival e non dubides do aprecio do teu amigo

Bernardo

Obxectivo, recuperar a ilusión

2011-02-05T21:16:00.008+01:00

É hora dun cambio de ciclo na búsqueda da ilusión perdida. Unha vez confirmada a traizón da doctora Elba Veleiro, na que depositáramos todas as nosas esperanzas para liderar o socialismo vilalbés e que tras catro anos vacíos de traballo e de liderazgo, só nos quedaba ver como fallaba a palabra dada e incumpría os compromisos que adquirira con todos nós e en especial co meu pai, participando nunha lista electoral que incluso polo escoitado a moitos partidarios de Eduardo Vidal, resulta un auténtico desastre, e que só a presenza de Elba, pode intentar tapar o fracaso na elaboración dunha candidatura gris, que incumpre as promesas de Vidal, que aseguraban que a nova dirección do PSOE vilalbés contaría cunha lista feita cos mellores e que ó final ten que confiar no máis que amortizado e irresponsable Luis del Luta para facer candidatura.

Para este cambio de ciclo, toca buscar novas experiencias que traten de sacar todo o positivo que hai en nós e abandonar aquelo polo que non merece a pena preocuparse. É tempo de abandonar as batallas que tanto dano lle infrinxiron ó meu pai e os seus compañeiros e que non vamos a permitir que lle sigan facendo ó resto da nosa gran familia e compañeiros.

Para iso, o grupo de xentes que traballamos xuntos durante tanto tempo, creamos o Foro Vilalbés de Debate e Cooperación, asociación que reivindica todos aqueles valores que sempre defendimos e que serve tamén para manter a actividade social deste grupo, e dende o ámbito persoal, teño que decir que ademais deste Foro, co que estou completamente comprometido e convencido que será todo un éxito para a sociedade vilalbesa, comezo duas novas apostas máis, que espero que volten a sacar todo o positivo que levo no meu interior.

Unha a nivel sindical, onde din o paso de involucrarme na creación dunha nova sección sindical na Refinería de A Coruña, que intenta trocar os malos hábitos do anclado sindicalismo existente na actualidade no noso complexo industrial e darlle novos folgos a unha plantilla desvinculada da actividade reivindicativa. Dende esta nova sección sindical na refinería de A Coruña que montamos baixo o amparo do sindicato USO, comezamos a nosa actividade cun éxito notable na primeira convocatoria electoral na que participábamos e agora dende o Comité de Empresa traballaremos incansablemente para mellorar a calidade dos nosos compañeiros e intentar recuperar o pulso perdido entre os traballadores.

A outra aposta, da que me sinto especialmente orgulloso, e o traslado de afiliación cara a agrupación socialista de Arteixo, onde militarei cun grupo de persoas entrañables, cun maravilloso ambiente, cun marcado sentimento socialista e co liderazgo dunha persoa cercana, honrada e valente na sua actitude como reponsable política e como alcaldesa do pobo. Nesta nova etapa que comezo, o único que busco é a felicidade persoal, o compromiso cos meus ideais e aportar un graniño de area no proxecto socialista de Arteixo, que seguro que voltará a ter grandes éxitos nas próximas datas, coa revalidación da alcaldía por parte de Pilar Souto na que poñerei os meus esforzos como un novo militante máis deste concello.

Como decía o meu bo amigo Bruno, esperando ser de utilidade para a sociedade me despido:

Saúde, socialismo e república

Grande éxito no 1º acto do Foro coa Presentación do libro "Autonomía e modernidade" coordinado por Ceferino Díaz

2011-01-15T15:10:00.005+01:00

Neste primeiro acto do Foro Vilalbés de Debate e Cooperación "Martín Seco Cendán" que consistía na presentación do libro "Autonomía e modernidade" que coordinou Ceferino Díaz e que conta coa participación de 25 personaxes con artigos que nos aportan a súa visión do período autonómico actual en diversas temáticas. Este acto foi presentado polo Presidente do Foro Martín Seco García e contou coa presencia duns participantes de diversas ideoloxías políticas, que aportaron un grado de controversia e de debate ideolóxico a esta presentación, Agustín Baamonde, Antón Baamonde, Francisco Sineiro e o propio Ceferino Díaz nos ilustraron coa sua visión do período autonómico que estamos a vivir e as suas opinións sobre este libro que estábamos a presentar.

Dende este espazo quero agradecerlle expresamente a presencia a tódolos vilalbeses que encheron a Casa da Cultura de Vilalba e que esgotaron os libros que tíñamos á venta. E moi especialmente quero agradecer a presencia do Alcalde de Vilalba, Gerardo Criado, dos portavoces do PSdeG-PSOE e do PPdeG, do Presidente do Patronato do Asilo, Pepe Apenela do Sº desta institución Jose A. Pombo, do Presidente do IESCHA Manolo Santamariña e do resto dos responsables deste Instituto que sempre están presentes nos actos onde se dinamize culturalemente a vida do Concello, do Presidente da Coral Polífónica Alfonso Baamonde, e do sempre presente e amigo do Foro Zolio López Ron que mostra unha vitalidade envexable e nos aporta as gañas de seguir apostando pola actividade no Concello.

Gracias a tódolos amigos que non fallaron nesta posta en escena da nosa asociación, esperamos non fallarlles tampouco nós a eles.

Presentación en Vilalba do libro coordinado por Ceferino Díaz "Autonomía e Modernidade en Galicia"

2011-01-06T10:49:00.004+01:00

O Venres 14 de Xaneiro ás 20:30 do serán na Casa da Cultura en Vilalba o Foro Vilabés de Debate e Cooperación " Martín A. Seco Cendán" levará a cabo a presentación do libro "Autonomía e Modernidade en Galicia" .

Este libro foi coordinado polo coñecido profesor galeguista e parlamentario socialista Ceferino Díaz e conta coa participación de numerosos personaxes que nos ilustran sobre diferentes materias no desenrolo destes últimos 25 anos de Autonomía de Galicia. Este libro xunto co anterior publicado por Ceferino Díaz, "A esforza conquista da autonomía", pecha unha importante serie de publicacións imprescindibles para entender a actual historia do noso país e o proceso autonómico visto dende o punto de vista dun histórico militante do galeguismo e socialismo deste país pero aberto a outras posicións diferentes a súa .

Dita presentación contará coa presencia e intervención dos seguintes amigos do Foro nun intento de mostrar a pluralidade de opinión políticas:

A intervención do ex-alcalde de Vilalba e parlamentario galego polo PP, Agustín Baamonde.

Tamén intervirán os participantes na elaboración do libro:

O profesor e ensaista vilalbés, Antón Baamonde e

O profesor e ex-Conselleiro de Agricultura da Xunta de Galicia polo PSdeG-PSOE, Francisco Sineiro.

Pechará o acto o coordinador do libro Ceferino Díaz.

Invitámosvos a todos a asistir.

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán (23/12/10)

2010-12-27T01:35:00.004+01:00

Lugo, 23 decembro 2010

Meu querido Antón:

Xa ves, amigo, unha boa coincidencia: esta carta do venres cae coa noiteboa. E non sei que ten esta data, pero algo hai neste tempo frío, moi frío, que, sen embargo, pon algo de quentura nas almas. Mesmo ti que non permites nunca a ninguén percibir posibles bágoas de emoción nos teus olliños pícaros e burlóns, mesmo ti, no día de hoxe, falas dun xeito diferente, como se as palabras che saísen dun curruncho do corazón que gardas ben pechado o resto do ano. Non sei, pero este día ten algo especial, mesmo para moitos que non celebran precisamente o acontecemento relixioso. Quizais é consecuencia dunha necesidade intensamente humana, a da tenrura, que precisa dalgún día especial para se expresar sen atrancos, dun xeito diferente. En calquera día do ano poderiamos dicirlle á xente máis querida que a queremos. E deberiamos dicirllo a miúdo, pero, por unhas cousas ou por outras, non o facemos: dámolo por suposto – xa saben que as queremos – e as rutinas diarias fannos atender ás trécolas de cada xornada sen poñer moita atención nas necesidades de afecto que todos temos.

Acordáseme que o a no pasado, cando te chamei na noite de Nadal, colleu o teléfono a túa muller e atopeina como fóra de si: comentoume que estaba amilagrada porque, polo visto, xa pola mañá, dixécheslle algunhas palabras bonitas que non lle tiñas dito desde que erades noviños e tentabas conquistala. Non paraba de me dicir: Bernardiño, estouche moi asustada, para min que este home, este teu amigo Antón, toleou. E non tolearas, non, o que pasa é que ía ser a noiteboa e, por cousas que agora non veñen ao caso, iades pasalas, por primeira vez, en soidade compartida, sos, sen fillos nin netos nin outra familia. Ela estaba triste, claro, pero calaba, e ti sentiches a necesidade de animala con aquelas palabras que lle terías que dicir moitas veces, pero, por non pareceres sentimental, gardábalas no silencio.

En fin, xa ves, o máis importante para o ser humano, ese sentimento que lle ferve a un por dentro, queda desatendido o máis do tempo. Así que, xa che digo, non está mal que haxa un día no ano para facer, sen complexos, o que deberiamos facer máis a miúdo: manifestarlle a quen nos quere o noso propio cariño. Os meus colegas sociólogos chámanlle a isto ritualizar a vida, porque, efectivamente, a vida, sen ritos, resulta unha tristura, sexan ritos relixiosos ou non relixiosos, pero ritos, ao fin e ao cabo. Se non fosen os relixiosos, inventariamos outros que, por certo, acabarían por seren relixiosos. Claro que eses rituais poden ser tramposos, e ás veces é verdade que teñen trampa, pero, por fortuna, nos máis dos casos son a ocasión de dicir unha verdade que se sente fonda e que non se di habitualmente para evitar melancolías e aparecer coma un sentimental. Grazas ao ritual, hoxe, Antón, está permitido ser algo sentimental e mesmo melancólico, así que aproveita. Eu si aproveito para dicirche, sen que serva de precedente, que ti es un túzaro insoportable, un cachazudo irritante, un escéptico inaprensible, pero tes un fondo de bondade que me faría botarte moito de menos se chegaras a faltar da miña vida. E xa está, foi unha miña concesión ao sentimentalismo que, repito, hoxe está permitido.

Claro que todo, ata as cousas máis sublimes, teñen os seus inconvenientes. Así, a manifestación dos sentimentos nuns días fixos provoca nalgunhas persoas un certo rexeitamento. Unha miña sobriña, Antía, escribía onte en facebook que estaba ata a coronilla destas festas almibaradas en demasía nas que cómpre ser felices ou ser boíños ou pacíficos ou solidarios, por decreto e a prazo fixo. O teu fillo respóndelle que pensa o mesmo. E ambos teñen razón, eu tamén, ao longo dos meus anos, tiven moitas veces a mesma sensación; pero tamén é verdade, segundo creo, que, se hai uns días nos que se nos apremia a pensar na solidariedade e na comprensión mutua, non nos ven mal aproveitalos. Xa se sabe que os que son solidarios, tolerantes e comprensivos, sono ao longo de todo o ano, pero non nos ven mal, repito, que nestes días especiais fagamos balance dos nosos comportamentos en ese aspecto. Ás veces, absorbidos nas rutinas diarias, esquecemos moitas cousas que desexariamos ter feitas.

En resumidas contas, amigo Antón, quero aproveitar esta nosa carta semanal para xuntar a miña voz coa túa para agradecer aos amigos o cariño que nos deixan dado: o saúdo diario do Xacobo coa súa lotería, o abrazo de paz que me veu dar o Man do Cirillas esta mañá cando saín da casa, a tenrura que poñen a Chus ou a María Jesús no traballo diario de coidar á Maruxa, miña nai, porque o traballo pode pagarse, pero a tenrura é impagable. E así un amigo tras outro, que, se nos poñemos a contar, son moitos máis do que pensamos a primeira vista. Xuntos, ti e máis eu, meu querido Antón, queremos esixirlles que fagan un esforzo de vontade para atoparen, por tras das penas diarias, ese pouquiño de felicidade que nos axude a nós a sermos tamén algo felices. Ás veces non é doado. Como sabes, na miña casa este ano falta definitivamente Martín, pero pronunciaremos o seu nome, ollaremos a Uxía, a súa neta, e dalgún xeito sentiremos a súa presenza na quentura do noso corazón. E así se fará en moitas casas avivecendo a lembranza dos que xa se foron. Como lles deixou escrito o poeta Charles Peguy aos seus fillos:

Non importa que xa non me vexades
pronunciade entre vós o meu nome, o que sempre me destes.
Faládeme como sempre fixestes,
non empreguedes unha tonalidade diferente
nin poñades acenos solemnes ou tristes.
Seguide a rir coas mesmas cousas que nos facían rir xuntos.
Pregade, sorride, pensade en min,
rezade por min.

Nada máis por hoxe. E xa non é pouco. Este ano tes reunida a toda a familia e sei que habedes cantar a noite de paz. Cantaredes mal, moi mal, pero contentos de estardes xuntos e sentindo pretos aos amigos coma min. Unha fonda aperta

Bernardo.

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán (10/12/2010)

2010-12-14T14:51:00.002+01:00

Lugo, 10 de decembro do 2010

Meu amigo Antón:

A semana pasada non che escribín, e non é porque non tivera cousas que che contar, pero non dispuxen do tempo necesario. Nesa carta que estaba a medio facer pensaba pedirche desculpas por non ter o teléfono dispoñible o domingo anterior, cando pasaches por Vilalba, na compaña do teu fillo – toda unha novidade – con intención de nos ver, pero apaguei o móbil porque estaba na misa. Efectivamente, contra o meu costume, no canto da misa da unha, ese domingo decidín achegarme á das doce, á dos nenos, coma ti ben sabes. Por curiosidade, pero tamén porque desexaba ter tempo, despois do rezo, para entrevistarme cun amigo común do que che quería falar na carta que non cheguei a escribir. Parecíame oportuno comentarche uns sentimentos contrapostos que me acompañaron ao longo da xornada a causa de ambas actividades: a misa e a entrevista. Non sei se tal cousa lle pode interesar aos nosos oíntes, pero trátase dun tema que teño comentado moito co teu fillo, mentres ti non deixabas de nos escoitar con certa sorna, pero tamén con algo de atención, porque tanto ti coma el tiñades o costume de acompañar aos teus nenos nesa misa das doce, cando viñan por Vilalba. El sempre saía entre satisfeito e desconforme, ti rosmón coma sempre e os tres rematabamos en discusión amable, unha disputa que trataba do que che vou comentar. O caso é que, como che dicía, ese día eu tiven sensacións opostas, así que cho conto.

Primeiro o da Igrexa. A verdade é que había moitísimo tempo que non estaba na celebración dominical dos nenos, e comprobei que tamén na nosa vila se deixa notar a escaseza de práctica relixiosa, cousa xa habitual na sociedade española, pero eu pensaba que os pequerrechos asistirían en máis cantidade: tiña aínda na miña cabeza aquela imaxe de bancos cheos de voces infantís que agora xa non é igual, en Vilalba tampouco. Iso eu debería supoñelo, xa que, de acordo coas enquisas, a Igrexa non está a pasar polos seus mellores momentos e, quizais por iso, moitos pais tampouco son moi dados a levar aos seus fillos ao catecismo, pero, que queres, chocoume.

A celebración foi xeitosa e con moitas cancións bonitas nas voces infantís. Había mesmo un rapaz que dirixía o canto e facíao moi ben, con entoación axeitada e un bo acompañamento de guitarra, o que nos tempos que corren é moito de estimar, aínda que non soase o órgano. Pero a escena daquela misa deume que pensar, porque, afeito ao bo galego utilizado por don Uxío na misa da unha e mesturado co castelán nas outras, percibín con pena que na das doce non puiden escoitar unha soa palabra galega en toda a celebración, agás nun dos cantos.

Xa sei o que ti me has comentar coa túa retranca coñecida, pero xúroche, Antón, que en ningún momento se me pasou pola cabeza xulgar e criticar ao cura celebrante, nin agora quero facelo. Supoño que o que el fixo foi adaptarse aos nenos que tiña diante, convencido seguramente de que case todos eles non falan máis ca castelán. E cavilei en que, se cadra, tiña razón. E púxenme algo triste: será posible, pensaba, que nunha vila coma a nosa estea perdido entre a infancia o uso da nosa lingua, coma se fose unha parroquia do centro da Coruña?. Mesmo é posible, aínda que non o creas, que, de falar algo en galego – xa non digo todo – habería máis dun pai ou dunha nai que se achegarían a protestar e mesmo ameazar con non volver á misa na vila. Teño entendido que algo diso xa houbo. E non é cousa, calcularía o crego, de expoñerse a perder aínda máis fregueses practicantes. Non o sei, non xulgo ao celebrante nin lle reprocho nada, aínda que estea persoalmente convencido de que, se falta xente, non é precisamente por falar galego. O que me resultou inevitable foi sentir por dentro de min unha sensación desacougante, unha invasión de tristura ao pensar no posible futuro do nosa fala: terá esta os días contados, abafada definitivamente polo castelán? Se os nenos,que son o futuro, xa non falan galego, que podemos esperar?.

Acababa eu, por certo, de ler un manifesto dun intelectual galeguista, chamado Henrique Monteagudo, no que se laiaba da perda case definitiva do idioma no centro das nosas cidades importantes, coma Coruña ou Vigo, co perigo de non o poder recuperar. E eu, na miña igrexa, andaba a matinar en que ese pensador, visto o visto, aínda era optimista de máis: xa non é só no centro herculino senón que no seu entorno, en Arteixo, a miña Uxía, cos seus dous aniños, fala galego, mentres que os máis dos seus compañeiros respóndenlle en castelán, e ás veces, aparece na casa falando andalú por culpa dun camarada, seica, que procede do sur, o que, por outra parte non deixa de ser bonito. E isto, como digo, preto da Coruña, pero o Monteagudo quedará máis abraiado do seu optimismo cando saiba que en Vilalba, na nosa Vilalba, os nenos xa non falan galego, e poida que a situación, tamén aquí, sexa irrecuperable. A esperanza é que, se queren, poden falalo grazas á escola. De momento, porque os de Feijoo non son garantía.

Así que, meu Antón, saín da misa triste e desanimado. Menos mal que de seguido achegueime a un bar onde me agardaba o noso amigo Agustin Fernández Paz para falarmos dun asunto que me facía ilusión: íame contar o escorzo dunha novela que lle anda no maxín, e así foi. Demoramos a conversa por máis dunha hora, e, ao rematarmos, volveu renacer en min algo de esperanza, porque, pensei, mentres teñamos homes desa valía, tanto intelectual coma humana, aínda nos queda futuro. Como ti ben sabes, el escribe sempre en galego por convencemento, pero isto non o priva de que canto pon na nosa lingua teña tamén valor para xentes doutros idiomas aos que lle van traducindo as súas obras, mesmo de lugares lonxanos. Desde un curruncho de Galicia van saíndo obras de valor universal, e isto é a esencia mesma do arte: horizonte universal sen renunciar ao propio. Agustín escribe en galego por convencemento do valor expresivo das nosas palabras. Podería facelo directamente en castelán, e faríao moi ben, con proveito económico incluído, pero el quere demostrar que, tamén desde aquí, coas nosas palabras, se lle pode falar ao mundo. Mostra tal convencemento que, como é ben sabido, no nome da defensa da nosa lingua, tivo a valentía de renunciar a un premio importante que lle ofreceron recentemente desde a Xunta: non podía aceptar que ese premio fose outorgado por gobernantes que lexislan en contra da lingua. Esta lexislación ofensiva non se desculpa coa oferta de un premio puntual que disimule as intencións de fondo.

Despois de canto estiven a pensar na igrexa, o exemplo de Agustín devolveume algo de esperanza, porque este tipo de persoas, tan valentes e decididas como capaces intelectualmente, non pasan sen deixar pegada entre a xente nova que sabe apreciar tales valores. Estes días non foron poucas as persoas que, falando de Agustín, manifestáronme o seu desexo de recuperar o amor polo idioma, mesmo se, pola forza do costume, non se decidiran aínda a utilizalo habitualmente, entre outras cousas porque teñen a sensación de que non o saben dabondo. Os máis novos xa o saben e, se cadra, anímanse a utilizalo. Esperemos.

Así que, xa ves, meu Antón, se da misa saín con pouco humor, algo del puiden recuperar despois de longa conversa con Agustin. E así temos que ir tirando do carro no que se poida.

Saúdos á familia, coida dos teus netos que falan a cotío tan bo galego, e ti recibe unha aperta do teu amigo

Bernardo

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán 26/11/2010

2010-12-01T22:04:00.003+01:00

Meu querido Antón:
.
Aquí tes outra carta máis para a nosa colección espistolaria que xa vai ben chea. E, de que che vou falar hoxe?. Cando che escribo, penso nos temas que che interesen a ti, claro, pero tamén teño en conta aos oíntes ou lectores que participan dun xeito ou doutro nas nosas comunicacións. Pois ben, debo dicirlles a estes amigos que onte, cando te chamei para saber de ti, a túa muller díxome que saíras para a igrexa da parroquia. Quedei abraiado, pois xa sei que ti disimulas ben as túas crenzas e sabes quedar coma un perfecto fregués diante de todos os curas, pero, meu amigo, a min non me enganas, eu ben sei que non es moito de ires pola igrexa os días que non son domingo ou festa de gardar, como se dicía antes: a devoción non che da para tanto. Menos mal que a túa dona aclaroume o asunto, xa que, polo visto, o que fixeras era achegarte pola igrexa para deixar unhas cousas en Cáritas Así comprendín axiña a túa visita apostólica, porque, en efecto, nese asunto da solidariedade teño que recoñecer que non disimulas nadiña. A túa xenerosidade está garantida, e, ademais, sabes gardar aquel dito evanxélico de que a túa man esquerda non saiba o que fai a dereita, ou viceversa. Visto o asunto, pensei que hoxe tocaba falar de Cáritas, unha organización moi recoñecida en España, que, por desgraza, está especialmente presente nos informativos a causa desta crise económica que nos abura e que multiplica as necesidades dalgunhas familias, cada vez máis, mentres que outros moitos seguimos a consumir o que non ten nome. As desigualdades sociais aumentan e a xenerosidade non avanza ao mesmo ritmo. Non está mal que, cos seus informes, os dirixentes de Cáritas nos tiren polas orellas e nos poñan ben coloradiños diante dos nosos esquecementos e os do Estado.
.
Pero ti non querías que hoxe falaramos disto, e eu trato de cumprir, pero déixame dicir, para quen non o sabe, que esta boa institución da Igrexa, xunto con Mans Unidas – a Igrexa tamén ten cousas boas – non só axuda ao necesitado senón que tamén se preocupa de motivarnos a todos para lograr que non existan estas necesidades, é dicir, que haxa máis xustiza e igualdade. Agora, por exemplo, están cunha campaña moi interesante para que, en pouco tempo, non haxa ninguén sen teito onde se gardar da chuvia e da friaxe. Algo se move, aínda que moi lento. En Vilalba tamén hai un bo grupiño de Mans Unidas en colaboración con Cáritas parroquial. Por se non o sabías
.
Pero, en fin, ti o que querías era que che falara do acontecido o sábado pasado naquela xuntanza convocada na alameda a raíz do asunto do castiñeiro rabenado, co seu tronco aparentemente vivo e prometedor, pero afectado, seica, por fungos mortíferos, segundo o técnico que asesorou ao alcalde. Dixéronche que eu andaba algo incomodado e de mal humor. O que tiña era moita friaxe no corpo, pero tamén é verdade que non andaba eu moi católico, con perdón. Explícoche
.
Como alí se repetiu, a convocatoria que nos axuntou non era tanto para nos laiar da morte da árbore cortada senón para presentar en sociedade un grupo virtual ou unha Plataforma, como lle chamaron, que co nome de “Alameda espazo da memoria” tenta defender os espazos vilalbeses máis significativos, que aínda conservan algo de natureza fresca. Defendelos, digo, desa manía que lles entrou aos gobernantes de aquí e doutros lugares da nosa terra, pola que se emperrechan en facer urbanismo cubrindo todo resto de verdor con cemento e pedra adulterada, estilo mosaico, moi propicia para esborrexermos os que xa temos unha certa idade. Esta Plataforma tamén trata de defender do descoido e dos abusos ás poucas árbores que aínda quedan en pé. As podas que lles fan, segundo ti me dis, son moi abusivas, seica. Eu disto non entendo
.
Pois ben, alí estivemos, e alí estiven eu, confésocho, con algo de mal humor. Ti non viñeches acompañarnos, pero estaba o teu fillo, cousa de agradecer, pois non é moi amigo de desprazamentos. Supoño que xa el che terá explicado polo miúdo o que alí pasou. Ou poida que non, pois contigo, testán indomable, todo remata en discusións imposibles, e seguramente optou por calar. Se el non che coutou, tocarame a min dicirche algo, e aproveitar para che aclarar a nova que che deron do meu mal humor que tampouco era para tantoO acto desenvolveuse segundo o previsto: unha presentación dos organizadores para explicar o sentido da Plataforma que nos convocaba; despois, unha sentida declamación poética do Sesé, moi emotiva, e con exaltado discurso introdutorio, á vella usanza, tan doído coma esperanzado. Foi seguido pola intervención de María Xosé Lamas que nos ofreceu un poema preñado de lirismo, con moita intención, limpo e preciso. Finalmente, procedeuse á lectura do manifesto elaborado polos organizadores e pronunciado polo teu homónimo, o noso escritor Antón Baamonde, con breve introdución da súa autoría, moi pertinente. E coa música de Buxos Verdes que estivera ambientando toda a mañá rematou a convocatoria
.
Foi, como che dixen, Antón, un acto breve dos que a ti che compracen. E abofé que non estivo nada mal, ata o punto de que non me estraña que os responsables dixesen aos medios de comunicación que fora todo un éxito. Vistas as circunstancias si que o foi. Pero, no que a min se refire, confésoche que, efectivamente, non me atopei moi a gusto. Primeiro, porque botei de menos a moita xente. O tempo estaba tan desapracible e tan desagradable que moitos non ousaron afrontarse ao frío, á aquela chuvia persistente e á humidade suíña que nos abafaba: poida que, dos cincocentos esperables, houbera uns cincuenta, o que lle restou esplendor a unha boa idea. E segundo, porque houbo tamén un incidente que non me agradou: apareceu por alí un rapaz, con uniforme laboral dunha empresa de publicidade, que se puxo a repartir unhas follas cun debuxo de caricaturas, tecnicamente ben realizado, pero cunha intención dabondo malévola. Alí se presentaba a Martín Seco coma cómplice dos desaguisados do Concello e, por tanto, coma adversario do que a Plataforma estaba a defender. Os que pagaron ao pintor e á empresa de publicidade non se identificaron nin deron a cara en ningún momento, aínda que non é difícil adiviñar de quen se trataba. Foi algo moi feo que me alterou o humor: mal comezamos, pensei. Estábase a crear un clima de conflito onde non o había, onde había, máis ben, un acordo de base suficiente para que todo fose polo bo camiño e que a Plataforma resultase un movemento interesante do conxunto do pobo vilalbés. De feito, o concelleiro Irimia tamén estaba no acto, aínda que non o puxeron no debuxo. Debo dicirche axiña que, ao remate, os organizadores apresuráronse a comunicarlle aos xornalistas que eles nada tiñan que ver con aquel debuxo inoportuno e que tampouco tiñan coñecemento de tal iniciativa. Menos mal, pensei, non esperaba outra cousa, pero confeso que eu xa estaba algo desacougado porque aquilo coincidía cun conflito previo e desagradable que me tiña preocupado: A Voz de Vilalba, un xornal que aprecio e no que, como sabes, colaboro, tíñase negado, polo visto, a publicar unha carta de Martín na que trataba de explicar a súa posición fronte a acusacións, aparecidas no xornal, que lle pareceron inxustas. Eles saberán por que o fixeron, pero dígoche con franqueza, meu Antón, que aquela decisión non foi do meu agrado, e se por riba aparecía aquel debuxo con intencións pouco claras, non axudaba a cambiar o estado de ánimo. Certo que a aclaración dos organizadores, rápida e eficaz, reconfortoume e deume esperanza de que o diálogo cos do xornal volva repoñer orde nas boas relacións que existían e que cumpriría manter polo ben de todo e de todos. Así llo comentei ao teu fillo que, por certo, concordou comigo
.
Pouco máis che podo contar. A non ser aconsellarche que leas, no xornal El Progreso, na súa sección da Chaira, un artigo moi xeitoso escrito polo noso común amigo Chema Felpeto. Alí fai un canto apreciable de algo tan necesario na vida social como é a mobilización da chamada sociedade civil. Supoño que non sabes o que iso de sociedade civil. Explícoche: con isto quérese aludir ao feito de que as xentes dun pobo sexan quen de se xuntaren para defender algo no que moitos coinciden, aínda que politicamente teñan moitas diferenzas en militancia ou simpatía. Os que teñen algún cargo que lle impón un comportamento oficial non se considera sociedade civil. De feito na Plataforma da que che falei – iso da Alameda, espazo da memoria – hai xente de todos os partidos e hai persoas, en cantidade apreciable, que seguramente non teñen unha simpatía política ben identificada. Efectivamente, os movementos da chamada sociedade civil, da que fala o Chema, é o mellor camiño para ir creando, co tempo, actitudes políticas serias, informadas, responsables e máis preocupadas polos obxectivos da sociedade que por outros intereses, ás veces pouco claros, que tanto mal lle están a facer á vida política
.
Remato e non é sen tempo. Doutras noticias recentes da nosa vila, quixera destacarche unha, porque sei que che interesa persoalmente: fóisenos para a eternidade a Pepita do Vixoco coa que mantiñas unha boa relación de veciñanza e mesmo de amizade. Xa ves, daquela familia numerosa de moitas irmás, apreciadas entre a xente do pobo, só nos queda a Elita que, por certo, segue estas cartas con atención cada semana. Desde aquí ti e máis eu, que por riba son parente dela, mandámoslle o noso pesar.
.
Recibe, amigo Antón, esta aperta semanal do teu amigo
.
Bernardo

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán 19/11/2010

2010-11-23T10:53:00.002+01:00

Meu amigo Antón:

Se podes, non o dubides: ven por aquí maña e poderás gozar do encontro cos amigos que se xuntarán na ámbito da Alameda de Vilalba. Ben sei que non vas deixar que se che noten moito as ansias de protesta polo aparente descoido das árbores que alí quedan, pero, se polo menos estás para facer número, xa non está mal. Tratándose de ti, estaría moi ben.

Por certo, coutoume o teu fillo a discusión que tivestes por un artigo publicado polo Xiz no Progreso de Lugo, creo. Parece ser que o noso xornalista vilalbés non lle deu excesiva importancia á caída forzada do castiñeiro desaparecido. Mesmo semellaba non ter un recordo claro da súa presenza na alameda e, xa que logo, parecíalle desmesurado o rebumbio que se armou por telo feito desaparecer. Está ben, é a súa opinión – argumentou o teu fillo – pero paréceme moi estraño que, sendo vilalbés de sempre e sentíndose honrado de selo, non gardase na memoria a imaxe de toda aquela fila de castaños vellos que están a facer garda de honra, desde hai moitos anos, ao centro da vila representado pola comunmente chamada “Carretera”.

Se cadra, non se fixou – comentaches ti – e seguramente ten razón en que, se houbo que o cortar, haberá que poñer outro máis novo e máis pequeno, e xa está, non pasa nada. De feito, non hai moito tempo que se rabenou outra árbore do mesmo conxunto, plantouse outra e, efectivamente, non pasou nada, ninguén chistou. Ao mellor estamos a darlle excesiva importancia a ese asunto, como di o Xiz, e poida que teña razón, porque, ao final, efectivamente, non pasa nada.

O teu fillo, que é moi tranquilo, calou e foise: non era cousa de seguir coa disputa; pero, segundo me contou, quedou matinando no asunto e decatouse do perigoso que resultaba aquel argumento que se estaba a utilizar e que a ti tamén parecía convencerte: aquilo de que non pasa nada. Entón, volveu canda ti para facerche ver a falsidade de tal razoamento, e armouse a marimorena, porque, claro, cando a ti se che mete unha cousa na cabeza non hai demo que a saque: es tan testán que non admites razoamentos. En fin, que acabou deixándote por imposible.

Estaba canso, pero chamoume para me contar todo isto que che dixen, e aínda estivemos a falar un cacho. O bo do home non deixaba de darlle voltas ao asunto. Non pasa nada – repetía – claro que non pasa nada: se cortan unha árbore, non por iso imos morrer nin vai perder nada a nosa economía. O que pode pasar é que Vilalba quede máis fea. E que?, xa hai moito tempo que se emperrencharon en que a vila fose fea, mesmo moi fea, e non pasou nada: todo o mundo calou, pois quen máis quen menos, os que podían, non deixaron de se aproveitar para facer pisos de moita altura en solares imposibles e nas rúas máis estreitas, como a do Sol ou a de San Roque. Quen puido non dubidou en rebaixar o gasto de construción facendo edificios feos e desalineados na mesma rúa central, ou mesmo en esborrallar a beleza do que xa estaba ben construído, como fixeron, por exemplo, no barrio aquel das chamadas casas baratas onde se realizaron amaños interesados que botan para atrás a calquera senso da estética. E deste xeito, todo, case todo, quedou deslabazado e feo, pero efectivamente non pasa nada: nós seguimos a vivir nesa vila e querémola, aínda que non poidamos presumir dela nin gozar dunha vila agradable.

O teu fillo, meu Antón, estaba fóra de si, e a cada frase ía cabreándose máis. Mesmo acudiu a un exemplo traído de hai máis dun século. Daquela – dixo – un construtor mercou todo o castelo de Vilalba con vistas a facer del unha canteira da que sacaron pedra para moitas casas da veciñanza. Por fortuna, non souberon como destruír a torre e, por iso, conservouse ata hoxe para o noso gozo. E non pasou nada de nada, unicamente que algúns románticos gozariamos moito de ter conservado o castelo completo, ou non?. E así seguiu o teu rapaz poñendo máis exemplos e acougando pouco a pouco na euforia do seu discurso. Mesmo me alegrou que me falara do moito que lle compraceu un fermoso artigo que unha rapaciña moi querida para min, Carmen Seco, escribiu en facebook, onde, de xeito moi sensato e ben argumentado, comentaba o acontecido co castiñeiro da alameda. Se cadra – di ela – era preciso cortalo, no caso de estar seriamente infectado, pero cómpre investigalo con estudos serios, porque, de ser así, é moi posible que se estenda o contaxio infeccioso e acabe por afectar ao resto dos castiñeiros e poida que á mesma pravia senlleira. Ao teu fillo gustoulle o razoamento e a min tamén. A ti non o sei, pero asegúroche que Carme sabe moito diso. E sabe moi ben que, cando se fan as cousas sen xeito, sempre pasa algo. Ao menos para quen goza co que é bonito. Non hai máis que ver o que ela pon coma exemplo de contraste entre o mal gusto e o bo facer: refírese a aquel adefesio de castelo que colocaron na praia fluvial, onde, sen embargo, estábase a facer un conxunto xeitoso con arborado pintoresco mesturado, por desgraza, cun camiño de cemento a rachar todo o encanto do lugar. Así que xa sabes, meu Antón, doulle a razón ao teu fillo cando insiste en que, aínda que parece que non pasa nada, non é verdade: se as cousas están mal, sempre pasa algo.

E remato esta carta cunha felicitación conxunta, túa e miña, ao noso amigo escritor Agustín Fernández Paz que acaba de recibir, xuntos, dous premios importantes: o primeiro, o dun xurado competente que valorou a súa escrita, galardón ao que, sen embargo, renunciou no nome da coherencia porque viña outorgado por quen está a lesionar a nosa lingua; pero, grazas a iso, recibiu un segundo premio non menos importante: o de cantos amamos o idioma galego e premiamos con aprecio e aplauso a súa decisión valente e arriscada. O noso Agustín é todo un tipo dos que quedan poucos. E nada máis por hoxe.

Unha aperta do teu amigo

Bernardo

Non voltarei a escribir na Voz de Vilalba

2010-11-19T00:41:00.001+01:00

Hoxe "A Voz de Vilalba" vetou un artigo meu na súa web. Tras dous intentos de remitirllo sen obter contestación, entereime de que non se publicaría, sen que ninguén me explicase nada do sucedido. Nel trataba de expoñer a miña posición sobre o tema das reformas na alameda e o sucedido no PSOE de Vilalba con este tema, que trouxo un encendido debate ós medios de comunicación.

É de xustiza que un colaborador desta publicación, que ten algo que dicir sobre o tema, teña un espazo para facelo, ainda que non siga a liña oficial da web. O tempo que se facía isto, neste medio "plural" publícase un artigo falando deste mesmo tema coma sempre a favor da súa posición, onde ademais se me insulta decindo que falto a verdade, pero non teño espazo para poder rebatilo e só o podo facer cun comentario.

Por certo, é un artigo escrito por alguén dun nome extraño, que igual que noutras ocasións semella un pseudónimo deses cos que nos soen agasallar algúns para non dar a cara.

Sigo sen recibir por parte de Paulo nin de Moncho, ningún tipo de explicación de porque non se publica, e o mellor, poderían ter un motivo lóxico para facelo, e se fora así, podería entendelo, pero non me comunicaron nada.

Sinto moito ter que opinar na mesma liña que Paulo Naseiro e Moncho Paz para escribir na súa web, pero a min ninguén me impón o que teño e debo de pensar, polo que non voltarei a escribir nada na Voz de Vilalba, onde xa non figuro como colaborador, xa que ó contrario do que pensaba non creo que sexa un medio plural, nin aberto como queren facer ver.

O artigo se pode ler aquí no meu blog, é un artigo duro pero é o que penso e me gusta falar sen pelos na lingua.

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán 12/11/2010

2010-11-13T12:35:00.003+01:00

Meu amigo Antón:

Ben sabes que hai moita xente dos que escoitan ou len estas cartas que teñen moito empeño por saber quen es ti, pero non te preocupes, eu sigo fiel á miña promesa de non dicir nada que te poida comprometer. Ti, coma tantos outros, precisas do anonimato para poder expresar o que levas dentro, porque, malia todas as modernidades democráticas, aínda queda moita xente que non quere dicir o que pensa por non se indispoñer cos que mandan, non vaia ser que perdan influenza cos que poden facerlles favores. Perdoa, Antón que cho diga, pero ti es destes tales, aínda que debo recoñecer que tes algo distinto da maioría, porque, efectivamente, non queres que te recoñezan, pero non deixas de buscar o xeito de que alguén diga abertamente as críticas que ti queres facer, e resulta que acabo sendo eu quen ten que dar a cara para que ti quedes oculto, pero as túas palabras saian á luz. E xa está ben, meu amigo, estou farto de facerche de portavoz. Así que hoxe, Antón, non hai críticas.

Xa, xa sei que hoxe andabas coa ilusión de que falaramos dese asunto que anda na boca de moitos vilalbeses. Tremenda perrencha colliches cando te informaron de que cortaran un dos castaños máis vellos da alameda, un dos que dá á rúa principal do noso pobo. Non fai falla que insistas, pois eu ben sei que non se trata dunha árbore calquera e que ben merece unha palabra de defensa. Ninguén dubida de que, aparte da súa fermosura vexetal, ese castaño é tamén un icono, unha imaxe, unha das compoñentes esenciais dese cadro pintoresco do noso pobo que permanece nos ollos e na memoria de quen nos visita. Polo tanto non deberamos permitir que tal perspectiva se esborralle da noite para a mañá.

Xa che dixen que nisto cadro de acordo contigo, pero, que queres, tamén ti estarás de acordo comigo en que, se por desgraza, esa árbore está morta, non queda máis remedio que cortala e substituíla por outra. Ata aquí non hai problema: ambos concordamos e teremos que dar o asunto por acabado. Pero resulta que non. Ti queres que eu engada un comentario teu, pero coma se non fose teu. O home desconfiado, malicioso e retranqueiro que ti es anda a cismar en que, se cadra, os gobernantes do concello tiñan interese en substituír por outro máis novo aquel vello castiñeiro, porque as súas raíces rebeldes impedían recubrir de cemento ou pedra o pavimento que andan a renovar por toda a alameda. Así que o que bule na túa cabeciña é unha pregunta que seguramente moitos non se fan e que ti queres que eu a poña aquí: quen decidiu que efectivamente aquel castaño estaba morto?. Foi de verdade un técnico?. E a pregunta, segundo ti, ten senso, porque, cando por fin se cortou, ata o menos entendido podía ver claramente que o vello tronco tiña vida, seica, para moitos anos.

E xa está, eu non quería dicir máis, pois xa che dixen que hoxe non era día de críticas, pero ti, teima que teima, veña insistir en que, polo visto, o alcalde díxolles aos da oposición que, segundo informes dos técnicos, alí non había nada que facer: o castaño estaba morrendo e había que cambialo. E ti queres saber onde estaban tales informes e quen os fixo, porque tendo pretiño de nós unha facultade universitaria de estudos forestais, o lóxico é que se acudise a ela, xa que alí están os que, supoñemos, máis saben diso. E non parece que o fixeran. Ti estás mesmo convencido de que seguramente non houbo informe ningún, e a cousa era merecente de ser estudada porque, insistes, aquela árbore non era unha árbore calquera.

Xa cho dixen, non quería falar disto, pero xa que cheguei ata aquí, hei dicir tamén algo que che resultou moi chocante, e confeso que a min tamén. Como é sabido, os concelleiros da oposición creron na palabra do alcalde e non tiveron a malicia de preguntar polo informe pertinente, pero entón apareceron “outros” socialistas que, sen contar para nada cos compañeiros que están na corporación, presentaron pola súa conta no concello unha protesta polo asunto do castiñeiro. Coma se foran unha oposición da oposición. Iso paréceme incoherencia. Non a protesta senón o xeito de facela. Así vai, amigo, a política local e así lle vai á vida vilalbesa. Triste e lamentable.

Pero, meu Antón, fixéchesme estender en demasía, porque eu non quería andar nesta temática. Na carta de hoxe quería falarche dun home, o artesán José da Ferrería con quen andaba eu distraído e ocupado cando me chamaches polo móbil. E quería falarche del, porque andei a matinar na sorte que ten un pobo de que nel habite unha persoa dese valor. Verás: por moi moderna e actualizada que se nos volva a vida, a nosa Vilalba non pode prescindir dunha figura social coma a do José. Posiblemente pase desapercibido para moitos, xa que desta xente non se fala nunca nos xornais e na radio, pero, sen embargo, resultan imprescindibles para quen vivimos nesta sociedade de gran consumo, tamén nunha vila coma a nosa. Ti ben sabes de quen che falo, e sei, Antón, que che comprace que poña aquí o seu nome, pero aos oíntes e lectores teremos que explicarlles de que se trata. Pois ben, todo o mundo sabe que, antes, nos vellos tempos dos que agora son avós, cando mercabamos algún artefacto ou utensilio para uso doméstico, sempre había nas casas alguén, algún manitas, con habilidade dabondo para facer pequenos amaños que eran precisos para que tales aparellos seguisen en funcionamento todo o tempo posible. Agora, iso xa non é así: en moitos casos e en moitas casas xa non hai quen saiba algo tan simple coma cambiar os plomos da luz. Hoxe compramos utensilios, electrodomésticos por exemplo, que, no caso de que comecen a fallar, xa nos parece que non queda outra que desfacerse deles e mercar outros noviños do trinque. E tal cousa é, ás veces, un xeito idiota de tirar os cartos porque son pequenos fallos que, se tivéramos as habilidades de antes, poderiámolos reparar para que durasen moito máis tempo; pero ti ben sabes, meu Antón, que non é así: xa perdemos toda habelencia práctica. E non nos queda máis ca un dilema: ou acudimos ao comercio a mercar o novo, ou, como facemos moitos, chamamos ao José da Ferrería. E, claro, o bo do José non da feito, porque son moitas as casas vilalbesas onde hai sempre alguén que, en tales circunstancias, solta a sentencia inapelable e sensata: “hai que chamar ao José, a ver se pode vir axiña”. E, se por riba, resulta que o tal José é moi honrado, como é o caso, a chamada sempre é produtiva. Por iso quería falarche del nesta carta, e así o fixen. Eu ben sei que te xuntas ás miñas palabras para agradecermos xuntos que exista o José da Ferrería e os que son coma el, aínda que nunca deles se lembren todos os xornalistas.

E con todo isto, a carta saíu longa de máis. Creo que é a máis longa das que che levo escritas. Remato, pois, coas apertas de sempre do teu amigo

Bernardo

Árbores insignes e deslealdades

2010-11-12T20:17:00.005+01:00

Non esperaba que neste baleiro final de lexislatura, unha árbore puidera tomar tanta importancia a nivel político, e como representante público, despois da polémica xurdida, compre explicar o sucedido para que as nosas xentes de Vilalba coñezan a miña humilde posición sobre o tema.

.
Cando no mes de Outubro, no transcurso dunha Comisión informativa de Urbanismo, o Grupo Municipal Socialista preguntaba sobre as obras que o Concello ía a realizar na Praza da Constitución e na Alameda, despois de comezar criticando que unha vez tras outra, o Partido Popular enterra os cartos de todos en remodelar unha Praza da Conmstitución que máis ben debería de ser repensada na súa totalidade, que continuar tirando os fondos municipais que ben poderían ser utilizados noutras partes do noso casco urbano que sofren o abandono dos nosos gobernantes. Despois de felicitarnos porque o PP tamén escoita as reivindicacións da oposición e comezan a tomar medidas para proceder a separar as aguas pluviais e fecais que de non ser así continuarán matando o noso río Madalena, que con tanta tristeza denuncian unha e outra vez os membros da asociación de pescadores. Saíu a relucir o problema existente coas árbores mortas situadas no fronte do templete da Praza da Constitución, sempre nun ambiente construtivo, sen entrar valorar as nefastas actuacións de antigos gobernos municipais coas masas arbóreas desta zona, sen entrar a valorar as podas salvaxes coas que se castigan ós árbores da Praza e co pouco coidado que se pon en preservar a integridade da nosa insigne Pravia. Nesta parte, os dirixentes do PP explicaron que optaran por unha solución baseada na colocación dunha pérgola vexetal, xusto no lugar onde se situaban ditas árbores, e tanto o Grupo Nacionalista como o Grupo Socialista inclinabámonos por voltar a colocar outras árbores de similares características ou outras que se adaptasen mellor as condicións existentes na configuración actual da Praza. Pero o Grupo Popular, maioritario no concello, expuxo motivos técnicos para adoptar unha solución que respectamos pero non compartimos. Nese intre o Alcalde amosounos a necesidade de aproveitar ditas obras, para trocar un dos castiñeiros da Alameda que segundo os informes que eles manexaban, estaba en situación de morte inminente e que aproveitando as obras a realizar, plantarían outro idéntico no seu lugar, como pasara con outro, fai uns anos. A posición de tódolos concelleiros e os técnicos presentes nesta Comisión foi a de compartir a necesidade de levar a cabo dita substitución e entristecerse pola perdida doutra destas árbores que tanto queremos os que tivemos a sorte de crecer baixo as súas polas. Pero non fomos tan retorcidos para pensar que o grupo de goberno estaba actuando de mala fe e o que realmente desexaba era levar a cabo o asasinato dun castiñeiro para poñer outro exactamente igual no mesmo lugar, repito, non fomos tan retorcidos nin o somos agora. Ata aquí, foi o que sucedeu no mes de Outubro, mes no que tamén foi anunciada dita substitución polo propio alcalde nunha radio local, sen que se escoitasen voces discordantes sobre o tema.

Cando unha mañá, amence coa noticia de que a dirección do Partido Socialista de Vilalba denunciaba a tala de dito castiñeiro, acusando ó alcalde de levar a cabo un “atentado” contra os cidadáns de Vilalba e de actuar sen informar a oposición e ademais, o propio Eduardo Vidal, permitíase o luxo de anunciar iniciativas municipais do Grupo Socialista para poñer ó Alcalde no seu sitio, pensei que se me caía o ceo na cabeza como din os galos nos cómics de Asterix. ¿A quen lle preguntara o señor Eduardo Vidal sobre esta información falseada que estaba a enviar os medios de comunicación?, ¿Como se permitía o luxo de entrometerse nas competencias do Grupo Municipal Socialista a espaldas da súa Portavoz e de parte do Grupo Municipal?, ¿Como podía acusar o Alcalde dunha actitude ditatorial, dicindo que fai e desfai o seu antollo sen preguntarlle nada a ninguén, cando isto era xusto, o que el estaba facendo nos intres en que escribía tanta infamia?. Todo elo, sen ruborizarse e nin tan sequera dar as explicacións pertinentes con posterioridade o sucedido.

Despois de observar como a actividade municipal do Partido desapareceu dende que o noso grupo de militantes foi apartado da vida orgánica do partido, despois de soportar como os membros da actual dirección reventaran en varias ocasións, posicións tomadas polo Grupo Municipal en diferentes asuntos, sen respectar o traballo efectuado polos compañeiros que deixamos a pel nos dous primeiros anos de lexislatura, de ter que ver como se nos caía a cara de vergoña cando o noso grupo presenta iniciativas, como a colocación dun parque biosaludable no paseo do río Madalena, cando o goberno do PP xa rematara a súa construción e fora publicado nas Actas das Xuntas de Goberno que se nos envían periodicamente. Esta actuación, era a gota que colmaba o vaso, e eu non estaba disposto a permitir máis atropellos.

Dicía o anterior Portavoz do Grupo Municipal, Martín Seco Cendán, que non estaba disposto a traballar con xente que “non era de fiar”, que non estaban nisto para prestar un servizo ós cidadáns, sen rigor nas súas actuacións e que non saben estar a altura da organización que representan. Tales foron os motivos, que fixeron imposible, que él compartise traballo político con xentes da talla do señor Vidal, que agora, “non sei porque será”, semella estar moi preocupado polos problemas de Vilalba, cando ata o momento, so gastaba o seu tempo en adicarse a facer unha política lonxana os intereses dos cidadáns, esa que fan algúns nas alturas, alí onde os mandatarios reparten os regalos en forma de cargos institucionais; ou con xentes da talla de Luís Fernández que só están preocupados de facilitar grandes titulares á prensa e favorecer a aparición de grandes polémicas, sen preguntarse polo rigor das informacións que está a manexar, un comportamento mais propio dun neno pequeno que dun dirixente político serio. Non vou a opinar sobre algúns dos meus compañeiros no Grupo Municipal que nin estiveron, nin están, nin se lles espera nesto da representación pública dos seus veciños. Unha vez máis, o expresado en múltiples ocasións por este desaparecido compañeiro socialista quedaba en evidencia, cun exemplo que pon de manifesto o facer desta nova dirección do Partido Socialista en Vilalba e pola cal xa anunciamos que non estamos dispostos a continuar no proxecto do partido en Vilalba a partir de Maio do ano que ven. A falla de rigor, unha falla absoluta de proxecto para Vilalba, a deslealdade continua cos compañeiros do Grupo Municipal e un uso partidista dos acontecementos para tratar de conquerir uns cantos votos, fai imposible un futuro en convivencia no mesmo proxecto.

Dende o templete da Alameda quero deixar claro o meu respecto e compresión cos que discrepan pola tala desta árbore, tanto a asociación ecoloxista que denunciou a tala, da que non tíñamos coñecemento, como as opinións dalgúns veciños máis ou menos versados sobre o tema. Só espero que noutras ocasións, se contan coa información para reivindicar feitos deste tipo, se movilicen para intentar evitar o que posteriormente denuncian, xa que dende outubro, houbo moito tempo para facelo, e agora xa é tarde. Polo resto, só espero que tanto os castiñeiros de indias, o negrillo, a nosa Pravia e o resto das nosas árbores do Concello, sexan as beneficiadas desta polémica, para conquerir un mellor coidado que preserve a súa existencia e polo resto, que a vida poña a cada quen no seu sitio, de momento eu sigo a falar alto e claro.

Martín Seco García

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán 29/10/2010

2010-11-01T22:27:00.004+01:00

Sinto moito ter que quitarlle o autor e a Paulo a esperanza de ver como se recupera o verde para ese entorno, no será así por desgracia.

Lugo, 29 outubro 2010

Meu querido Antón:

.
Hai que ver como pasa a semana nun santiamén. Non sei se non será ousado en demasía pretender unha carta cada sete días, pero, en fin, temos ese pequeno compromiso e hai que tratar de cumprir.

Polo que vexo, xa estás ao tanto de que o domingo pasado non puiden acompañar á xente do IESCHA no percorrido da fermosa ruta do poeta Fiz Vergara aló polas terras do Lóuzara. Malia un tempo desapracible que, polo visto, non deixou contemplar no seu esplendor a beleza do percorrido, a nosa xente non se arredou, e foron más de sesenta os camiñantes que se arriscaron e que, por certo, regresaron moi contentos da súa aventura. A ruta dedicada ao poeta está, seica, ben pensada e ben sementada no seu percorrido con fermosos poemas producidos por aquel home eivado que soubo elevarse por riba dos seus males, a buscar palabras para cantar a beleza, tanto externa, a da paisaxe, como interna, a dun espírito vivo que transmite pesares, loitas, esperanzas e mesmo optimismo, malia ter unha vida, a súa, limitada en exceso.

En cada recanto da ruta do Lóuzara, está previsto que os participantes se deteñan a ler con calma ou mesmo escoitar o recitado de versos inspirados. Xa non é a primeira vez que o Instituto programa marchas deste tipo. E así, os nosos camiñantes chairegos van pouco a pouco descubrindo as diferentes rutas deseñadas en variados territorios de Galicia, e deste xeito imos aprendendo a conectar a vivencia espiritual da nosa cultura en harmonía coas nosas paisaxes sempre sorprendentes e nunca de todo descubertas.

Sen embargo, en Vilalba, que eu saiba, non hai ningunha ruta deseñada como tal, aínda que os do IESCHA xa deixamos feitos algúns percorridos iniciáticos por aqueles lugares que quizais algún día serán organizados, coa debida estela cultural, para invitación da moita xente á que lle presta camiñar por descubrir a beleza do propio, contemplada con ollos novos. Ti mesmo, Antón, que xa me tes acompañado nalgún de tales paseos, estou seguro de que estás disposto a seguires arrastrando os teus oitenta e moitos anos para gozarmos xuntos de tanta beleza. Iso si, os organizadores terán que ter en conta que tanto a ti coma a min non poderán esixirnos o mesmo sacrificio nin a mesma presteza coa que se moven os que son tan atléticos coma o Revés, por exemplo. Iremos amodiño, que non nos apresuren. E con tal cautela, acóllome á túa palabra e aos teus azos, e con eles animo aos dirixentes da nosa Asociación cultural para que non se demoren en deseñar rutas similares ás do Lóuzara ou ás de Castro de Rei, todo ao longo e ancho do noso territorio vilalbés. A comezar, claro está, polos camiños que nos leven á mítica Pena do Encanto que temos en completo abandono. E terán que ser os destas asociacións culturais quen se ocupen de o facer, porque teño o pálpito de que os do Concello non deben estar moito polo labor: a oposición anda algo murcha en ideas e o grupo gobernante non se caracteriza precisamente por fecundar ideas deste tipo. De poñerse a facer algo neste senso, moito me temo que encherían de cemento os arredores dos nosos ríos, e iso non é o máis desexable, supoño. Claro que non todos os populares son tan cegatos e seguramente haberá máis de un que se mostre disposto a colaborar en facer as cousas ben.

A propósito disto, non sei, Antón, que che responder a unha cousa sobre a que me interrogaches varias veces. Todos, coma ti, andamos moi curiosos por saber a finalidade dunhas obras que, desde hai algún tempo, se están a facer na alameda. Non che sei responder. Eu paseo por alí a diario e, polo que percibo, teño a impresión de que están repoñendo os pasos de peóns e canalizando as augas da chuvia. Sei tamén que tiveron que cortar algunhas das árbores que secaron na parte alta da alameda, pero ignoro se pensan repoñelas ou substituílas por máis cemento.

O que máis me confunde é non saber se existe algún proxecto serio e pensado na cabeciña dos que mandan: estou, coma todos, a velas vir. E paréceme que, de haber proxecto, non estaría mal que nalgún lugar da vila se mostrase á cidadanía unha maqueta ou algún debuxo que permitira opinar. Sería unha boa ocasión para promover unha democracia participativa da que tanto se fala polo mundo adiante e da que tanto carece a nosa vida municipal. Hai que recoñecer que, cando algúns edís dos anos setenta tiveron a idea, bochornosa, pero ben intencionada, supoño, de crear o cementón que agora chamamos praza da Constitución, os que gobernaban tiveron ao menos a boa idea de facer participar á xente cos seus comentarios, por máis que, ao final, non lle fixeran caso ningún aos comentarios. Teño recordos de ver no escaparate da farmacia de don Vicente unha maqueta ilustrativa de como ía quedar aquel espazo que agora contemplamos con horror, pero, ao menos, puidémolo comentar previamente, que algo é algo. E fomos moitos os que, xa daquela, puxemos un berro no ceo ao verificar que ían cortar de raíz as árbores centenarias que ornamentaban o que fora campo da feira. Ti, Antón, sempre me andas a dicir que aquilo foi unha barbaridade, pero tamén insistes en que non se pode negar que nos tiñan avisado do que ían facer: certo que non admitiron ningunha suxestión en contrario, pero avisar, abofé que avisaron e déronnos dereito á pataleta. Xa teño dado conta máis dunha vez das bágoas de meu pai cando contemplou desde o Roca a realización sangrante do que tiñan avisado. Sen contrición de corazón e sen propósito de enmenda.

Agora, que eu saiba, meu Antón, non se presentou ningún proxecto que o pobo poida consultar. E iso que temos algo máis de democracia ca que daquela tiñamos. Alguén, o Paulo, creo, seica che ten comentado que, ao mellor, están pensando en realizar un propósito de enmenda aprazado e dannos a sorpresa de volver a encher de terra todo o desnivel que baixa da casa do concello ata a Chouzana, plantando árbores autóctonas, coma Deus manda. Non sei, pero por soñar que non quede.

E por hoxe xa vai ben de discursos babecos. Cóidate e soña. Unha aperta do teu amigo

Bernardo.

¡SAÚDE, SOCIALISMO E REPÚBLICA! ATA SEMPRE, COMPAÑEIRO BRUNO

2010-10-30T14:33:00.001+02:00

Recordo que chegou como un soplo de aire fresco, que inundou a sede socialista de Lugo de simpatía e dun inconfundible discurso marxista que difundía cunha notable oratoria. Era como un deses vellos republicanos que semellan falar coa voz da verdade. Puro no discurso e puro de corazón, sempre disposto a compartilo cos mais. Comportábase como un gran nas posaderas dos necios e poderosos e como un compañeiro leal de todos aqueles que compartíamos o seu proxecto. Foi un magnífico Secretario Xeral de Xuventudes Socialistas en Lugo e traballou a reo para conquerir o troco político que necesitaba a nosa cidade, ademais de facer da organización xuvenil unha auténtica escola de formación e ideas. Ó tempo que gañaba peso e con éste, posición para roubarlle os rebotes ó seu gran amigo Pedro, tamén gañaba autoridade moral para defender o seu comportamento crítico a todo aquel que se desviase do camiño marcado pola liña recta da moral e da ética, conquerindo con esta actitude, afastarse dos postos de decisión que quedaban reservados para outro tipo de compañeiros. Pero esto non era un problema para Bruno, que acompañaba ese compromiso co posicionamento crítico, cunha inmensa afabilidade e cun eterno sonriso debuxado na sua cara.

Compañeiro, alá onde estés, o lugar onde se atopan os bos e xenerosos, reuniraste con teu compañeiro chairego de batallas, para voltar a formar esa esquerda socialista que traballe para conquerir mellorar a situación dos que menos teñen. E dende alí, non te olvides nunca de agasallarnos co teu inesquecible: Saúde, socialismo e república e Visca o Barça.

Nunca te esquenceremos, ata sempre compañeiro.

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán 22/10/2010

2010-10-24T21:29:00.003+02:00

Que bonito Victor, benvido a vida e que sempre che sonria a sorte, que o amor non che vai faltar.

Lugo, 22 outubro 2010

Meu querido Antón:

Nova carta, pero poucas respostas para as moitas preguntas que me fas. Antes ti facíasme comentarios do que acontecía para que eu os reflectise na carta do venres. Así daba gusto porque eu non tiña máis que reproducir as túas verbas (as publicables, claro), pero desde que estás fóra da vila, a penas comentas nada e preguntas moito. E moito é o que debes gastar en telefonía móbil, pero, claro, como paga o teu fillo .....

Hai uns días reprochábasme que non tivese estado no concerto que deu a Coral Vilalbesa xunto con outras dúas. En canto cho dixo o crego Mato, faltouche tempo para agarrar de móbil e poñerme verde. Teño que recoñecer que algo de razón tes porque efectivamente debería ter estado presente, tanto polo que me comprace como polas circunstancias que acompañaron esa mostra musical, por exemplo o estreo dunha nova peza por parte dos meus amigos cantores. Ademais diso, o meu compañeiro Mato, director do Orfeón lucense, chamoume repetidamente porque tiña interese en comentar comigo o progreso dos coros galegos. Así que pido perdón pola miña ausencia. Pero tamén debo dicirche que tiña motivos familiares moi serios e moi fermosos para exculparme.

Creo que non te informei dunha boa nova, acontecida na miña familia, que me encheu de tenrura. Naceume un neto. Dixen mal, naceume un novo sobriño-neto que, xunto cos outros dous, van compoñendo ese tecido tan entrañable de pequerrechos que substitúan aos verdadeiros netos que eu non puiden ter. Chámase Víctor e ten unha aparencia tan apracible e serea que mesmo semella un anxo a durmir tranquilamente nos brazos de quen o acolle, coma se quixese recitar co seu soño o gran poema da paz. Puxéronmo no colo e alí estiven máis dunha hora a ollar aquela cariña na que quixen, sen resultado, auscultar as imaxes que bulen xa, supoño, na súa cabeciña. Xa ves, Antón, un contacto co gran misterio da vida que sempre me impresionou.

Espero que tal goce poida escusar, diante de ti e dos cantores vilalbeses, a miña ausencia do concerto. O malo é que, despois do que che dixen, non me é doado falarche das outras banalidades da vida que van enchendo as nosas cartas ao longo do ano, pero, en fin, digamos algo da Coral que, despois de todo non é tan banal, porque eu son dos que creen na música coma o gran agasallo de Deus en forma de linguaxe primordial para nos poñer en contacto directo e inmediato coa divinidade, sexa esta a das miñas crenzas ou sexa a das crenzas dos ateos, que algunha terán, digo eu.

Pois ben, téñolle apego a esa Coral que eu vin nacer e na que puxen o meu grao de area para que tivera existencia: aqueles ensaios primeiros na casa do Cerillas, a entoar “O Consolo”, lembras? aquilo do sol que escomeza a pórse / orade, di a campá ....

Por certo, non se che acorda o moito que che insistín en que viñeses probar se valías para o canto?. Fíxeno, tamén sen resultado positivo, porque ben notei que non tiñas mal oído, a túa voz non desentoaba e o ambiente amistoso habíache compracer moitísimo, como nos acontecía aos demais. E, por riba, eras moi amigo do Antoñito Paz, do Goldar e do director, Alfonso, cura de Burgás. Pero, xa digo, nada, non quixeches participar: ti, tan túzaro coma sempre, malia ser moito máis novo ....A última vez que vin actuar á Coral foi na misa de San Ramón, e atopeina moi afinadiña e conxuntada, e advertín mesmo a presenza dalgún novo compoñente coma o Tito do Ramallal, o que non deixa de ser unha esperanza. Sempre me pregunto que cumpriría facer para que tantos vilalbeses que cantan ben, mesmo moi ben, e que por riba se divirten cantando, se decidan a compartir cos coralistas o gusto da música. En máis dunha ocasión, ti mesmo, amigo Antón, tesme preguntado por que, habendo tantos estudantes no Conservatorio, non proliferan máis os creadores de grupos con iniciativas musicais propias, polo estilo do que foi Xorima ou Os Malos Hábitos, por exemplo. Non sei responder, pero por veces teño soñado con que aparecese algunha xente nova, con ansias de cantar, que lle dése á Coral un pulo de renovación, o que seguramente tamén sería do agrado dos actuais participantes. Ou mesmo, a creación de cuartetos ou octetos, ao estilo de Euskadi, que animase os veráns da vila. A propósito disto, lembro con agrado aqueles tríos de cordas que dulcificaban cos violíns os recunchos da praza con motivo da Feira Medieval, aínda que eu aquí estoume a referir especialmente á promoción do canto. Por certo, unha tarde atopeime por casualidade con catro exalumnos meus, vestidos de tunos, e ocurriuseme levalos por algúns bares e poñelos a cantar. A verdade é que cantan moi ben, pero non te podes imaxinar, Antón, a cariña de satisfacción que se vía nos seareiros dos bares. Foi nesa ocasión cando volvin a me preguntar se haberá xeito de animar á mocidade. Ti mesmo, meu amigo, fálasme moito dun caso como é o das Pandereteiras de Andrade que, por fortuna, senten a Galicia en plena Chaira. Ben me lembro delas, pero déixame soñar con moitos máis vilalbeses a cantar na Coral, ou a cantar pola súa conta ou as dúas cousas ao mesmo tempo, porque, como ti me dis a cotío, primeiro é soñar e despois facer realidade aqueles soños, un traballo espléndido a realizar polos animadores da cultura.

Nada máis por hoxe, e non te queixes. Recibe unha forte aperta do teu amigo,

Bernardo

"Caixón De Xastre" por Manolo Roca

2010-10-19T22:11:00.006+02:00

Como son as cousas, quedoume este artigo sen ler, ata estos días que revolvín na hemeroteca do xornal da nosa terra "Terra Chá Xá". Para min e os meus é especial ler esta perla, non só pola categoría de quen a escribe, o profesor Manolo Roca Cendán, senon polo moito que nos une ós membros da familia Seco con toda a familia Roca, que ademais de curmáns son un exemplo para todos nós, dunha gran familia unida, formada, noble, valente, agarimosa e voluntariosa no esforzo de facer unha Vilalba mellor e máis dinámica.

Para o meu pai e todolos membros da miña familia, tanto Manolo, a súa nai Carmucha que o meu pai recordou especialmente o día da súa homenaxe, o recordado e querido por todos nós Chichí, tódolos irmáns sen excepción, Juán, Lis, Chichí, Niní e Mari Carmen e como non, os nosos curmáns aínda que non o sexan de sangue, Sesé e Conchita, tivechedes, tedes e sempre teredes un lugar privilexiado no noso corazón e nas nosas vidas. Grazas por estar ahí.

COMEZO OBRIGADO: HONESTIDADE

.
Nesta nova xeira de colaboración con TERRACHA. Xa que abro neste mes de agosto é obrigado que comece cunhas liñas de recordo ao meu curmán MARTÍN SECO CENDÁN, a quen a parca levou, de súpeto, hai ben pouco tempo. O masivo recoñecemento popular que, por partida dobre, tivo neste ano subliña o moi querido que era (na Terra Chá, si, pero tamén fóra dela). Tanto os centos de persoas que asistimos á cea-homenaxe coma o impresionante desfile humano de despedida na súa morte reflicten inequivocamente ese recoñecemento popular a un home bo e xeneroso, sempre disposto a facer seus os problemas das persoas que necesitaban do seu apoio.
De resumir tan só nunha palabra o seu importante papel no desenvolvemento do socialismo chairego, téñoa ben clara: honestidade.

.
Neste tempo no que temos en variados partidos tantos exemplos de políticos corruptos e de “medradores” que pensan máis nos seus intereses persoais que nos da sociedade á que deberían servir, é unha mágoa que “a que sempre chega” viñese tan axiña para Martín, só uns días despois de que estivese, moi animado por atoparse fisicamente mellor, no acto de presentación a obra do que foi gran amigo seu: Xosé Luís García Mato.

.
Quédanos o seu exemplo vital de teimoso defensor dos seus ideais, aqueles que nos lembrou nas últimas palabras do seu discurso na cea - homenaxe:

.
“Traballei todo o que puiden por convencemento. Por estar convencido dunha idea. Unha idea
que non é outra que lograr o benestar para os máis débiles.Por unha idea que di que non hai dereito a que neste mundo haxa xente que morre de fame. Que non ten médico. Que non ten escola. Por unha idea que quere a República para este país. Por unha idea que quere: Liberdade,
igualdade e fraternidade. Aí está o socialismo. Aí estou eu”.

.
É XUSTO E NECESARIO:

É XUSTO que Vilalba nomee a Xosé Luís García Mato CRONISTA OFICIAL DE VILALBA
A TÍTULO PÓSTUMO.

.
Sen tempo xa non vai ser, porque morreu en xaneiro de 1981. Van case tres décadas, ben pouco...na historia da humanidade anque moito para un pobo que queira cumprir axeitadamente
cunha das persoas que máis estudou no século XX a súa historia e que máis traballou no seu desenvolvemento cultural en moi variados aspectos, como a publicación da obra de autores chairegos que durmían un soño de moitas décadas (de Xosé Chao Ledo, de Antonio García Hermida), a organización de exposicións de pintura (como a inesquecible de Antonio Ínsua Bermúdez) de conferencias, etc...

.
É NECESARIO que o Pleno do Concello de Vilalba, como organismo representativo dos milleiros de persoas que compoñen este concello, adopte este acordo, que xa solicitaron hai vintenove anos a “Agrupación Cultural Lois Peña Novo” e o patriarca chairego (Manuel María, nun fermoso artigo en “A Nosa Terra”). Neste tempo de austeridade, temos aquí un posible
acordo plenario que non supón custo algún para as arcas municipais. O que si supón un importante custo é seguir facendo oídos xordos a esta xusta demanda; neste caso o custo non é
económico senón de credibilidade ante a opinión pública de quen ten que tomar esta decisión.
Ogallá decidan ese nomeamento antes de que, en xaneiro de 2011, se cumpran trinta anos da súa morte. É XUSTO E NECESARIO.

Manolo Roca Cendán

Comunicado do sector dos “Militantes históricos” do PSdeG-PSOE de Vilalba

2010-10-19T09:38:00.002+02:00

Dado o inminente proceso de elección de candidatos e demais integrantes das listas para as eleccións municipais do 2011. Os membros do grupo de “militantes históricos” do PSOE Vilalbés, entre os que nos atopamos os concelleiros Margarita de Vicente Mato, Martín Seco García e máis da metade dos integrantes da anterior lista electoral do PSOE no 2007, queremos deixar clara a nosa posición ante tal proceso:

Ata o final de lexislatura e se nada troca a situación actual, os concelleiros De Vicente e Seco seguiremos a tramitar como ata agora, en todos aqueles foros do Concello onde poidamos realizalo, aquelas iniciativas que os veciños de Vilalba teñan a ben comunicarnos, por respecto ó noso partido, ós cidadáns que nos elixiron co seu voto e a confianza que a anterior dirección do partido, con Martín A. Seco Cendán ó fronte, depositou en nós.

Por coherencia co noso posicionamento político, ante un proxecto cuns principios que non compartimos, renunciamos a participar na elección do próximo candidato a alcaldía de Vilalba polo PSdeG-PSOE e non desexamos ser incluídos na lista electoral que o noso partido presente ás eleccións municipais do 2011.

Aínda que non sexa prato do seu gusto, esiximos do Señor Eduardo Vidal, que asuma a forte aposta que iniciou cando se presentou a Sº Xeral do PSOE Vilalbés, facendo añicos o relevo marcado pola anterior dirección local, cara unha nova etapa encabezada por Elba Veleiro, que é de sobra coñecido que contaba cunha grande aprobación da sociedade vilalbesa. E que agora debería continuar, propoñéndose como candidato á alcaldía do noso concello, algo que debería de facer se conta cun mínimo de responsabilidade e respecto pola institución que representa. Ademais esiximos que o faga, dedicándose en corpo e alma a dita tarefa, posto que igual que o anterior Sº Xeral, Martín Seco Cendán, renunciou a voltar a presentarse como candidato á alcaldía, para asumir responsabilidades de dirección na empresa pública TRAGSA, o Señor Vidal, se cre no proxecto que encabeza, debería deixar o seu cargo como Director do CETAL, para entregarse a nobre causa de ser un bo candidato para o Partido Socialista en Vilalba, xa que eticamente é incompatible o traballo que ten que desenrolar un candidato a alcalde dun concello como Vilalba, coa dirección dunha entidade como o CETAL que esixe unha dedicación absoluta, como o propio Eduardo Vidal ten explicado, cando fala desta entidade nos medios de comunicación.

Los pronósticos y el futuro de la marca PSOE

2010-10-17T13:13:00.007+02:00

Tómome a liberdade de publicar este interesante artigo do amigo e compañeiro coruñés, Pablo Arangüena que podedes atopar no Blog de Izquierda 21:

http://izquierda21.blogspot.com/

IZQUIERDA 21 é o grupo ó que pertence Pablo e outros amigos da esquerda coruñesa que intentan facer o que está fallando nestes instantes na esquerda en xeral, Debate de ideas.

Saúdos para eles, dende o templete da alameda vilalbesa.

Escuché el otro día a un superministro, al cual le pedían en la radio su opinión acerca de cuándo empezará a despejarse el horizonte de la crisis en España, que “nadie es capaz de hacer pronósticos”. Yo, en cambio, como soy muy osado y sin consciencia de parentesco alguno con Nostradamus, estoy convencido de que, al estado actual de la ciencia, pueden hacerse, como mínimo, tres pronósticos con una elevada probabilidad de cumplimiento.

Pronóstico 1: La economía española permanecerá estancada durante años. Esto es así, en primer lugar, porque el endeudamiento total (público + privado) de la economía española asciende, según las fuentes más moderadas, a un 350% del PIB, que es una proporción muy elevada, que no puede incrementarse más como se ha venido haciendo en el pasado y que lastrará el crecimiento de forma permanente. Por cierto, es bueno aclarar que la mayor parte de este endeudamiento es privado y generado mientras gobernaba el PP. En segundo lugar, porque no es fácil pasar de un modelo basado en la construcción (también pública y privada) a otro basado en una economía más productiva y esto, en el supuesto de que se consiga, lleva años, según muestra la experiencia comparada de países con una buena gobernanza.

Pronóstico 2: En ausencia de crecimiento, la tasa de paro no descenderá significativamente, porque, según las leyes económicas aplicadas a la experiencia española, no baja si la economía no crece, aproximadamente, por encima del 2,5%. Por eso podemos esperar que el paro se mantenga estable en torno al 20% de la población durante bastante tiempo, probablemente años.
Pronóstico 3: Si el paro no desciende, es altísimamente probable que las próximas elecciones generales las gane el PP si no hace nada fuera de lo normal, tipo pelarle la barba a Rajoy, proponer a Aznar para el Nóbel de la Paz o tratar de canonizar a Camps. De hecho, lo contrario sería un milagro porque, como alguien dijo una vez, “es la economía, estúpidos” y porque no parece probable que los nuevos parados y sus (NUESTRAS) familias vayan a estar muy contentos mientras no mejore su situación.

Si los anteriores pronósticos suenan acertados me parece que sería bueno empezar a plantearse que el PSOE es, además de una mera maquinaria electoral, una marca política centenaria y que su correcta gestión es fundamental para no comprometer su futuro. La gestión de una marca implica cuidar los atributos que la configuran. Por ejemplo, si Bodegas Vega Sicilia detecta que hay un gran mercado entre los jóvenes botelloneros y lanza una línea de kalimocho a base de grandes reservas, los valores que representa su marca se verían comprometidos a medio y largo plazo aunque el kalimocho tuviera éxito a corto plazo.La marca PSOE se ha fundamentado tradicionalmente, en mi opinión, en los valores básicos y amplios de socialdemocracia ( redistribución y defensa de lo público, incluyendo las instituciones democráticas) y libertad. Si bien en materia de libertades el balance que puede exhibir este gobierno es positivo, en la otra vertiente, la socialdemocracia, se ha ido de más (pensiones y salario mínimo en la primera legislatura) a menos hasta llegar a las últimas decisiones que, si algunos entienden, muy pocos comparten. No voy a entrar al detalle pero, si fue difícil en su momento entender medidas como el cheque bebé, la desgravación de los 400 euros (en ambos casos, medidas no progresivas y que, sin atacar las causas de la crisis, se limitaban a maquillar sus efectos ) o la supresión del impuesto del patrimonio (por su simbolismo regresivo, más que por su importancia), las últimas medidas, como la reforma laboral o la congelación de pensiones, son de las que erosionan la imagen del PSOE hasta niveles difíciles de predecir porque afectan de forma duradera a los cimientos de la marca. Aún en el supuesto de asumir la necesidad de su adopción (la presión insoportable de “los mercados” sobre la deuda con la que cubrimos el déficit público y los toques de atención de quienes dirigen el cotarro económico más allá de los Pirineos), menos comprensible es la forma en que se ha hecho, de la noche a la mañana y sin hacer ningún tipo de pedagogía o preparación, como si la dificultad para elaborar pronósticos nos hubiera metido de cabeza en una larga excursión infantil por un mundo de sorpresas imprevistas.

En esta situación, aparte de hacer buenos pronósticos, parece que toca empezar a pensar más allá de las próximas elecciones e ir diseñando una salida que se aparte de los personalismos y minimice los daños al partido, que seguirá estando ahí cuando sus dirigentes ya no estén.

Por cierto, yo también soy partidario de la limitación de mandatos.

Pablo Arangüena.

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán 15/10/2010

2010-10-17T11:54:00.005+02:00

Esto é o que pasa cando non se fan as cousas ben e non se traballan os temas a tratar.
Penoso que teñamos que acabar lendo cousas como ista que escribe Bernardo, co ben que comezaramos a lexislatura, pero ata que algúns nos apartaron da vida do partido non pararon, ¿teríamos razón nas nosas críticas?.

Deixo a pregunta no vento.

Lede a carta que non ten desperdicio ningún.

Lugo, 15 outubro 2010

Meu amigo Antón

Alégrame moito cando me chamas para facerme preguntas ás que debo responder nesta carta semanal. Alégrame, porque, se non, non sabería de que che falar. Pero agora, desque andas ao lonxe, as túas preguntas multiplícanse e a túa curiosidade volvese insaciable. O que pasa é que a moitas das túas demandas non sei responder, sobre todo responder con xeito, porque me falla a información: ben sabes, o máis do día estou en Lugo e cando chego a Vilalba pola noite a penas me atopo con ninguén mentres dou o meu paseo. Por certo que xa che dixera nunha ocasión, hai tempo, que ía fundar unha asociación que levase o pomposo nome de SOSVI, é dicir Serenisima Orde dos Serenos de Vilalba. A cousa viña dos meus recordos de neno e adolescente cando todos coñeciamos perfectamente aquela figura do sereno (o Cubano, para máis precisión) que facía un labor impagable, porque pasaba a noite enteira, co seu gorro e o seu chuzo, a percorrer as mesmas beirarrúas que eu pateo cada noite. O caso é que, como ti e máis eu temos comentado tantas veces, todo o mundo sabía onde atopalo axiña e contar así cunha axuda rápida e precisa ante calquera emerxencia, e iso, meu amigo, non tiña prezo.

Agora a cousa está moito máis modernizada, xa que aumentou o número de policías municipais que, ademais, sérvense de coches; pero o problema é que non é doado atopalos coa rapidez que sería precisa. E falo por experiencia. A cantidade de xente viaxeira que se detén, pola noite, a recadar informacións de certa urxencia é moita máis da que imaxinamos, e acabo por ser eu a única persoa que atopan para exercer o imprescindible servizo informativo. Nalgunha outra ocasión atopeime con casos moi graves de xentes sen teito e sen cartos, disposta a durmir á intemperie, aterecidos polo frío vilalbés que, como ben sabes, non é pouco. Pois a ti, meu Antón, ben se che acorda, porque cho teño contado, que non me foi nada doado atopar axiña algún funcionario que lles puidera dar algo de solución para que non amencesen tesos coma fungueiros. Así que matinei en organizármonos os que gustamos de pasear pola noite para, ao mesmo tempo, facer ese labor de axuda; pero nada, todo quedou en que o presidente de tal asociación son eu, e conto cun único socio que tamén son eu. Xa ves, Antón, que é verdade o que ti me dis a cotío: non teño dotes de organizador.

E aí tes, xa me enrrollei máis da conta, coma sempre, e, sen querer, deixo escrita media carta. En fin, volvendo a coller o fío, o que che quería dicir é que, como a miña vida vilalbesa é nocturna e case non vexo a ninguén, non son quen de recoller información para responder ás túas preguntas de curiosidade ilimitada. Antes aínda vía ao Luís do Serafín ou ao Chente da Ferrería ou mesmo o Docho que me poñían ao corrente, pero agora non dou con eles, supoño que saen máis cedo.

Dixéchesme que che falara de como vai a vida no Concello. Pois, meu amigo, eu ben quixera informarte, pero, claro, non vou aos plenos (non podo, aínda que debería) e, por outra parte, os meus amigos que ás veces van, esta tempada tamén andan alleos dabondo a canto se coce na vida oficial do municipio. Leo a prensa, iso si, pero tampouco hai demasiadas noticias. E isto é o grave. Se cadra, equivócome, pero teño a sensación de que non hai oposición ou, de habela, non funciona, porque a penas aparecen críticas ou disputas sobre as propostas e os feitos da alcaldía. E se non hai dialéctica, evidentemente tampouco hai vida. Chegaron mesmo a me comentar que hai pouco tempo os da oposición presentaron algunha moción para que o grupo de goberno demandase cousas que, polo visto, xa estaban concedidas, e os da moción deberían sabelo, pero non se decataran. E así, as cousas non van ben. Aínda que non fose máis que por mover o ambiente nesta época en que xa se sente a proximidade das eleccións, era de esperar que as intervencións dos concellais da esquerda fosen máis abundantes, máis penetrantes e máis pertinentes, contando co Irimia, claro. Pero, xa digo, se cadra, ando equivocado e nese caso pido escusas.

Onte escoitei na radio que algún dirixente socialista acusou ao alcalde de non ter ido ás Pontes para defender os postos de traballo ameazados polo decreto das minas. A acusación é moi discutible, pero a resposta da autoridade que eu oín foi especialmente curiosa: viña a dicir, se non entendín mal, que os socialistas deberían calar, xa que non poden alardear de defensores do traballo porque Zapatero é o culpable de todo. Supoño que quixo dicir que tamén é responsable da política vilalbesa, xa que diso se trataba. Por certo, será tamén o presidente o culpable de que o alcalde non quixera reducir algo os seus emolumentos, ao menos coma expresión simbólica de resposta á crise, como, por certo, estamos a facer todos os funcionarios?. Despois de todo, disque cobra máis de dez millóns de pesetas anuais, tanto ou máis ca moitos alcaldes de cidades moi importantes. Xerardo é listo, ben o sei, pero desta vez deixou escapar o que sería un bo xesto pola súa parte. Non sei o que opinas ti, meu Antón, pero estas son algunhas cousas da nosa municipalidade que che ofrezo mentres agardo os teus comentarios ... publicables.

Non quero nin debo ocupar máis tempo desta emisora, así que vou rematar, pero non quixera deixar de aludir a unha das túas preguntas que se interesaban polas actividades culturais. Sorprendeume, porque ti non es precisamente un seguidor dos asuntos culturais, pero seica soubeches polos do IESCHA que unha coñecida túa por parte de pai, veciña de Castro de Rei e profesora en Vilalba, Carme Cabaneiro, ía expoñer unha parte importante da súa obra pictórica no salón do auditorio vilalbés. Efectivamente así é, e eu non me privei de ir véla e facer un percorrido demorado e contemplativo. O seu estilo xa o coñecía, e alí está en todo esplendor: colores suaves anti-stress, moi expresivos, e, omnipresente, unha figura de muller desposuída de todo artificio, mesmo sen pelo, que a autora converte en palabra, na súa palabra, coa que trata de abarcar a realidade, coma se declamara un poema. De feito, a exposición titúlase “palavras” (sic). Ti, Antón, disto non entendes nada, pero impóñoche que, se che cadra vir pola vila, non deixes de achegarte ao auditorio: teño a sensación de que gozarás vendo aquela moza que na simplicidade de liñas sen aderezos, converte en palabras o seu ollar, a súa postura e a disposición do seu corpo no conxunto de cada cadro, e cada palabra fala de tenrura ou de desacougo ou de esperanza. E, para regalo engadido, hai tamén uns cadros doutra pintora, para min descoñecida, pero que me chamou moito a atención. Creo que se chama Beatriz. Ten un estilo moi peculiar onde as palabras son reais, palabras escritas, pero non son para ler senón para que, xuntas, se transformen nun rostro que se fai adiviñar, coma se estivera agochado por tras delas, deixando de cando en vez, ben destacados, uns ollos e unha boca, tal como se observa nun autorretrato que se fai a autora. Meu amigo Antón, vale a pena. Chámame cando veñas pola vila e eu acompañareite encantado. Así, ao tempo que che explico, aproveito para ver de novo esa exposición.

E por hoxe nada máis

Xa sabes canto te aprecia o teu amigo

Bernardo

Hoxe venres 15 de Outubro comeza a Feira 1900 de Arteixo

2010-10-15T11:50:00.013+02:00

A Feira 1900 de Arteixo, comeza hoxe Venres e dura todo o fin de semana, invítovos a todos a visitala!!!!
Música, tradición, gastronomía, historia, xogos, bailes e, nesta ocasión, os estraperlistas como protagonistas.

A Feira Histórica Arteixo 1900 chega este ano a súa XI Edición cun programa repleto de actividades para todos os gustos e idades.

No Centro Cívico e Cultural inaugouse a mostra de fotografías e obxectos antiguos da Asociación de Pensionistas e Xubilados de Arteixo, que permanecerá ate o 17 de outubro próximo.

Hoxe venres, 15 de outubro, ás 17:00 horas, Arteixo volverá ao 1900 coa apertura do mercado de artesáns que fará as delicias de todos os visitantes que se acheguen durante a fin de semana ao paseo fluvial e praza do balneario.

O mesmo día ás 20:00 horas, mercado do Balneario e churrascada e, de seguido, noite de queimada co grupo Troula Animación. Será na praza do balneario que acollerá tamén ás 22:30 un pasarrúas coa charanga “Os Trompos das Nicras” e verbena con “Los mezcales de San Antonio” e “Los Revenidos”.

O sábado 16, apertura do mercado de artesáns e das casetas das bibliotecas municipais “facendo historia” ás 11:30. Unha ronda poética do batallón literario da compañía Femme Fatale percorrerá as rúas do municipio e o paseo fluvial acollerá un obradoiro infantil sobre o estraperlo.

A comitiva 1900 sairá ás 12:30 horas para inaugurar oficialmente a feira e a mañá rematará cun espectáculo de títeres no paseo fluvial e sesión vermú con polbada e churrascada na praza do balneario.

Pola tarde comezarán ás 16:00 os xogos populares coa xa tradicional baixada de carriladas, torneo aberto de xadrez, fútbol e boxeo de época co árbitro zancudo e xogos populares infantís con obradoiro de elaboración de faldriqueiras.

Como novidade, record de Galicia a cargo da asociación de Deporte Rural Vasco en corte con hacha, tala de madeira con motoserra e levantamento de pedras.

O público asistente poderá disfrutar tamén da granxa do Pombal e verá aos estraperlistas facendo o día.

Na praza do balneario celebraráse unha polbada a partir das 20:00 horas na Tarabela, novas cantareiras da Asociación Xuvenil Xiradela, e Calúa poñerán a música popular.

Pola noite chegará o menú tradicional 1900 con música en vivo que terá lugar no Pazo dos Deportes de Arteixo, mentres que a praza do Balneario será o escenario da VI Ruada de Arteixo da Asociación Xuvenil Xiradela.

O domingo 17, último día para pasear e mercar nos postos de artesanía que estarán acompañados pola Banda de Música Santiago de Arteixo.

Haberá tren turístico e xincana infantil, e degustación de callos con sesión vermú na praza do balneario.

Pola tarde, xogos infantís e actuación dos grupos de baile galego e pandeireta do CEIP Ponte dos Brozos.

Os arrieiros de Os Quinquilláns emprenderán unha viaxe fantástica ás 18:00 horas e atoparánse con distintas personaxes e os máis pequenos poderán participar no obradoiro de elaboración de mosaicos.

A praza da igrexa acollerá a partir das 19:00 horas un baile de acordeón con acompañamento vocal ambientado nos anos 30 e así pecharánse as portas do 1900 ata unha vindeira edición.

Quédavos aquí un enlace para pinchar se o queredes descargar a programación:

http://www.arteixo.org/servicios/cultura/2010/fh190010t.pdf

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán 08/10/2010

2010-10-10T07:11:00.002+02:00

Lugo, 8 de outubro do 2010

Meu amigo Antón

Supoño que non che molestará que lle conte aos nosos oíntes algo da conversa que tivemos onte á noite mediante os nosos teléfonos móbiles. Na carta anterior xa expliquei para quen nos escoite, que tiveches a sabia decisión de utilizar este trebello ao que te resistías fortemente, quizais por medo a non entenderte con el, como ti me explicaches, aínda que eu siga a crer que a razón principal non era esa senón a de non gastares os teus cartiños en mercalo. E a verdade é que non sei para que queres máis euros, pois tes dabondo para vivires sen anguria o tempo que che quede, e, por riba, nun caso de apuro, tes o apoio dos teus fillos; pero en fin, así son as feblezas humanas: por moi vello que un sexa, a ambición do diñeiro, de posuír cousas, segue a ser moi grande. Claro que sempre se pode explicar. Se cadra, o feito de dispoñer dalgúns aforros pode atraer cara a ti a consideración e o cariño dos netos, un xeito de mercar o seu agarimo; ou pode ser tamén unha manifestación de autonomía propia en relación co resto da familia, coma se lles dixeses: estou con vosoutros, pero tamén podería amañarme sen o voso coidado. Despois de todo, esta é unha actitude moi actual, moi moderna, a de non dependermos de ninguén. Sempre penso niso cando, ao saír da casa polas mañás, contemplo a tanta xente de idades avanzadas que fan cola para comprar o cupón do Xacobo ou as loterías na casa do Rosendo Formoso.

Pero ben, non era diso do que che quería falar nesta carta. Quería referirme a unha anécdota do que lle aconteceu a unha amiga túa e coñecida miña cando ía apresurada pola rúa da Raíña, en Lugo, cara a manifestación o día da folga xeral. Ela contoucha entre risas e ti quedácheste aparvado sen saber como reaccionar. Entón colliches o móbil para que eu che explicara por que aquela muller lle daba tanta importancia ao acontecido. Ao final, todo era cuestión dunha palabra que non entendiches. A min paréceme que vale a pena reproducir aquí a túa narración por se os nosos oíntes queren apreciar a catadura moral do acontecido.

O caso é que, polo visto, a túa amiga pensou en mercar unha chucharía nun establecemento que tiña as portas a medio pechar mentres o propietario estaba vixiando desde fóra. Ela preguntoulle se podía entrar e el respondeulle (en castelán, claro) que agardase un anaquiño, que axiña ía abrir o establecemento en canto mesmo pasase toda aquela mugre. Ti evidentemente non sabías que era iso da mugre e polo tanto non entendiches por que á túa amiga lle respondera ao dono do establecemento de tan mala maneira. Pois ben, meu amigo, eu tiven que cho explicar: mugre non é o nome dun sindicato nin o dun novo partido nin dunha sospeitosa asociación cultural, non, mugre é o que cheira mal, o que fede a porcallento e sucio, o que é desprezable por desagradable. Espero que agora entendas o cabreo da túa amiga, e tamén espero que se alguén nos escoita pola radio se faga idea dos modos que empregan algúns lugueses que pasan por seren moi educados, ben considerados e mesmo xente fina. Podería ese señor estar en desacordo coa folga e mesmo estar anoxado cos manifestantes, estaría no seu dereito, pero, meu amigo, non puido resistir o se pasar ao insulto, porque, seguro que empurrado polo seu cabreo, fixo aflorar o prexuízo que levaba moi dentro, e do fondo da súa mentalidade xurdiu a súa idea de que facer folga e manifestacións é cousa das esquerdas e non de xente civilizada, inda que defendan os seus dereitos. Os conservadores tamén fan manifestacións de cando en vez, pero son manifestacións civilizadas, de xentes como Deus manda, que non lles piden aos comerciantes que pechen as portas. Os conservadores non son mugre, non, que se duchan a diario, ou que pensabas?.

Amigo Antón, supoño que me permites dicirlle aos oíntes que estes comentarios non son meus senón da túa autoría en canto soubeches o que era iso de mugre. Eu non fago máis que reproducilos. Pero engado pola miña conta que aquel comerciante debía medir os seus insultos, porque seguramente non matinou en que moitos dos que ían na manifestación terían mercado cousas no seu establecemento sen que o tal home se vira na obriga de botalos por falta de hixiene. Pero, en fin, aínda andamos como andamos de formas civilizadas.

E outra cousa, meu Antón. Dáme moita pena que andes, esta tempada, metido en médicos, sobre todo agora que, ao estares lonxe, fáltache o teu, o de toda a vida. Efectivamente, cadro de acordo contigo no moito que vale un profesional da menciña, médico ou enfermeira, que sabe estar preto dos pacientes neses momentos de anguria en que nos afrontamos aos nosos males. Están ben os especialistas, están ben os grandes expertos que che miran unha parte do corpo, a que lles corresponde, e non se fixan nas outras partes de corpo e alma porque non é da súa especialidade. Están ben porque fan falla e ás veces, por fortuna, logran o remedio. Pero os que vivimos nos pobos sabemos ben o que representan aqueles profesionais que son coma da casa, aqueles que mesmo parece que só con se presentaren diante do enfermo xa aportan un pouco de saúde. Aquí, polo teu mandado, tería que poñer nomes, pero non ouso facelo por non ferir aos que esqueceriamos inxustamente, pero, se che parece, aproveito esta carta para mandarlles da túa parte e da miña aos nosos médicos domésticos e amigos (eles ben saben quen somos) o agradecemento máis fondo polas palabras que nos din e os ánimos que nos infunden. Unha das cousas máis bonitas de vivirmos nun lugar pequeno coma Vilalba é a de podermos contar non só cun médico senón cun médico ou médica que ademais é amigo e que saben non facer moito caso das imposicións que lles veñen da Consellería para que non se paren moito con cada enfermo. A iso os burócratas chámanlle produtividade, pero eles, os doutores, ao desobedecer un pouco as normas, están falando de amizade que é cousa máis bonita. Estou seguro de que quen escoite, estará pensando nun nome que lle resulta querido e que ten gardado no seu corazón. De novo, Antón, estouche agradecido por terme dito estas palabras que eu transmito coa miña aprobación e seguro que coa de moita xente.

E nada máis. Isto saíu longo en exceso, pero agora non teño gañas de abreviar e así o deixo. Recibe, na túa lonxanía compostelá, unha forte aperta do teu amigo

Bernardo

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán 01/10/2010

2010-10-02T16:07:00.006+02:00

Son un deses vilalbeses que despois de rogarlle por activa e por pasiva a Bernardo que voltase coa redacción destas "Cartas a Antón", síntese feliz porque este contador de historias da vida social vilalbesa, volte a agasllarnos coa sua pluma afilada.
.
.
.
Lugo, 1 outubro do 2010

Meu querido Antón:

Non son quen de me afacer a terte tan lonxe. Poida que sexa este o motivo de que tente volver a cartearme contigo. Desque te fuches para Santiago, hai moita xente que non fai máis que preguntarme por ti, mesmo sen saber que es ti o destinatario das miñas cartas. Porque, iso si, segues a ser, coma sempre, igual de celoso da túa intimidade. E iso que agora non perdes nada, aínda que os teus amigos do PP se decaten de que nunca lles deches o teu voto nin contas con dárllelo, por máis que te mimaron ao longo de longos anos con moitos privilexios que non lles deron aos teus veciños sospeitosos de non seren adictos ao réxime imperante no noso concello. Así que non entendo ese empeño en seguires no anonimato, pero, xaora, respectarei o teu desexo de te manteres así de oculto.
.

Unha nova interesante: melloraches as técnicas de comunicación. Se cadra, para os nosos lectores non sexa unha sorpresa saber que agora xa utilizas un teléfono móbil, que xa era hora; pero si o é para min que non son quen de te imaxinar agarrado a ese trebello, sobre todo cando souben por un dos teus netos que case sempre o colles do revés, malia ser do máis grandes. Empérraste en falar polo sitio de oír, fai falla andar aparvado, pero, claro, os anos non perdoan. Terei que me afacer a imaxinarte tapando a orella con el.
.

O caso é que, cando te chamei para comunicarche que ía recomezar estas misivas na radio que nos acolle, a túa pregunta inmediata foi a de saber se poderías dar con esta emisora en Santiago, ou se quizais algún amigo te chamase no momento da emisión poñendo un teléfono diante da radio para que puideras escoitar polo teu móbil. Paréceme que o mellor é que convenzas ao teu fillo para que che explique pacientemente como a poderías localizar estas ondas por Internet. Claro que tampouco saberás o que é iso de Internet, pero xa o irás aprendendo, que, por moi vello que sexas, neste tempo xa non se pode vivir sen algúns deses aparellos.
.

Meu Antón, eu non quero entrar hoxe en comentarios do que ti me pedías onte intensamente, e insistentemente. Non quero, non teño azos para falarche dos amigos que se nos foron para sempre, de xeito inesperado, en tan pouco tempo e nos deixaron consumidos por tanta tristura. O Vérez, o Quintela, o Raúl Villarino, o Lorenzo Somoza e moitos outros, ademais, por suposto, do meu cuñado Martín. Comprenderás que cada un deles sería merecente dunha carta para el só, pero agora mesmo non teño espírito esperto para facelo. Teremos ocasión de dedicarlles unha lembranza ao longo do curso. Ou iso espero.
.
Tamén querías que che falase das festas de San Ramón. Por certo que te puxeches moi pesado con esta teima. Pero xa che dixen que pouco che podo comentar, pois vivinas moi de costas. Sei que houbo moita xente e que os da comisión - que eu non coñezo – andaban, polo visto, moi fachendosos polo bos resultados da súa xestión. E, de ser así, non me queda máis que os felicitar e fágoo con gusto. E ti tamén, seguro. En todo caso, debo engadir que, ao parecer, este ano de crise o presuposto festeiro case se multiplicou por dous e que, grazas a iso, houbo multitude de actividades e espectáculos que encheron a vila de mocidade. Supoño que tamén foi debido á xestión dos comisionados, e, xa que logo, debemos felicitalos dobremente. E aproveitando, non estará de máis que, ao publicar as contas, non deixen de explicar as estratexias que puxeron en práctica para se faceren con moito máis diñeiro do que puideron conseguir comisións anteriores. Cal foi o segredo? Eu non o sei e os meus amigos tampouco, pero, se no-lo explican, farían unha contribución excelente e necesaria para que en vindeiros anos aínda se puidese mellorar. Sobre todo se, como moitos demandan, son organizadas polo Concello que logo poderá defender a súa xestión e facela tan transparente como cómpre.
.

Tamén che debía contar hoxe algo da pasada xornada de folga. Por certo que xa me informaron de que lle propuxeches á túa muller facer folga nesa labor que tedes agora de coidar dos vosos netos. Ela chamouche tolo, claro está, pero, xa ves, só a tentativa quere dicir que algo está cambiando en ti desque andas por Santiago neste ano santo.
.

Hoxe non teño tempo para máis, pero xa che contarei na vindeira carta, se aló chegamos. Por hoxe xa vai carta dabondo. Dálle saúdos á túa familia e que teñan paciencia contigo que boa falla lles ha facer.
.

Xa sabes do aprecio que che ten o teu amigo
.

Bernardo.

Nota de prensa pola Comisión de Urbanismo do martes 21 de Setembro

2010-09-21T10:56:00.005+02:00

Ante a celebración da Comisión de Urbanismo do Martes 21 de Setembro de 2010, ás 18:00, o concelleiro Martín Seco levará os seguintes temas a tratar, ademais dos xa incluidos polo grupo de goberno na orde do día.

1º Por segunda vez, despois de expoñelo na Comisión de Urbanismo do mes de Xullo e sendo xa avisado con anterioridade a esta comisión, algún dos dirixentes do PP na casa consistorial, o concelleiro Seco voltará a insistir na necesidade inminente de que se amañen os columpios existentes no parque infantil da Alameda Basanta Olano ou en tal caso, pola seguridade dos noso veciños máis xóvenes, sexan retirados aqueles que se atopan en mal estado e con altas posibilidades de causar dano físico ós usuarios destes columpios, para o cal exporá fotos do estado destes xogos que adxunto nesta comunicación e que dan conta do estado de peligrosidade no que se atopan.

2º A problemática pola mala situación de dous pasos de servicio existentes na Autovia A8, no seu paso pola parroquia de Santaballa, , un deles soterrado e a altura do Km 8,200 aproximadamente e outro elevado a altura do Km 9,600-9,700 , que causan moitos problemas ós veciños de Santaballa que poseen explotacións gandeiras e necesitan pasar con maquinaria dun lado a outro da autovia e non o conquiren debido ó mal estado que se atopan estes pasos con pendientes moi elevadas e cun firme de zahorra que fai que a maquinaria patine e non logre avanzar e ser utilizadas para aquelo que foron deseñadas. Despois do intenso traballo de negociación que no momento da construcción da autovia, efectuara o anterior secretario xeral do PSOE en Vilalba, Martín Seco Cendán para conquerir que a Conselleria de Ordenación do Territorio fixese todos aqueles pasos necesarios para os veciños desta parroquia, agora e tempo de que o noso Alcalde, efectue todas aquelas tramitacións ante dito organismo para conquerir que ditos pasos sexan asfaltados pola Xunta de Galicia ou facelo directamente polo Concello pedindo os permisos oportunos.

3º Coma en tódolas Comisións de Urbanismo que se levan celebrado ata o momento, esixirá unha vez máis que se fagan obras de acondicionamento nas rúas de Foz, Pepe Apenela e Mondoñedo, xa que é inaceptable que outra vez máis e xa non sabemos cantas van, se volte a rediseñar con apaños, a Praza da Constitución, non tendo en conta o momento de crise existente que fai que sexa necesario que a administración se comportara dun xeito austero, e o mesmo tempo paralize actuacións que consideramos que son prioritarias, mantendo certos barrios do noso casco urbán en mal estado e no abandono absoluto algunhas rúas como as enunciadas anteriormente, que malamente poden ser chamadas como tal o non poseer o mínimo esixible para elo. Ademáis pedirá unha nova regulación do tráfico nesta rúa de Foz e a rúa de As Pontes para evitar situacións imposibilidade de tránsito que está a pasar actualmente e que dende o noso grupo levamos toda a lexislatura pedindo.

4º Por último pedirei explicacións pola decisión final que tomará o goberno do Concello con respecto a peonalización da rúa Porta Decima que a estas alturas esperamos e desexamos xa teña tomada o señor Alcalde e o Grupo de Goberno do PP.

Blogs do meu querido amigo o pintor vilalbés Suso Trastoy e dos amigos do Clube de Loita de Vilalba

2010-09-08T10:43:00.004+02:00

Desde o pasado mes de xullo o pintor chairego Xesús Trastoy Saavedra (Vilalba, 1941), de formación autodidacta, vén amosando en Internet unha mostra virtual do seu quefacer artístico que se pode visitar no seguinte enlace:

http://jesuspintura.blogspot.com/

Por outra banda os amigos do Clube de Loita de Vilalba, que fan unha gran labor polo deporte vilalbés e incluso máis aló da nosa pequena patria, tamén teñen un blog que dende aquí recomendo:

http://loitaolimpicavilalba.blogspot.com/

Sobre a organización das festas de San Ramón e Santa María por parte do Concello

2010-09-08T10:31:00.003+02:00

“O Grupo Municipal Socialista de Vilalba volta a solicitar dos dirixentes do Partido Popular que amosen a valentía dos bos gobernantes e asuman o ano que ven a celebración das festas patronais de San Ramón e Santa María”

Dende o Grupo Municipal Socialista, como ven sendo habitual dende fai moitos anos, queremos recordarlles os nosos veciños, a nosa posición sobre a necesidade de que as festas patronais de San Ramón e Santa María sexan organizadas polos nosos responsables municipais, ó igual que o fan con outros actos festivos como é a celebración do FIV. Esta esixencia, queremos facela sen ánimo de entrar en ningún tipo de valoración da celebración das festas deste ano e respectando coma sempre a labor desinteresada que levan a cabo os membros da Comisión de Festas, que dende aquí, como veciños de Vilalba, agradecemos.

Antes de que a organización das festas de 2011 bote a andar, queremos solicitar dos nosos gobernantes a valentía política que fai falla para asumir a responsabilidade de organizar unhas festas dun pobo de máis de 15000 habitantes, que esixe unha maior profesionalidade nos nosos dirixentes, e unha capacidade de organización de eventos que ata o de agora o señor Criado e os seus compañeiros de partido non amosaron, agochándose nas sucesivas comisións de festas para esquivar as posibles responsabilidades da organización dun evento desta magnitude.

Facémolo porque teñen a súa disposición, toda a maquinaria necesaria para programar unhas boas festas, porque contan co tempo necesario para tal fin e teñen ó seu alcance os medios necesarios para coñecer as inquietudes dos nosos veciños. Por suposto que dita organización, debería ter en conta as forzas vivas da nosa vila e o sentir social do noso concello, polo que se debe de involucrar nesta organización, as asociacións existentes en Vilalba e porque non, involucrar tamén a aqueles veciños que desexen participar, formando parte da comisión de festas, sen perder por parte do concello, a responsabilidade última da organización dun evento tan importante para os vilalbeses.

Unhas festas como as patronais do noso concello, que xa obstentan unha categoría importante, non pode estar a expensas de que un grupo de veciños, poida ou non, mostrar a súa dispoñibilidade a organizalas, nin estar a espera de que ese grupo de persoas o faga dun xeito acorde cos gustos dos nosos cidadáns, este peso só pode recaerlle a aqueles que se presentaron a unhas eleccións para representar públicamente os seus veciños e foron elexidos para tal fin, polo tanto, teñen a resposabilidade de asumir o desgaste da organización dun evento deste nivel e saber encaixalas críticas ou os alagos que surxan da súa xestión, do mesmo xeito que dende o concello, lévase a cabo a organización dun festival como o FIV, cun éxito relativamente baixo de convocatoria, para a elevada cuantía, “40.000 euros”, invertida nun festival que endulza os gustos musicais de moi poucos dos nosos veciños, pero que dende o grupo de goberno lévase a cabo para contentar a uns poucos veciños.

Dende o noso Grupo, e coma sempre, amosamos a nosa dispoñibilidade absoluta para colaborar co grupo de goberno do PP para tal fin.

Nota sobre a posible peonalización da Porta Decima

2010-08-16T10:25:00.003+02:00

Unha vez que comeza a verse o resultado das obras de rehabilitación da rúa Porta Decima, cun resultado que os socialistas valoramos positivamente. Dende o noso grupo político, observamos como chegan certas informacións, esgrimidas por algún veciño da zona, xunto coa colocación de mobiliario decorativo na entrada da rúa, que fan que exista a posibilidade de que o Grupo de Goberno do Partido Popular, poida estar valorando a peonalización de dita rúa do noso casco histórico, e digo observamos, posto que ninguén do Grupo Municipal Socialista, como ven sendo habitual nesta lexislatura, foi avisado de tal posibilidade polos gobernantes do Partido Popular, en ningunha reunión oficial, extraoficial, nin tan sequera cunha simple chamada telefónica a nosa portavoz ou a algún membro do noso grupo.

Se fose certa dita información ou simplemente a existencia de dita posibilidade, dende o Grupo Municipal Socialista aplaudimos ao señor Alcalde e o PP para que continúen adiante con esta peonalización, que dende fai moitos anos, este e os anteriores grupos municipais socialistas, reivindicaron publicamente e que tamén incluíron nos sucesivos programas políticos de cara ás citas electorais. Animamos tamén ó PP a que este, sexa o primeiro paso, de cara a unha maior peonalización da zona vella do noso casco histórico, que continúe coa Praza de Santa María e algunha das rúas que levan a ela, sabendo que contan co leal apoio do grupo maioritario da oposición para facelo. Tamén queremos animar a aqueles veciños, que non teñan clara dita peonalización, a que pensen a que a medio e longo prazo serán os grandes beneficiados desta decisión, como sucedeu neutros concellos do noso entorno, en que moitos veciños, tamén dubidaron da idoneidade de facelo e que agora están encantados con que se tomaran estas decisións no seu tempo.

Nada máis que rexeitar o xeito tan pouco transparente e democrático co que o PP segue a tratar ao partido maioritario na oposición, que ten que decatarse dos novos proxectos que quere desenrolar o Grupo de Goberno da nosa vila, polos comentarios de veciños ou por informacións dos medios de comunicación, sen que exista por parte do Alcalde nin do seu grupo, nin unha soa chamada aos membros do noso grupo, nin a convocatoria da nosa Portavoz para informala ou buscar puntos de encontro co noso grupo. Sendo de maior gravidade, que nin tan sequera se intentase informar deste tema aos membros da oposición, nunha recente comisión de urbanismo celebrada a finais de Xuño, cando os nosos gobernantes xa deberían de ser coñecedores deste cambio de proxecto para a Porta Decima, tendo en conta que sobre esta rehabilitación, o noso grupo, preguntou polo menos en dúas ocasións en ditas comisións, sen ter sido informada sobre ningunha posibilidade de peonalización. Esperamos e desexamos para este final de lexislatura, un cambio de actitude no PP, posto que dende o grupo municipal socialista, ansiamos poder colaborar lealmente co grupo de goberno en aqueles asuntos de interese para o noso concello e só o comportamento de boicot do PP cara a nós, fai imposible que así sexa.

Martín Seco García
Concelleiro do GMS de Vilalba

Gurús e democracia interna

2010-08-08T22:15:00.000+02:00

Outro día máis, amencemos coa noticia de que o peixe poderoso trata de engulir ao pequeno, cando xa non necesita dos seus servizos. Unha vez máis, trátase de impoñer a intuición divina dos gurús políticos, por riba do que pensa a militancia que paga relixiosamente as súas cuotas. Unha vez máis, trátase de utilizar o que din “oportunas” enquisas, sobre un traballo serio a longo prazo, que intenta conseguir o goberno da comunidade madrileña con honestidade política e cun proxecto que apoian as bases desta organización.

O problema de todo isto, é que este tipo de actuacións repítense por toda a xeografía estatal e somos moitos, os que levamos sufrido atropelos deste tipo.

Cando aprenderemos a respectar aos que merecen ter a oportunidade de dirixir un proxecto serio e traballado, cando respectaremos o que desexa a militancia, cando será o momento que primen os proxectos, a seriedade e o contido programático sobre a oportunidade política, porque se lle rouba o caramelo da boca a quen renunciou a seguir sendo o alcalde máis votado de toda España, para sacarlle as castañas do lume a un proxecto político desnortado e sen liderado, que atopou nesta nova dirección, unha ilusión perdida nesta parte da xeografía estatal.

Mentres se tratan de potenciar novos mecanismos que fortalezan a democracia e a participación da nosa sociedade, coa creación de mellores regulamentos de participación cidadá, creación dos chamados orzamentos participativos, e outras medidas que se están a tomar en certas administracións. Os partidos políticos, uns como o PP, ancorados no inmobilismo absoluto, e outros que fai un tempo parecía que tomaban o camiño da modernidade, seguen a dar pasos atrás, nunha dirección contraria a que esixen os cidadáns, que se senten cada vez máis afastados da política e sobre todo dos seus políticos.

Por iso non me resigno, e sen medo a dicir o que penso, animo a Tomás Gómez a continuar con valentía, no proxecto que honestamente lidera, porque somos moitos os que esperamos que a dirección federal do Partido Socialista reflexione sobre o tipo de partido que desexa e que non volte a cometer os erros do pasado nesta comunidade. Espero que estas noticias que aparecen día a día en diarios de prestixio, sexan corrixidas ou en todo caso que o mecanismo das primarias sexa o que permita que a militancia dirima entre dúas sensibilidades diferentes.

Mentres o fago, observo desilusionado o que sucede na política do noso país, dende o templete da nosa Alameda.

Martín Seco García

Venecia, para o meu gusto " O lugar máis fermoso do planeta"

2010-08-06T16:59:00.002+02:00

Artigo do ex-Alcalde de Vilalba e Deputado Autonómico do PP Agustín Baamonde na memoria de Martín Seco Cendán

2010-07-30T00:10:00.011+02:00

Unha vez máis grazas, os veciños, amigos e tamén rivais que nos agasallan con estas bonitas e xenerosas verbas na memoria do meu pai.

Só teño que dicir, que sei de boa tinta que os nobres sentimentos que Agustín expresa neste artigo do xornal chairego "Terra Chá Xa", eran correspondidos polo meu pai, que tiña a "Tito" en alta valoración política e persoal. .

Discurso manuscrito de Martín Seco Cendán na súa homenaxe

2010-06-29T18:47:00.012+02:00

.
Para coñecer un pouco máis a Martín Seco Cendán e para aqueles que queiran recordalo, deíxovos ler o discurso manuscrito da súa homenaxe este mes de Abril. :

Boas noites. En primeiro lugar quero decir que esta é una xuntanza dos meus amigos. Dos que me aprecian, dos que me queren, dos que non olvidan. Dos bos e xenerosos.

Aquí hai de todo. Profesores, gandeiros, albanéis, médicos. De esquerdas, de dereitas. Do Celta e do Deportivo. E eu feliz, coma un cuco.

Agradecer a presencia das dúas persoas que me serviron de guía e acicate nestes anos de duro traballo no PSOE. Francisco Sineiro e Ceferino Díaz. Os meus grandes e honrados mestres. Tamén a Isabel Salazar e o meu compañeiro e amigo Pepe de Unións Agrarias.

Quería ter un cariñosísimo recorod para aqueles que xa non poden estar. María José Vázquez Verdes, aquela encantadora cativa chea de ilusión e de vida. O seu pai Tucho, o san xenio na defensa do seu ideario. O seu tío Luís, o transmisor da ilusión, co seu permanente sorriso na cara. Xentes de ben. Traballadores incansables. Compañeiros leais.

Agradecer, tamén, ós meus vecinos, a moitos compañeiros da provincia e de fora de ela que estén aquí. Ós meus compañeiros de profesión. A miña familia: a miña sogra, que non pode estar, pero está. A miña tía Carmucha, ós meus cuñados, os meus sobriños, ós meus padriños, ós meus primos.

Eu non sei se merezo isto. O que si sei é quen o merece. Meréceno o Moreno, a Manolita do Santo, Margarita de Vicente, a Milagros da Torre, o Anxel do Carrizo, o Suso Trastoy, o Tito Freire, o Manolo Anido, a María José de Goiriz, o Suso da Torre, a Pili de San Simón, a Verónica, o Pedro, a Elba e o Martín, e outros moitos máis que ó longo destes 20 anos termaron do barco, en circunstancias ben difíciles. Para eles, e non para min, debería ser esta homenaxe.

Eu traballei todo o que puiden por convencemento. Por estar convencido dunha idea. Unha idea que non é outra que lograr o benestar para os máis débiles. Por una idea que dí que non hai dereito a que neste mundo haxa xente que morre de fame. Que non ten médico. Que non ten escola. Por una idea que quere a República para este país. Por una idea que quere: Liberdade, igualdade e fraternidade. Ahí está o socialismo. Ahí estou eu.

Rematou o discurso co seguinte poema de Celso Emilio Ferreiro:

SPIRITUAL

Cicais mañá

cando a miña mirada

non abrolle na luz

como cativa mapoula de auga,

veña a soedade.

Pero hoxe canto en libertá

e mentras canto

non estou isolado,

que o corazón vai comigo

e con il falo.

Beberei a paisaxe

nun amencer de lirios.

As campanas do mar

nos ventos fuxidíos.

Cada intre un paxaro,

cada pulso un latexo.

Unha espada de chuvia

cortando a frol do vento.

Nin as olladas torvas,

nin os beizos esquivos,

nin as voces nemigas

nin os homes cativos.

Vivirei coma o lume

alcendido na noite.

Terei cumios de estrelas,

cantarei para os homes.

Estou comigo mesmo.

O corazón é quen manda,

i eu obedezo.

Obtendo froito da semente

2010-06-29T18:28:00.006+02:00

Escribía o mestre Bernardo García Cendán, que Martín deixara a semente dunha vida coherente cos ideais que defendía. Nestes días, cando a tormenta amaina e só quedan nubarróns no entorno familiar, os que tivemos a sorte de colaborar co traballo que Martín desenvolveu en vida, procuramos obter o froito desta semente, da que falaba o poeta chairego.

Resulta indispensable, que aqueles que adicaron a súa vida a conseguir o ben común, a traballar sen descanso polo desenvolvemento dos seus veciños e sempre coa vista na consecución dun mundo mellor, teñan o recoñecemento da sociedade que os acolle. Para elo, dende o compromiso dos que compartiamos o proxecto de Martín, procuraremos que a imaxe deste vilalbés sexa recoñecida polos nosos veciños, e lembrada polas xeracións vindeiras, para o que desenvolveremos todas aquelas iniciativas que sirvan para que o noso Concello -que tanto amaba e que tan ben se comportou no seu finamento- recoñeza a título póstumo a súa dedicación, e poñeremos as bases para continuar coa senda marcada polo noso amigo e compañeiro Martín.

Afondando nesta idea, dende fai unhas datas, un grupo de amigos e compañeiros liderados por Martín, que pola avaricia sen control duns poucos, fumos apartados da vida interna da organización política onde levábamos tantos anos loitando. Estabamos a traballar nun novo proxecto de asociación para a nosa vila, onde desenvolver unha actividade a prol dos ideais de solidariedade e da participación cidadá. Este proxecto, bautizado como Foro Vilalbés de debate e cooperación, estaba a piques de botar a andar, nas datas previas o finamento de Martín e sen dúbida o fará en breve, baseado nos tres principios esenciais da súa vida:

En primeiro lugar, a VALENTÍA DO COMPRIMISO COMO CIDADÁN. Escribía o profesor Pombo o día do seu enterro, que detrás da vida de Martín, estaba a dun home da polis como entendían os gregos, na que as ideas estaban ao servizo da convivencia. A vida de Martín estivo marcada polo concepto de cidadán, comprometido cos valores democráticos da sociedade que lle tocou vivir, favorecendo todos aqueles mecanismos que fixeran de Vilalba, unha sociedade máis participativa, máis democrática e onde as diferencias entre iguais, foran un valor de enriquecemento e non de discriminación por parte das opcións maioritarias. A vida de Martín está chea de renuncias persoais, de valentes posicionamentos que primaban os ideais sobre o lucro persoal e cun comportamento político que buscaba o ben común antes que pequenos intereses partidistas. Este compromiso como cidadá, e coa participación na vida política e social do noso concello será un dos tres eixes que determinen a posta en marcha desta asociación.

En segundo lugar, a SOLIDARIEDADE. É sen dúbida o principio básico que fixo de Martín un home especial. Dicía nunha entrevista recente, que se metera en política para intentar cambiar o mundo dende Vilalba. A súa obsesión vital era traballar para que todos os seres humanos puidesen ter acceso a unha vida digna. Sen dúbida, Martín será lembrado pola súa incesante dedicación a axudar a aqueles que o necesitaban; foi a súa actividade predominante, incluso por riba do seu traballo político. Son moitos os que nestas datas, recordan algún tipo de xestión que Martín realizou para intentar solucionar algún problema que lles preocupaba. Os seus didácticos comportamentos vitais eran un exemplo para que os máis, entendesen e aplicasen os valores da solidariedade. Por todo isto, a solidariedade será outro dos pilares básicos desta nova asociación.

En terceiro e último lugar, VILALBA. Falar de Martín é falar dun anaco de Vilalba. Alí onde se atopaba, a nosa Vilalba tamén estaba presente. Non lembro ningún proxecto que nacese na nosa vila, no que non puxese o seu gran de area ou o seu apoio aos que tiñan o valor de desenvolvelo. Lonxe de interferir na vida das asociacións e organizacións que non contaban co seu traballo directo, sempre apoiaba e colaboraba con elas para conseguir a continuidade dos proxectos e, en última estancia, a existencia dunha sociedade viva. A vida do Concello, o asociacionismo, a potenciación da actividade económica vilalbesa, o desenvolvemento do noso rural eran temas que preocupaban especialmente a Martín, como apuntaba o ex-conselleiro Francisco Sineiro nun artigo recente, que destacaba a preocupación e o traballo constante de Martín pola actividade económica da Terra Chá. Por iso, Vilalba, as súas xentes, a súa cultura, e os seus recunchos tamén serán outro dos pilares que sosteñan esta nova asociación.

Estes tres eixos, acompañados da honra e a lembranza da figura de Martín Seco Cendán, son os que farán brotar o froito desta curta vida tan chea e intensa, que fai que algúns, a pesar de sentir a tristura e o espazo valeiro que deixou nos nosos corazóns a súa perda, sintamos tamén o seu apoio e a súa intensa presenza, para continuar cun proxecto que non debería ter fin.

Pronto teredes máis novas; de momento estades todos convidados a participar.

Martín Seco García

Martín Seco Cendán sempre no noso corazón

2010-06-23T22:08:00.013+02:00

Quero compartir convosco algúns artigos que apareceron estos días nos medios de comunicación sobre o finamento do meu pai, e dende aquí tamén agradecer de parte de toda a miña familia os inumerables xestos e verbas de cariño hacía o meu pai e a nosa familia recibidos nestos días tan difíciles.
.
Grazas a todos de corazón.

.
.

No pasamento de Martín Seco

Autor: Xosé Antón Pombo

La voz de Galicia 16/6/2010

A tristeza invadiunos cando soubemos que Martín nos deixara. A nova provocou en nós lembranzas que teñen como actor único un veciño ben estimado. Son retallos da vida diaria: o saúdo amable ó inicio do día, o café compartido, o contraste de opinións sobre a intrahistoria da vila, o comentario sobre a última decisión da Alcaldía,... Porque detrás da vida persoal de Martín estaba a dun home da polis como a entenderon os gregos, de quen cría que as ideas estaban ó servizo da convivencia.

Dedicou moitas horas a traballar pola veciñanza. A súa figura encheu o Concello durante máis anos dos que moitos soportarían. E sempre coa voz e o diálogo como arma, porque o importante era, é e será contrastar as ideas co respecto escrupuloso ás persoas. Cando nos annales da Historia se escriban os últimos vinte anos de Vilalba, aparecerá en lugar destacado a figura de Martín Seco Cendán.

Gardémolo na memoria!

.
.

Martín na lembranza

Bernardo García Cendán

A Voz de Vilalba 22/06/10

Meu amigo Paulo: Pedíchesme que escribira algo sobre Martín e cústame moito porque as ideas amoréanseme na cabeza e non sabería cal delas escoller para deixar en A Voz de Vilalba a lembranza dun vilalbés que amou fondamente ao seu pobo. Un día díxome a Sara que Martín non sería o mesmo sen Vilalba nin Vilalba será o mesmo sen el. E creo que ten razón. pero a súa obra queda feita e nela queda semente. Foi un auténtico militante das súas ideas e iso non se esquece. Como ti ben sabes, políticos hai a mans cheas, pero militantes que poñan ideas por riba doutros intereses non son abondosos. Un dos seus fillos comentábame diante do seu cadaleito que, ao ver as expresións de condolencia, sentía orgullo de ter recibido de seu pai a mellor das herdanzas. Agora mesmo, meu amigo, non sabería escribir algo diferente do que lin ao final do seu funeral e aquí cho deixo por se che serve:

No nome da familia, grazas.

A terra volve sempre á terra. O po volta ao po.

Esta terra chairega que foi Martín volve de novo á terra vilalbesa
na que aprendeu os pasos primeiros, fundamentais na vida,

na beira do río que o facía soñar, contemplado desde a fiestra onde despediu o mundo.

Os seus amigos dicímoslle adeus coa ofrenda da nosa memoria

para que nela viva, siga a vivir, renovadamente,

cando agromen as árbores,

cando os pardais e os merlos inventen a canción de cada primavera.

E máis aló, onde os nosos ollos non chegan, onde as nosas ideas se perden,

alí no misterio, vivirá para sempre na memoria inmorrente que chamamos Deus.

Gozou moito Martín da amizade, confiou sempre na forza dos corazóns amigos,

viviu apaixonadamente as ideas nas que confiaba,

foi xeneroso ata o mesmo final,

ata máis aló do seu final: a tristura da súa partida estará agora mesmo

a ser gozo profundo dos que recibiron saúde

mediante os órganos do seu corpo dos que fixo ampla doazón.

Grazas a todos vós por estardes aquí,

grazas por achegardes á nosa familia, á de Martín, o recordo amoroso

de canto el representou.

O cidadán Martín

.
Francisco Sineiro

El Progreso 22/06/2010

CON EMOCIÓN E AGARIMO quero dedicar estas liñas a Martín Seco Cendán, home bo e xeneroso, compañeiro e amigo.

.
Nun tempo no que a política aparece na picota para unha boa parte dos nosos cidadáns polo comportamento desleal e deshonesto duns poucos, Martín pode ser un exemplo do político de ben, preocupado polos intereses públicos, traballador e defensor dos seus ideais e ca única premisa de ir construindo unha sociedade mellor.

.
Chegou á política como moitos da súa xeración, por oposición á ditadura, aínda que fora con risco da súa seguridade persoal. Pertenceu primeiro ao Partido Socialista de Galicia e nas últimas tres décadas ao PSdeG-PSOE. Foi concelleiro en Vilalba, ás veces case en solitario,exercendo unha oposición dura e tenaz, pero construtiva e leal, como poden testemuñar os que foron os seus alcaldes durante este período.

Martín tiña unha visión ampla dos asuntos municipais. Fronte á postura de desdén con respecto ás aldeas que ás veces existe nalgunhas vilas, Martín cría nas súas interdependencias mutuas. A vida e a economía da vila depende das aldeas e as aldeas, á súa vez, da vila. Defendía unha acción conxunta para a Terra Chá, dunha comarca con amplo potencial agrario, que coma moitas outras faltaba por desenvolver en boa medida e por prolongar nunha industria transformadora dos seus produtos. Preocupábase polo atraso das concentracións e tamén dos problemas existentes na súa execución. Foi tamén dos primeiros en interesarse e denunciar os abusos cometidos sobre os propietarios das terras na construción duns parques eólicos, cuxos beneficios vía voar como o vento cara a outros destinos.

.
Martín non era político de oficina, senón de campo. Con el percorrín e tivemos xuntanzas cos veciños en Lanzós, en Corbelle, en Sancovade, en Vilapedre, en Goiriz, en Samarugo. En varias ocasións desenvolvíanse nas antigas escolas unitarias construídas por uns indianos, que querían que os seus veciños tivesen unha educación mellor que a súa, como na de San Simón da Costa, onde promoveu a electrificación que limitaba o desenvolvemento da súa produción de queixo.
Pero detrás do seu papel político estivo a persoa entrañable para os que tivemos a sorte de coñecelo. Era un amigo fiel e leal, que nos últimos anos non podía entender algúns comportamentos que lle doían internamente.

.
A túa xenerosidade, Martín, que prolongaches máis aló do teu final, pódeche permitir que aínda sigas escrutando o mundo mediante os ollos dunha persoa anónima. Que aínda poidas seguir observando os moitos desamaños que seguen precisando dos valores da solidariedade, a liberdade e a igualdade, que defendías e practicabas, cidadán Martín.

A Martín Seco Cendán

Alicia Baamonde Paz

El Progreso 15/06/2010

El día 13 de junio de 2010 tuvo lugar el fallecimiento repentino de Martín Seco Cendán debido a un derrame cerebral. El impacto es tan doloroso que desgarra el corazón de todos los suyos, familiares y amigos, que son muy numerosos, debido a sus muchas cualidades. No es de extrañar ante las inmensas virtudes que poseía y su buen hacer en todas las facetas de la vida. Todavía suenan en mis oídos unas palabras que pronunció en la entrevista que le hizo este diario con motivo del homenaje tan merecido que le tributaron recientemente en su partido, amigos y familiares: "Entrei na política por unha idea, por ser coherente e para millorar o mundo de esta vila que é Vilalba".

.
Querido e inolvidable Martín, la profundidad de ese sentimiento te ensalza y te honra de tal manera que dicen todo de tu persona y de la grandeza de tu alma. Efectivamente, desde tu puesto, secretario del PSOE de Villalba, fuiste un gran luchador, procurando mejorar en todo lo posible las necesidades de esta villa.

.
Lo mismo hiciste en tu trayectoria profesional como funcionario de la Xunta y en tu cargo de secretario de Estructuras Agrarias y más tarde, jefe provincial de Tragsa. Supiste ejercer sin mácula todas las funciones que te encomendaron. Así lo manifiestan todos los que te rodean. Ayer [14 de junio] me decía tu señora: "Nunca pidió una baja en su trabajo, cuando enfermaba de gripe era los viernes, para poder incorporarse el lunes".

.
Y como colofón de tu entrega a los demás está tu última voluntad de donar tus órganos para poder salvar vidas a tus semejantes.
.

Dejaste una impronta difícil de igualar, marcándoles a tus hijos el camino recto a seguir en esta vida.

.
Que Dios premie tu buen hacer y la grandeza de tu alma llevándola al descanso eterno, que lo tienes bien merecido.
.
.

Martín-Antonio Seco Cendán

.
Paulino Froilán García Seco

El Progreso 15/06/2010

.
Ha llegado la hora en la que señaló el Señor el momento de que pase a rendir cuentas de la vida de mi ahijado Martín, que me entregaste aquel 1950 en la pila bautismal villalbesa.
.
Llegado el momento en que se postró ante Tí su alma, he de presentarte el dolor que supone su volar al Cielo en la flor de la vida, dejándonos huérfanos de su presencia a Carmen, su mujer, Martincito, Carmen, Bernardito y Uxía y, por supuesto al padrino, dejándonos la estela de la grandeza de su alma, nacida de Dios y glosada con versos místicos que traen el eco celestial del amor a Dios que nos inculcó para siempre la tía Amadora.
.
La tristeza que genera el adiós de un ser querido, genera, de inmediato en mi alma la inmensa alegría que supone el decir al Señor, al rendirle las cuentas de Su encargo, que su alma puso en la tierra la aureola del amor a Dios, su satisfacción del deber cumplido en todos sus actos y que, sin duda, avalan el informe que te presento, Señor, de tu hijo Martín.
.

Sé, Señor, que has destinado al hijo que llamaste a tu presencia, a la morada que tienes en el cielo para los justos, porque él lo fue adorándote en la vida terrena, dirigiendo a sus hijos hacia Tí, por la senda que creaste desde la tierra y que finaliza en la Gloria, para que en ella gocen de la paz de tu reino.
.

Que así sea, en este día de la Infraoctava del Corpus.

Homenaxe a Martín Seco Cendán

2010-03-13T16:53:00.004+01:00

O sábado, 17 de Abril ás 22:00 no Restaurante Nova Ruta, celebraremos unha Cea-Homenaxe ao Sº Xeral do PSdeG-PSOE de Vilalba durante 20 anos e 16 anos como Portavoz do Grupo Municipal Socialista no Concello de Vilalba, o compañeiro Martín Seco Cendán.

Calqueira que o desexe, pode asisitir a dita Cea-Homenaxe, mercando a súa invitación por 30 euros no Hostal Terra Chá, ou reservandoa nos seguintes teléfonos:

* Elba Veleiro: 670734760
* Margarita de Vicente: 659379346
* Martín Seco García: 630123770

O XEITO DE COMPORTARSE TAMÉN É IMPORTANTE

2009-11-02T19:24:00.005+01:00

Dende neno sempre escoitei que era moi importante comportarse cos máis do xeito que a un lle gustara que se comportasen cun mesmo. Durante moitos anos tiven que escoitar dos meus maiores, que os representantes públicos tiñan que ter un comportamento exemplar debido ás institucións que representan, e dende logo, son dos que pensan que non se pode esixir dos máis, o que un, non é capaz de cumprir na súa propia vida, nin intentar representar publicamente aquelo que non demostras representar na túa vida persoal. Vamos, por poñer un exemplo, que se un é de esquerdas, ten que demostralo tamén diariamente na súa vida persoal, aínda que moitos pretendan facer ver equivocadamente, que ser de esquerdas é pasar fame e non traballar solidariamente para que ninguén a teña que pasar.

Cando unha persoa, da o paso para formar parte da representación pública, é dicir, ser elixido políticamente para representar ós seus veciños, deixa de ser un cidadán común para ter que comportarse sempre dun xeito correcto ante as persoas que representa, o que en moitos casos, supón unha renuncia persoal a certos espazos de liberdade, que ten que levar a cabo, para mantelo respecto dos seus conveciños, porque aínda que todos, incluso os representantes políticos, teñen dereito a certas licencias ou festividades, ben é certo, que un representante público non pode dar a imaxe de ser unha persoa de vida desordenada ou que non sabe responder á imaxe de autoridade pública que lle deron os seus veciños. E aínda que unha persoa teña nas súas mans o poder da administración local, debe de ter sempre un comportamento, se cadra, máis humilde do esixido, para poder representar ós cidadáns do xeito máis cercano posible e así poder recibir mellor dos cidadáns as problemáticas que lles preocupan. Xa se sabe, a muller do Cesar non só ten que ser honrada, senon que tamén debe de semellalo.

Xeralmente, os sistemas democráticos castigan a aqueles políticos que non saben comportarse correctamente e demostran que non respectan a aqueles que lles votan, e aínda así temos que observar como neste pasado verán e noutras ocasións anteriores, os nosos representantes do Grupo de Goberno do Partido Popular acumulan unha sucesiva falla de respecto polos cidadáns do noso concello e un comportamento prepotente que invita a pensar que a sociedade vilalbesa poida acabar sentindo un forte cansanzo dos seus gobernantes, que como nunca tiveron que pasar pola oposición, pensan que o poder lles chega por orde divina e non por tratar correctamente os veciños que os elixen para que os escoiten e traten de igual a igual.
Son archicoñecidas por parte de todos e todas as múltiples saídas de ton do señor Gerardo Criado, que fai que moitos pensemos que o Partido Popular debería facer un esforzo por ter un máximo representante no concello con outro tipo de actitude ante os veciños e que dende logo, dista bastante do que moitos votantes, incluidos os do Partido Popular, queren para o noso concello, pero tamén é certo, que outros membros do goberno local deberían de facer un esforzo por non caer na prepotencia, nin no mal trato ós veciños que lles dan a posibilidade de exercer a nobre labor de rexir os destinos da súa vila e deberían de ser capaces de xestionalas críticas sen os sobresaltos ós que nos teñen acostumados.

Como iba decindo, son moitos os casos de desprezo e falla de respecto polos veciños que este verán acumularon os nosos gobernantes no concello e dos que vou a tratar de sinalar:

O polifacético Suso Trastoy, un vilalbés de pro, unha desas persoas que sempre están dispostas a participar en todos aqueles recunchos da nosa sociedade que fan que o lugar onde vivimos se poda chamar pobo, tivo que soportar o desprezo que lle mostraba a Concellería de Cultura, cando sufriu en pel propia, como un permiso pedido con meses de antelación para poder expoñer a súa obra gráfica no Auditorio Vilalbés, dende o día 22 de Agosto do 2009 ata o final das festas de San Ramón, veulle respostado positivamente, nada máis e nada menos, que o día 27 de Agosto, con selo oficial do día 26, sen máis que cunha disculpa dunha empregada pública que se autoinculpou do sucedido, e sen ter noticias do representante da Concellería de Cultura que nin tan sequera se dignou a pasar para disculparse, e xa non digo para visitala exposición, que ó final levou a cabo no Centro Cultural Recreativo, aínda que ésta xunto con outra exposición organizada polo IESCHA, ambas alleas ó Concello, fosen as únicas actividades culturais, sen contalo certame literario, que se organizaban nas festas de San Ramón.

Tamén, nesa outra exposición do pintor Santiago Catalán, organizada polo sempre activo IESCHA, tivemos que soportala falla de respecto e sensibilidade cultural de dita Concellería e demais membros do grupo de goberno do Partido Popular, posto que ante a solicitude do artista de pintar a sala do Auditorio, onde ía a expoñela súa obra, e unha vez feita a solicitude ó Concello, pola directiva do Instituto de Estudos Chairegos, atopáronse, unha vez máis, coa ineptitude e o continuo desprezo que o Concello infrinxe a ésta e outras asociacións que non bailan acompasadas ó “SON POPULAR” marcado por Criado e os seus.
Outro caso sucedeu os días posteriores á Xira Campestre, os membros da Asociación de Pescadores de Vilalba denunciaban públicamente e tamén no Concello, o mal estado no que quedara o río Madalena, despois desta festividade e que empeoraba a mala situación na que xa se atopaba con anterioridade o noso río, sen que dita denuncia fixese que o señor Alcalde e o seu grupo reaccionase ante a inminente celebración dun campeonato galego de pesca, chamado “Copa Presidente da Xunta”, que ía a traer a nenos e nenas coas súas familias dende moitos rincóns de Galicia, que poderían levarse unha moi mala impresión do noso concello. Pero lonxe de raccionar ante dita posibilidade, os nosos gobernantes máis preocupados por fastidiar a ese grupo de pescadores, nada dóciles por tratar de salvagardar o estado do río no que levan a cabo o seu deporte, non fixo absolutamente nada para evitar tal desastre.

Tamén nestes últimos tempos puidemos observar como ante a necesidade de talar unhas árbores, que poderían causar problemas de humidades nalgunhas vivendas situadas en Cuart de Poblet, e que levaban moitos anos olvidadas polos gobernantes do Partido Popular, o Alcalde e o Concelleiro de Obras, que chegaron á zona para proceder a tala, sen mediar previamente ningún aviso ós veciños de dita rúa, ameazaron cun posible desacato á autoridade e o alcalde autodenominouse dun xeito chulesco como “A Lei” para proceder a evacuar un vehículo dun dos veciños anoxados por dita situación, entendible por non ter ningún tipo de información previa de que se ía a proceder a talar esas árbores.

Outro caso sucedeu nas festas de San Ramón, o domingo día de Feira, un día utilizado polo Concello para honrar cada ano a unha das 29 parroquias vilalbesas, para elo, un representante de dita parroquia, fai unha ofrenda a San Ramón, solicitando do Santo aquelas cousas que considere oportunas. Con este fin, un veciño, máis concretamente o pedaneo da parroquia homenaxeada, fixo unha ofrenda solicitando de San Ramón, o que moitos dos seus veciños, seguro que pedirían para a sua parroquía, o que non debeu de ser do agrado do Delegado de Cultura que miraba cun xesto de contrariedade ó pedaneo, que non debía de seguir o guión establecido e non debía de estar mostrando no seu discurso o nivel esixido por dito concelleiro, que actuaba dun xeito pouco cercano e respetuoso coa persoa que facía ese esforzo que eles mesmos lle encomendaran.

Con estes feitos e tendo en conta o antes comentado, esperemos a ver se é certo, eso de que os cidadáns castigan este tipo de actitudes e podemos ver como os veciños se fartan de ter uns gobernantes tan pouco cercanos ó pobo e tan pouco respetuosos cos que lles votan maioritariamente dende fai tanto tempo.

Manifesto "Outra Política e outros valores para sair da Crise"

2009-10-30T15:59:00.007+01:00

Manifiesto del mundo de la cultura: "Otra política y otros valores para salir de la crisis"

.
.
.
Después de dos años de una crisis que ha creado millones de desempleados y ha provocado que el número de personas hambrientas y desnutridas en el mundo alcance un nuevo récord, están bien claras las causas de esta grave situación.

.
Dejar en plena libertad a los capitales financieros y dejar que los mercados sean los únicos reguladores de las relaciones económicas sólo lleva, como estamos comprobando, a la inestabilidad permanente, a la escasez de recursos financieros para crear empleo y riqueza y a las crisis recurrentes.

Se ha demostrado también que la falta de vigilancia e incluso la complicidad de las autoridades con los poderosos que controlan el dinero y las finanzas, esto es, la falta de una auténtica democracia, sólo produce desorden, y que concederles continuamente privilegios, lejos de favorecer a las economías, las lleva al desastre.

Dejar que los bancos se dediquen con absoluta libertad a incrementar artificialmente la deuda con tal de ganar más dinero es lo que ha provocado esta última crisis.

Pero también es una evidencia que las políticas neoliberales basadas en reducir los salarios y la presencia del Estado, el gasto social y los impuestos progresivos para favorecer a las rentas del capital, han provocado una desigualdad creciente. Y que la inmensa acumulación de beneficios de unos pocos, en lugar de producir el efecto "derrame" que pregonan los liberales, ha alimentado la especulación inmobiliaria y financiera que ha convertido a la economía mundial en un auténtico e irracional casino.

Y es evidente que esos desencadenantes de la crisis no tienen que ver solamente con los mecanismos económicos, sino con la política controlada cada vez más por los mercados, por el poder al servicio de los privilegiados y por el predominio de la avaricia y el afán de lucro como el único impulso ético que quieren imponer al resto del mundo los grandes propietarios y los financieros multimillonarios.

Por eso la crisis económica que vivimos es sobre todo una crisis política y cultural y ecosistémica.

Las prácticas financieras neoliberales que la han provocado se justificaron con el predominio de unos valores culturales marcados por la soledad, el individualismo egoísta, la degradación mercantil de los conceptos de felicidad y de éxito, el consumo irresponsable, la pérdida del sentido humano de la compasión y el descrédito de las ilusiones y las responsabilidades colectivas.

Los debates surgidos en torno a esta crisis demuestran que en las democracias occidentales se ha establecido un enfrentamiento peligroso entre los poderes económicos y la ilusión política. Los partidarios del mercado como único regulador de la Historia piensan que el Estado debe limitarse a dejar que los individuos actúen sin trabas, olvidando que entre ellos hay una gran desigualdad de capacidades, de medios y de oportunidades. Por eso le niegan capacidad pública para ordenar la economía en espacios transparentes, y para promover los equilibrios fiscales y la solidaridad social. Y por eso desacreditan el ejercicio de la política.

Pero la política no debe confundirse con la corrupción, el sectarismo y la humillación cómplice ante los poderes económicos. La política representa en la tradición democrática el protagonismo de los ciudadanos a la hora de organizar su convivencia y su futuro. Palabras como diálogo, compromiso, conciencia, entrega, legalidad, bien y público, están mucho más cerca de la verdadera política que otras palabras por desgracia comunes en nuestra vida cotidiana: corrupción, paraíso fiscal, dinero negro, beneficio, soborno, opacidad y escándalo.

Como esta crisis es política y cultural, debemos salir de esta crisis reivindicando la importancia de la política, la educación y la cultura. No podemos confundir la sensatez y la verdad científica con diagnósticos interesados en perpetuar el modelo neoliberal y sus recetas financieras.

Ahora resulta prioritario buscar una respuesta progresista a la crisis.

.
Para evitar nuevas crisis en el futuro hay que luchar en primer lugar contra todas las manifestaciones de la desigualdad. Y para ello es necesario garantizar el trabajo decente que proporcione a mujeres y hombres salarios dignos y suficientes, y el respeto a sus derechos laborales como fundamento de un crecimiento económico sostenible.

Así mismo, es imprescindible que se lleven a cabo reformas fiscales que garanticen la equidad, la solidaridad fiscal, sin paraísos ni privilegios para millonarios, y la mayor contribución de los que más tienen, para que el Estado pueda aumentar sus prestaciones sociales y ejercer como un potente impulsor de la actividad económica.

Frente a los daños ecológicos de la ambición especulativa, una respuesta progresista supone revisar los marcos jurídicos para que sea posible una mayor protección de nuestro ecosistema y establecer suficientes incentivos para promocionar la producción y el consumo sostenibles.

Frente a un modelo productivo basado en la especulación financiera e inmobiliaria y en la consideración de que nuestros recursos son ilimitados, una respuesta progresista supone invertir más en educación, investigación y cualificación laboral.

Frente al desprestigio de la política, una respuesta progresista supone devolverle la autoridad a los espacios públicos y a los representantes de los ciudadanos para que regulen en nombre del interés común las estrategias del mercado.

Frente a la misoginia y la discriminación de género, una respuesta progresista supone consolidar las políticas de igualdad, defender el derecho a la reproducción y medidas específicas para evitar que las mujeres se vean relegadas al paro o a la economía sumergida y a soportar muchas más horas de trabajo no retribuido que los hombres, sufriendo así en mucha mayor medida que éstos los efectos de la crisis.

Frente al racismo y a la xenofobia, una respuesta progresista supone defender los derechos de los trabajadores extranjeros y asegurar el respeto jurídico a la dignidad las personas.

Frente a la soledad social, la pobreza y el egoísmo, una respuesta progresista supone apostar por los valores culturales de la solidaridad, que no son ideales utópicos trasnochados, sino la mejor muestra de la dignidad cívica de los sentimientos humanos.

Artigo de Paolo Flores D´arcais para o diario "El PAIS"

2009-10-27T18:58:00.004+01:00

Para o meu gusto, mágnifico artigo que fala do que realmente se debe falar e non tanta mediocridade de debate ó que estamos acostumados na actualidade

LA TRAICIÓN DE LA SOCIALDEMOCRACIA

Creo haber escrito mi primer artículo sobre "la crisis de la socialdemocracia" hace aproximadamente un cuarto de siglo, y eran ya muchos quienes me habían precedido. Sirva ello para explicar que el tema no es nuevo y que puede decirse que las socialdemocracias, en cierto sentido, siempre han estado en crisis (excepto las escandinavas, que nunca llegaron a crear escuela). La raíz de tal crisis reside en efecto en la desviación (un abismo a menudo) entre el dicho y el hecho que las aqueja. La socialdemocracia nació como una alternativa al comunismo en la defensa de la igualdad contra el sistema de privilegios. La alternativa al comunismo se ha conservado (con toda justicia) pero la batalla por la igualdad (es decir, la lucha contra los privilegios) se ha visto reducida a flatus vocis, incluso en su fórmula minimalista de la "igualdad de oportunidades de arranque", que llegó a ser teorizada por numerosos liberales como corolario de la meritocracia individual.

Resulta por ello más fácil recordar los raros momentos en los que la socialdemocracia alimentó realmente esperanzas: el laborismo de la inmediata posguerra, que implanta con Attlee el estado de bienestar teorizado por Beveridge; los años de Brandt, que el 7 de diciembre de 1970 se arrodilla en el gueto de Varsovia; la época de Mitterand, que interrumpe la larga hegemonía gaullista que pesaba sobre Francia casi como destino (o condena). Logros reformistas, a los que las propias socialdemocracias no han dado continuidad. La política del estado de bienestar se detuvo apenas un poco más allá del servicio sanitario nacional (que además se burocratizó rápidamente). La desnazificación radical de Alemania, que los gobiernos democristianos habían descuidado, no se vio enraizada en similares transformaciones de las relaciones de fuerzas sociales. Y la unidad de la izquierda de Mitterrand, tras la prometedora y brevísima época de los "clubes", se resolvió mediante compromisos entre los aparatos de partido, no en un acrecentamiento del poder efectivo de los ciudadanos.

Porque esa es la cuestión -no secundaria en absoluto- que los análisis de la "crisis de la socialdemocracia" no suelen tener en cuenta. El carácter de aparato, de burocracia, de nomenclatura, de casta, que han ido adquiriendo cada vez más, incluso en la izquierda, quienes, por decirlo con palabras de Weber, "viven de la política" y de la política han hecho su oficio. La transformación de la democracia parlamentaria en partidocracia, es decir, en partidos-máquina autorreferenciales y cada vez más parecidos entre sí, ha ido haciendo progresivamente vana la relación de representación entre diputados y ciudadanos. La política se está convirtiendo cada día más en una actividad privada, como cualquier otra actividad empresarial. Pero si la política, es decir, la esfera pública, se vuelve privada, lo hace en un doble sentido: porque los propios intereses (de gremio, de casta) de la clase política hacen prescindir definitivamente a ésta de los intereses y valores de los ciudadanos a los que debería representar, y porque el ciudadano se ve definitivamente privado de su cuota de soberanía, incluso en su forma delegada.

Los políticos de derechas y de izquierdas acaban por tener intereses de clase que en lo fundamental resultan comunes -de forma general: el razonamiento siempre tiene sus excepciones en el ámbito de los casos individuales- dado que todos ellos forman parte del establishment, del sistema de privilegios. Contra el que por el contrario debería luchar la socialdemocracia, en nombre de la igualdad. Y es que, no se olvide, era la "igualdad" el valor que servía de base para justificar el anticomunismo: el despotismo político es en efecto la primera negación de la igualdad social y el totalitarismo comunista la pisotea por lo tanto de forma desmesurada.

La partidocracia (de la que la socialdemocracia forma parte), dado que estimula la práctica y creciente frustración del ciudadano soberano, la negación del espacio público a los electores, constituye un alambique para ulteriores degeneraciones de la democracia parlamentaria, es decir, para una más radical sustracción de poder al ciudadano: así ocurre con la política-espectáculo y con las derivas populistas que parecen estar cada vez más enraizadas en Europa.
Pero lo cierto es que las vicisitudes actuales de las socialdemocracias parecen manifestar algo más: grupos dirigentes al completo que no solo están en crisis sino casi a la desbandada, sumidos en la espiral (al igual que los aviones al caer en picado) de un auténtico cupio dissolvi. La cuestión es que la culpa originaria, el haber olvidado la brújula del valor de la "igualdad", sin el que la izquierda pierde todo su sentido, está pasando ahora factura. Pero razonemos con orden.

Resulta paradójico que la socialdemocracia viva el acmé de su crisis precisamente cuando más favorables son las condiciones para la critica hacia el establishment y para plantear propuestas de reformas radicales en ámbito financiero y económico, dado que está a la vista de todos o, mejor dicho, está siendo padecido y sufrido por las grandes masas, el desastre social provocado por la deriva de los privilegios sin freno y por el dominio sin control ni contrapeso del liberalismo salvaje, de los "espíritus animales" del beneficio.

Y es que la crisis provoca incertidumbre ante el futuro y el miedo empuja a las masas hacia la derecha, según se dice. Pero eso ocurre solo porque la socialdemocracia no ha sabido dar respuestas en términos de reformismo, es decir, de justicia social creciente, a la necesidad de seguridad y de "futuro" de esos millones de ciudadanos. Pongamos algún ejemplo concreto. El miedo ante el futuro adquiere fácilmente los rasgos del "otro", el inmigrante, que nos "roba" el trabajo. Pero si el inmigrante puede "robarnos" el trabajo es solo porque acepta salarios más bajos. ¿Ha intentado llevar a cabo alguna vez la socialdemocracia una política de sistemático castigo de los empresarios, grandes y pequeños, que emplean a inmigrantes con salarios más bajos y sin el resto de costosas garantías normativas obtenidas tras decenios de luchas sindicales?

Algo análogo ocurre con la deslocalización de las empresas, el fenómeno más vistoso de la globalización. El empresario alemán, o francés, o italiano, o español, al trasladar su actividad productiva hacia el tercer mundo, se lucraba con enormes beneficios explotando mano de obra con salarios ínfimos y sin tutela sindical (por no hablar de la libertad de contaminar en forma devastadora). Pero los gobiernos poseen potentes instrumentos, si así lo quieren, para "disuadir" a sus propios empresarios en su carrera hacia la deslocalización, instrumentos que la política de la Unión Europea puede hacer incluso más convincentes o reforzar en buena medida.

La socialdemocracia, por el contrario, se ha doblegado ante esta mundialización, cuando no la ha exaltado, cuando si el empresario puede pagar menos por el trabajo, deslocalizando la fábrica o pagando en negro al clandestino, se crean las condiciones para un "ejército salarial de reserva" potencialmente infinito, que irá reduciendo cada vez más los salarios, restituyendo actualidad a categorías marxistas que el estado del bienestar -y luchas de generaciones (no la espontánea evolución del mercado)- habían vuelto obsoletas. Y sin embargo la socialdemocracia está organizada nada menos que en una "Internacional", y ha gozado durante mucho tiempo en las instituciones europeas de un peso preponderante. No es por lo tanto que no pudiera hacerse una política diversa. Es que no quiso hacerse.

Los ejemplos podrían multiplicarse. La socialdemocracia ha llegado a aceptar las más "tóxicas" invenciones financieras, y no ha hecho nada concreto para acabar con los "paraísos fiscales" o el secreto bancario, instrumentos del entramado económico-mafioso a nivel internacional, con el resultado de que el poder de las mafias se extiende por toda Europa, desde Moscú a Madrid, desde Sicilia hasta el Báltico, y ni siquiera se habla de ello. Y dejemos correr el problema de los medios de comunicación, absolutamente crucial, dado que "una opinión pública bien informada" debería constituir para los ciudadanos "la corte suprema", a la que poder "apelar siempre contra las públicas injusticias, la corrupción, la indiferencia popular o los errores del gobierno", como escribía Joseph Pulitzer (¡hace ya más de un siglo!), mientras que nada han hecho las socialdemocracias por aproximarse a este irrenunciable ideal.

La socialdemocracia debía distinguirse del comunismo en sus métodos, mediante la renuncia a la violencia revolucionaria, y en sus objetivos, mediante la renuncia a la destrucción de la propiedad privada de los medios de producción. No estaba desde luego en su ADN, por el contrario, la abdicación a condicionar a través de las reformas (es decir sustancialmente) la lógica del mercado, volviéndola socialmente "virtuosa" y sometiéndola a los imperativos de una constante redistribución del superávit tendente hacia la igualdad.

Al traicionar sistemáticamente su única razón de ser, la socialdemocracia ha estado en crisis incluso cuando ha ganado elecciones y ha gobernado. ¿Cuánto se han reducido las desigualdades sociales bajo los gobiernos de Blair? En nada, si acaso todo lo contrario. ¿Y con Schroeder? ¿De qué puede servir una izquierda que lleva a cabo una política de derechas, si no a preparar el retorno del original?

No resulta difícil, por lo tanto, delinear un proyecto reformista, basta tener como estrella polar el incremento conjunto de libertad y justicia (libertades civiles y justicia social). Es imposible realizarlo, sin embargo, con los actuales instrumentos, los partidos-máquina. Porque pertenecen estructuralmente al "partido del privilegio". No pueden ser la solución porque son parte integrante del problema.

PAOLO FLORES D'ARCAIS 25/10/2009

Máis humor gráfico chairego do tocaio Martín Fernández

2009-10-09T10:05:00.003+02:00

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán (02-10-09)

2009-10-08T12:43:00.005+02:00

Meu amigo Antón:.

As emisoras e periódicos locais, coma estes que acollen as nosas cartas, acaban creando un certo aire de familia que se agradece. Cando ti e máis eu eramos máis novos, Vilalba era un lugar onde todos nos coñeciamos, e calquera noticia, por moi insignificante que fose, acababa sendo, en poucas horas, do dominio público: o que lle acontecía a algunha familia era vivido polos vilalbeses coma se dalgún xeito lles afectase a todos. O centro vivo de comunicación onde se espallaban as novidades estaba constituído por lugares que provocaban o encontro dos veciños: os bares do centro, algunhas zapaterías de reparación, moitas perruquerías, case todos os talleres de costura e, sobre todo, a praza do mercado. As noticias chegaban, ás veces deformadas, e os comentarios multiplicábanse.

Estes fluxos comunicativos tiñan, claro, os seus inconvenientes, pois, como ti me dis a cotío, a xente amosaba unha tendencia irrefreable a murmurar uns doutros, inventando cousas ou, ás veces, proferindo maledicencias inoportunas. Pero tamén tiña outros aspectos positivos, coma, por exemplo, a preocupación sincera polos problemas dos demais e a disposición a botar unha man se era preciso, que o era con frecuencia: nin había bombeiros nin existía a lei de dependencia. Hoxe as cousas cambiaron moito. Aínda que o número de habitantes non mudou en demasía, os que convivimos nesta vila ignorámonos moito máis: os lugares de encontro xa non son o que eran e cada quen vive máis illado a súa propia circunstancia. Morreu o Pepiño do Amalio, un vilalbés dos de sempre, e observei que xa había moitos que non se decataban de quen era. El que, xa ben maliño, percorría Vilalba na busca de caras amigas que cun sorriso cómplice aliviaban a súa dor.

Pero, en fin, non se perderon todos os lazos colectivos porque aínda nos quedan as emisoras e os periódicos locais para sabermos uns doutros e, se cadra, podérmonos axudar no que se precise. Fuches ti, Antón, quen me provocou estes comentarios cando soubeches, pola Carme da Radio, que o último venres non che puiden escribir a carta semanal a causa dunha perturbación na saúde da miña Maruja. Foi moita xente a que me preguntou por ela con sincera preocupación que debo e quero agradecer. Ti, o primeiro, porque, aínda que sexas tan túzaro, tes un corazón grande de sobras para compensar calquera dos teus sarcasmos. Ela, por fortuna, vai mellor. Supoño que hoxe xa tería avisado á Chus para que lle conectara con esta emisora e poderen escoitar xuntas as parvadas que ti e máis eu adoitamos comentar.

E vamos, xa que logo, coas parvadas de hoxe. Cando che preguntei de que poderiamos falar nesta carta, fixeches alusión á Banda de Música de Vilalba, porque no xornal electrónico A Voz de Vilalba publicouse un vídeo que aló polo ano noventa e dous (hai xa 18 anos) gravara o meu sobriño para gardar memoria dun dos primeiros concertos da recen constituída Banda co mérito indiscutible daquel pioneiro chamado Pepe Guntín a quen lle debemos homenaxe. Ollando o vídeo, da xenio observar aquel esforzo do Pepiño para sacar melodías e harmonías de rapaciños e rapaciñas vilalbeses que se afrontaban ás dificultades dos arrevesados instrumentos musicais. Mesmo semella que tiña nas súas mans, nerviosas, cada un dos sons que emerxían de clarinetes, metais e percusións.

Pasaron moitos anos e hoxe podemos contemplar con fortuna como aqueles inicios deron froitos abondosos de musicalidade e de posibilidades artísticas. Confeso que, por dificultades dos meus horarios, non tiven ocasión de escoitar con frecuencia as súas actuacións, e ti non deixabas de marearme para que fixese o esforzo de chegar a tempo de ver a un dos teu netos afrontado á interpretación dun rock de Ted Hugges. Xa verás que ben o fan, dicíasme, mentres eu che respondía con sorna que, para ti, estando alí o teu neto, aquela banda sería a mellor do mundo por moito que desafinase. Pero apareceu a sorpresa. Por fin, o día das Letras Chairegas, puiden presenciar un concerto daquela rapacería, e téñoche que confesar que quedei marabillado do que estiven a escoitar, de xeito que, á saída, díxenlle ao alcalde que non desperdiciase aquel tesouro harmónico que honraba a un concello. Non sei se me fará caso, pero debería facermo, porque alí hai unha fonte de futuro artístico musical que Vilalba precisa e que cómpre promover con medios e estímulos. Tiven a sensación de que todos os músicos se entenden moi ben co director, e que este ten moita idea do que quere acadar, cousa que me confirmou o Suso Trastoy ao que tamén lle caía a baba vendo ao seu fillo agarrado con moito xeito ao bombardino. A Coral tamén da mostras de constancia e de acertos, e cabe esperar que emerxan grupos de mocidade con diferentes estilos musicais: en Vilalba sempre se cantou moi ben, como nos dicía a ti e a min o Toñito Paz con espléndida voz de barítono, e iso cómpre potencialo.

Eu sempre soñei cunha concellaría de cultura que, aproveitando as diversas asociacións culturais, procurase medios e posibilidades para converter Vilalba nun núcleo artístico onde a mocidade poida atopar o enriquecemento do senso estético, non só na música senón no conxunto das artes. De feito, outro día (hoxe xa non temos tempo) quería comentarche a experiencia do día dedicado á pintura rápida promovido recentemente polo Instituto de Estudios Chairegos. Por certo, foi mágoa que na entrega dos premios non apracese por alí ningún representante do goberno municipal. Se cadra, non os invitaron, que tamén pode ser.

Un famoso escritor checo, Franz Kafka, deixou escrita unha frase que recolleu o Papa na súa recente viaxe a Chequia e que pode valer para cerrar esta carta de hoxe: “mentres sexamos quen de contemplar con gusto a beleza das cousas, seguro que non envelleceremos nunca”.
Xa sei, Antón, que ti non sabes quen é Kafka e seguramente has precisar un bo anaco de tempo para remoer a frase, pero tamén sei moi ben que, por moi túzaro que sexas, a beleza gústache. De feito es ti o que sempre me andas a preguntar por que se tería permitido que Vilalba, este pobo noso, estea tan carente de beleza nas súas construcións. A beleza sempre acaba compracendo a todos e somos civilizados cando nos afacemos a apreciala.

Por hoxe nada máis. Cóidate e ata a semana que ven, se Deus o quer. Malia a ameaza da gripe A, mándache unha aperta o teu amigo

Bernardo

Interesante artigo de Arturo Pérez Reverte sobre o amor entre homosexuais

2009-10-08T12:20:00.005+02:00

.
Aproveitando que estou de volta das vacacións nas que tiven o gusto de visitar Venecia entre outras cidades maravillosas, publico este artigo de Pérez Reverte que me enviou unha persoa de fonda sensibilidade e que creo que é digno de ler por parte de todos nós, os hetero para achegarnos máis o mundo daqueles que sendo diferentes a nós, son exactamente iguais.

AMOR GAY

Nunca antes me había fijado en la cantidad de parejas homosexuales que se ven paseando por Venecia. Los encuentras caminado por los puentes, a la orilla de los canales, cenando en los pequeños restaurantes del casco viejo. No suele tratarse de dúos espectaculares, sino todo lo contrario: gente discreta, tranquila, a menudo con aspecto educado. Mirando a los demás aprendes cantidad de cosas, y en el caso de estas parejas siempre me encanta sorprender sus gestos comedidos de confianza o afecto, el reparto convencional de roles que suele darse entre uno y otro, la ternura contenida que a menudo sientes flotar entre ellos, en su inmovilidad, en sus silencios.Pensaba en todo eso el otro día, a bordo del vaporetto que cubre el trayecto de San Marcos al Lido. Sobre la laguna soplaba un viento helado, los pasajeros íbamos encogidos de frío, y en un banco de la embarcación había una pareja, hombre y hombre, cuarentones, tranquilos. Se sentaban muy juntos, apoyado discretamente un hombro en el del compañero, en un intento de darse calor. Iban quietos y callados, mirando el agua verdegris y el cielo color ceniza. Y en un momento determinado, cuando el barco hizo un movimiento y la luz y la gama de grises del paisaje se combinaron de pronto con extraordinaria belleza, los ví cambiar una sonrisa rápida, fugaz, parecida a un beso o una caricia.

Parecían felices. Dos tipos con suerte, pensé. Aunque sea dentro de lo que cabe. Porque viéndolos allí, en aquella tarde glacial, a bordo del vaporetto que los llevaba a través de la laguna de esa ciudad cosmopolita, tolerante y sabia, pensé cuántas horas amargas no estarían siendo vengadas en ese momento por aquella sonrisa. Largas adoslescencias dando vueltas por los parques o los cines para descubrir el sexo, mientras otros jóvenes se enamoraban, escribían poemas o bailaban abrazados en las fiestas del Instituto. Noches de echarse a la calle soñando con un príncipe azul de la misma edad, para volver de madrugada, hechos una mierda, llenos de asco y de soledad.La imposibilidad de decirle a un hombre que tiene los ojos bonitos, o una hermosa voz, porque, en vez de dar las gracias o sonreír, lo más probable es que le parta a uno la cara. Y cuando apetece salir, conocer, hablar, enamorarse o lo que sea, en vez de un café o un bar, verse condenado de por vida a los locales de ambiente, las madrugadas entre cuerpos Danone empastillados, reinonas escandalosas y drag queens de vía estrecha. Salvo que alguno -muchos- lo tenga mal asumido y se autoconfine a la alternativa cutre de la sauna, la sala X, la revista de contactos y la sordidez del urinario público.

A veces pienso en lo afortunado, o lo sólido, o lo entero, que debe de ser un homosexual que consigue llegar a los cuarenta sin odiar desaforadamente a esta sociedad hipócrita, obsesionada por averiguar, juzgar y condenar con quién se mete, o no se mete, en la cama. Envidio la ecuanimidad, la sangre fría, de quien puede mantenerse sereno y seguir viviendo como si tal cosa, sin rencor, a lo suyo, en vez de echarse a la calle a volarle los huevos a la gente que por activa o por pasiva ha destrozado su vida, y sigue destrozando la de los chicos de catorce o quince años que a diario, todavía hoy, siguen teniéndolo igual que él lo tuvo: las mismas angustias, los mismos chistes de maricones en la tele, el mismo desprecio alrededor, la misma soledad y la misma amargura.

Envidio la lucidez y la calma de quienes, a pesar de todo, se mantienen fieles a sí mismos, sin estridencias pero también sin complejos, seres humanos por encima de todo. Gente que en tiempos como éstos, cuando todo el mundo, partidos, comunidades, grupos sociales, reivindica sus correspondientes deudas históricas, podría argumentar, con más derecho que muchos, la deuda impagada de tantos años de adolescencia perdidos, tantos golpes y vejaciones sufridas sin haber cometido jamás delito alguno, tanta rechifla y tanta afrenta grosera infligida por gentuza que, no ya en lo intelectual, sino en lo puramente humano, se encuentra a un nivel abyecto, muy por debajo del suyo. Pensaba en todo eso mientras el barquito cruzaba la laguna y la pareja se mantenía inmóvil, el uno contra el otro, hombro con hombro. Y antes de volver a lo mío y olvidarlos, me pregunté cuantos fantasmas atormentados, cuántas infelices almas errantes no habrían dado cualquier cosa, incluso la vida, por estar en su lugar. Por estar allí, en Venecia, dándose calor en aquella fría tarde de sus vidas.

Arturo Pérez-Reverte

Por fin voume de vacacións, Ó final só asamblea extraordinaria, con lista única pactada, temos dous delegados no congreso e votación coa nariz tapada

2009-09-26T10:55:00.003+02:00

Comezo por decir que dende o domingo 27 de Setembro ata o 5 de Outubro estarei ausente por unha viaxe, xa programada dende fai moitos meses, que efectuarei ca miña querida dona ás illas gregas. Procurarei telo móvil apagado polo que si alguén necesita algo de min rogo se poña en contacto cos meus pais que falarán conmigo case que tódolos días.

.
Onte se celebrou a asamblea extraordinaria porque a ordinaria se aprazou facendo caso das miñas denuncias, tamén se deixou intervir ós compañeiros antes da votación facendo tamén caso das miñas denuncias, polo que temos que felicitar a mesa da asamblea e a dirección por non entorpecer a democracía interna como noutras ocasións.

Dende o noso sector onte e sempre intentouse buscar unha solución os problemas internos da nosa agrupación e outra vez voltamos a dar mostras delo, nunha negociación onde lle comunicamos a Elba a nosa decisión, polo ben da agrupación, de renunciar a ir como delegados, eu mesmo que encabezaba a nosa lista e que retirei a miña candidatura , Martín Seco Cendán, Margarita de Vicente, Milagros Cazón, .... Polo outro bando só para que se visualizase a caída das duas cabezas de lista, Eduardo Vidal renunciou a ir na lista única, pero mantiveron as dúas persoas que máis ampoias causan non noso sector como son Sonia Verdes, polo seu comportamento "tan pouco fiel ata o último momento"cos seus compañeiros e Luis Fernández "Luta" que dende o noso sector, non consideramos que teña a categoría nin intelectual nin persoal suficiente para poder compartir con él espazos de decisión dentro do partido, polo que para non perxudicar a imaxe de Elba que encabezou a lista de consenso, renunciamos a romper a negociación e facer a nosa propia lista e integramos os nosos compañeiros na lista única deixando claro que así non se vai a chegar a ningún acordo posterior, se non se ten unha maior altura de miras por parte do sector oficial e se trata de mirar primeiro para o partido e non só para determinadas persoas. O balón está no seu tellado e eles como dirixentes saberán o que facer para o ben da nosa agrupación e da esquerda no noso concello.

A lista que irá o congreso, na que contamos cos compañeiros Elba Veleiro e Pedro Durán representará sen ningunha dúbida os interes do noso sector e o intento de renovación desta nova estructura provincial. Dende este desexo de renovación, animo a todos aqueles compañeiros da provincia que pensen que esta forma de facer política que xa tivo o seu momento e que representa Ricardo Varela, que den un paso a diante e se xunten nunha nova candidatura que reclame unha maior implicación dos militanteS, unha maior participación da perifería de Lugo e un partido vivo que conte cos mellores activos que ten o noso partido en Lugo.

Ánimo Compañeiros contades co meu apoio e o meu traballo para elo.

Moción NOITEBUS

2009-09-26T10:50:00.004+02:00

.
EXPOSICIÓN DE MOTIVOS:

Recentemente coa reapertura da Discoteca Nova Troco no noso Concello , se implementaron diversas rutas con destino Vilalba do coñecido como Noitebús, un programa de transporte nocturno subvencionado para xóves aos lugares de movida co obxectivo de ofrecer unha alternativa de transporte aos lugares de lecer e reducir o número de accidentes os días de movida , que puxo en marcha o Goberno Bipartito da Xunta de Galicia.

Deste xeito as noites do Sábado centos de xoves procedentes de diversos lugares chegan a Vilalba utilizando o servicio do Noitebús.

Os autobuses a falta dun lugar habilitado para tal fin aparcan nas inmediacións da discoteca Nova Troco, nas rúas Avenida Terra Chá e Mondoñedo principalmente.

A Rúa Mondoñedo cun trazado en curva na confluencia coa Avenida Terra Chá , constitue un punto onde se teñen producido numerosos accidentes, e o feito de que nas noites do sábado numerosos coches e os autobuses que prestan o servicio de Noitebús , ocupen parte da calzada fai que o risco de accidentes nese tramo se incremente, e así mesmo ocasionan molestias polo rúido os veciños/as desa zona en concreto do noso Concello.

Sería necesario que o equipo de goberno do Concello de Vilalba tomara medidas ao respecto co fin de evitar riscos innecesarios, mellorar os problemas de tráfico nesa zona e evitar molestias aos veciños.

Do mesmo xeito a mesma zona, e en concreto a Rúa de Mondoñedo tal como denunciamos en repetidas ocasións dende o Grupo Municipal Socialista, é o lugar escollido por moitos transportistas para aparcar os seus camións durante os descansos na nosa vila, sobre todo durante as fins de semana , a falta dun lugar habilitado e vixiado para tal fin.

Esta situación ven a agravar os problemas de circulación na devandita rúa durante a fin de semana co consguinte incremento do risco de accidentes.

Por tódolo anteriormente exposto, propoño ó pleno desta Corporación a adopción dos seguintes,

ACORDOS:

Que se leven a cabo cantas medidas sexan necesarias para poñer solución aos problemas de circulación que ocasionan os vehiculos aparcados, fundamentalmente durante as fins de semana na Rúa de Mondoñedo de xeito que:

Se estableza un lugar de aparcamento axeitado para os autobuses que prestan o servicio de Noitebús as noites dos Sábados, establecendo un punto de recollida para os xoves que se desplanzan a Vilalba a disfrutar da movida.

Se incremente a presencia policial na zona en torno a Discoteca Nova Troco co fin de vixiar o cumprimento das normas de tráfico, evitar excesos de velocidade e altercados que poidan ocasionar molestias aos veciños

Rogo para o pleno de setembro, para pedir control sobre os cans no tramo de pesca sen morte e que se habilite unha zona para o seu baño e xogo

2009-09-25T19:55:00.006+02:00

.
Ante a afluencia de veciños que acostuman a utilizalo paseo fluvial e o río como zona de recreo para os seus cans, foron moitas as protestas que os pescadores nos comunicaron, xa que ditos cans con intencións xuguetonas, molestan e perxudican ós pescadores coas suas zambullidas e carreiras polo interior do cauce, asustando ós peixes e incluso ás veces ós propios pescadores, que pagan relixiosamente a súa licencia de pesca e un permiso diario por pescar no acotado do río Magdalena.

Como a zona é moi amplia e extensa, e a lei dí que está prohibido levar ós cans soltos, e non está no noso ánimo perxudicar ós donos de estos animais, solicitamos que o concello habilite unha zona para soltar ós cans e incluso bañalos se así o desexan.

Cremos que a mellor zona para este fin é a zona da praia fluvial, se ben a zona do parque acuático é a máis utilizada para o baño, a zona da carballeira prácticamente non se utiliza para o baño así que o Grupo Municipal Socialista presenta os seguintes

ROGOS

1-Que se habilite e sinalice , na área recreativa da praia fluvial, unha zona delimitada para a solta de cans e así poñer fin ao problema que se crea cos pescadores. Tamén rogamos sinalicen ás entradas do paseo a prohibición de levar cans soltos no traiecto que non sexa dita área.

2-Que se informe aos cidadáns de esta medida para maior comprensión e colaboración de todas e de todos.

Moción para pedir a limpeza do río Madalena

2009-09-25T19:49:00.003+02:00

.
EXPOSICIÓN DE MOTIVOS:

No mes de Maio dste ano 2009, o Grupo Municipal Socialista presentaba unha moción onde se solicitaba a realización dun plan de obras para levar a cabo a dobre canalización pluviais-fecais, a construcción dun pozo de tormentas, a colaboración coa asociación de pescadores para a limpeza da presa e o canal de alevinaxe de dita asociación, aproveitando o vaciado desta para a limpeza da Praia fluvial e a limpeza do cauce do río no seu paso polo paseo fluvial do noso concello que coincide co tramo de pesca sen norte do noso concello, moción que foi recibida co voto en contra do grupo de goberno do PP e co falso compromiso de colaboración expresado polo Delegado de Urbanismo con dita asociación que se acabou convertindo máis que nunha colaboración, nun intento por facerlle o traballo imposible a estes vilalbeses que só intentan, cuidar o lugar onde practican o deporte que aman.

Ante a solicitude de limpeza do cauce no paso polo paseo fluvial e o tramo de pesca sen morte que noutros concellos como o noso, é utilizado como reclamo turístico para que veñan outros cidadáns a visitarnos e porque non ós pescadores doutras partes da nosa xeografía que puideran achegarse a nosa vila a exercelo seu deporte, o Grupo Popular desmarcouse como se esta parte do noso concello non pertencese a Vilalba e deixando as actuacións que se puideran levar a cabo nel, a outras administracións sen preocuparse por facelos trámites pertinentes para conquerir ter un río limpo e cuidado, como se o único importante desta zona de Vilalba fose a cantidade de formigón co que enchemos a zona de esparcemento da Madalena.

Coa chegada do verán e despois do traballo incesante de dita asociación por limpar o río Madalena de porquerías e maleza que tupía o seu curso, puidemos obsevalos múltiples intentos de dita asociación porque o concello lles axudase a limpar aquelo que por infraestructura, resulta imposible para un grupo de pescadores, sen atopar por parte do Concello a mínima clase de apoio para realizar dito traballo e nin tan sequera o intento de solicitar ante a Confederación Hidrográfica e Conselleria de Medioambiente unha solicitude de limpeza de dita zona ou no seu caso un permiso para efectuala o propio concello, como fai na Praia fluvial.

Poucos días despois da Xira Campestre deste ano, a asociación de pescadores voltaba a denunciar a inactividade dos nosos gobernantes ante as múltiples basuras aparecidas no río despois desta festividade municipal e a mala imaxe que esta porquería podería mostrar do noso río e o noso concello ante a inminente celebración do Torneo de Pesca “Presidente da Xunta” que se levaría a cabo no tramo de pesca sen morte do noso concello, conquerindo só despois das denuncias da federación de pesca a retirada duns sillóns que se atopaban nestas instalacións e quedando o río nunhas condicións lamentables; o resultado pode observarse no texto que adxuntamos, publicado no blog dunha asociación de pescadores que solicitan que nunca máis se leve a cabo estes torneos en Vilalba pola mala situación e descuido no que se atopa o noso río e que debería de facer reflexionar e actuar os nosos gobernantes para non acabar de destruir un entorno tan bonito como o que se pode atopar no noso río Madalena.

Por tódolo anteriormente exposto, propoño ó pleno desta Corporación a adopción do seguinte,

ACORDO:

· Levar a cabo, en colaboración coa Asociación de Pescadores de Vilalba, un programa de limpeza e saneamento do río Madalena no tramo do paseo fluvial que inclue o tramo de pesca sen morte do noso Concello.

· Solicitarlle a Confederación Hidrográfica e a Consellería de Medioambiente a realización dos traballos incluidos neste programa.

· Se a resposta destas institucións fose negativa, solicitalos permisos oportunos ante a administración e proceder a realizalos traballos incluidos en dito programa ó igual que fai o concello na zona da Praia Fluvial da Madalena

Noticia de La Voz de Galicia sobre a asamblea vilalbesa de elección de delegados ó Congreso Provincial do PSOE

2009-09-24T09:47:00.004+02:00

La elección de delegados al congreso provincial desata más polémicas en el PSOE vilalbés (22/9/2009)

.
La elección de delegados al congreso provincial que el PSOE lucense celebrará el próximo 17 de octubre ha servido de detonante para nuevas divergencias en la agrupación local. El concejal Martín Seco, que se ha caracterizado en los últimos meses por sus posturas divergentes con la dirección local que preside Eduardo Vidal Baamonde, ha decidido encabezar una candidatura, que se presentará en la asamblea del día 24.

La concejala Margarita de Vicente lo acompaña en una lista formada por un total de cinco personas. Completan el grupo Pedro Durán, Verónica Pena y José Cornide. Por otro lado, fuentes del grupo que promueve Seco aseguraron que se había ofrecido a la dirección local la posibilidad de pactar una lista única, cuestión que, según esa parte, fue rechazada.

El sector que se enfrenta con la dirección local también la acusa de rehuir el debate interno, y por ello le pide que cambie el orden del día de la asamblea para permitir que se debata antes de la votación. El grupo de Seco advierte de que si no se cumple ese apartado, se seguirá un camino de «continuo estrangulamento» de la democracia interna.

Cartas a Antón de Bernardo García Cendán (18-09-09)

2009-09-24T09:37:00.005+02:00

.
.
.
.
Outra tempada máis Bernardo volve a regalarnos as súas cartas que semanalmente poñen en relieve a actualidade e o pasado do noso concello e comarca. Un saúdo para él que sei que lee este blog e o agradecemento dos que disfrutamos coas suas verbas.
.

.

Meu amigo Antón:
.
Xa ves, meu petrucio, todo volve: os nenos á escola e nós ás nosas cartas. Unha nova xeira que eu non agardaba porque, aló polo mes de xullo, dixéchesme de xeito imperativo que non estabas disposto a seguir sendo o destinatario destas cartas. E, claro, sen a túa colaboración, non me pagaba a pena seguir. Os teus motivos para tal decisión resultábanme moi comprensibles e, por iso, non perdín un minuto en tratar de te convencer. Eu ben sabía que ti andabas coa mosca tras da orella porque sospeitabas, con razón, que máis dun dos teus veciños xa descubriran a túa identidade, e ti non queres de ningún xeito mostrar en público a túa faciana retranqueira. Es deses que arrebolan a pedra pero esconde a man. Sempre pasaches por ser home de orde, moi fiable para os que mandan, un xanciño disciplinado.
.
Non hai moitos días, un mestre que nos honra coa súa amizade comentábanos que moitos pais de alumnos, presuntos votantes peperos, cansáronse de rosmar polo baixo por teren que pagar os libros de texto, pero de ningún xeito quixeron manifestar publicamente as súas queixas. Ti non fixeches ningún comentario, de xeito que o amigo mestre olloume maliciosamente mentres me comentaba con disimulo: este é dos que gobernan, non?. Non, respondín, pero non quere que se lle note. Expliqueille que ti es dos que votan a quen lles peta, ou a ninguén, pero tes moito siso para o disimulo e para que non se che pechen as portas do concello, non vaia ser que perdas supostos privilexios. Aínda non hai tantos meses que che botaron chapapote no teu curral e puxéronche un punto de luz na porta da casa, cousa que, polo visto, non lles fan aos que non son da súa corda.
.
E tampouco é que sexas moi revoltoso, non. Eu sei moi ben de que pé coxeas e que, aínda sendo conservador, non gustas de comulgar con rodas de muíño, pero a xente pensa que o fas. O cura da túa parroquia, ignorando ser ti o receptor das miñas cartas, dicíame estoutro día que non eras un beato, pero si un home de fiar en cuestións parroquiais, e eu ríame polo baixo porque sei moi ben que non es precisamente dos máis adictos. Es un túzaro retranqueiro, un suíña, que sabe quedar moi ben: do pouco que atendes na prédica sempre has sacar unha frase ou dúas que che permita o comentario irónico coa xente da túa confianza. E o cura, pobre, confiando nos teus eloxios.
.
En fin, o caso é que, segundo me dixeches, non querías máis cartas porque colliches medo de que descubriran a realidade do teu xogo. Así que eu xa non pensaba proseguir esta correspondencia. Pero aconteceu algo inesperado. Foi na terraza do Peón o día de San Ramón, en plena festa. Achegóusenos unha rapaciña que eu xa non recoñecía, porque hai moito tempo que falta da vila e anda por Andalucía. Ti tampouco sabías dela nin ela reparou en quen sería aquel home revellido que estaba na miña compaña. O caso é que esa moza, chamada Maripili, contounos, en perfecto galego, que aló en Málaga non deixaba de ler por Internet as nosas cartas, e díxonos que as agradecía. Eu tamén lle agradecín tanto a deferencia de que nos lera como que o fixera tan gustosamente na nosa lingua, pero a miña principal sorpresa deste encontro foi que, de súpeto, ti, Antón, mudaches de opinión e manifestáchesme o desexo de continuar co mesmo xogo de carteo, por máis que puideras ser descuberto. O teu razoamento era que se alguén, estando tan lonxe, chegaba a saber cousas da vila grazas a nós, ben pagaba a pena seguirmos co asunto. Eu ben entendín que o que ti queres é que alguén dea a coñecer as túas teimas sen que se saiba que son túas. E aquí estamos: ti es a gorxa profunda e eu conformareime con ser a boca de ganso.
.
E de que imos falar neste primeiro día, pregunteiche onte mesmo. E ti, copiando aos vellos Tip y Coll, respondiches axiña: falaremos do goberno. Do goberno municipal, entendín eu, porque ben sabía que andabas alporizado polos xeitos autoritarios que, segundo me explicaches, empregou o alcalde para desfacer uns xardíns ao carón dunhas vivendas en Guadalupe. Eu non sei o que houbo, pero teño constancia de que o noso gobernante prometeulle solemnemente á Virxe dos Remedios en Mondoñedo que promovería o diálogo, e penso eu que non temos por que desconfiar das súas promesas, non cres?
.
En resumo, ti animácheste a seguir con esta leria e eu non ousei negar a nosa participación á simpatía de Carme, a rapaciña da emisora que promoveu esta correspondencia entre nó-los dous.
.
E, para comezar, xa vai dabondo. Cóidate e que Deus nos dea saúde e humor. Humor tamén e saúde para quen nos lea. Unha aperta
.
Bernardo

Comentarios á Noticia de "La Voz de Galicia" sobre a inminente asamblea de elección de delegados para o Congreso Provincial do PSdeG-PSOE de Lugo

2009-09-23T19:24:00.011+02:00

Os militantes da agrupación vilalbesa do PSdeG-PSOE, fumos convocados a unha asamblea extraordinaria para a elección de delegados para o próximo Congreso Provincial do mes de Outubro, adxuntábase a esa convocatoria outra, dunha posterior asamblea ordinaria, que por certo, nunca se convocara aínda por esta nova executiva local e que por estatutos ten que facerse cada 3 meses como máximo. Tendo en conta que esta executiva leva dende Outubro do ano pasado, é dicir, levan un ano sen convocala, xa podedes observar a participación e o debate político que propicían os novos dirixentes do PSOE Vilalbés, a verdade é que esta situación fora denunciada ante os órganos superiores do partido por militantes da nosa agrupación e supoño que esto foi o desencadenante da convocatoria e non a rehabilitación da vida orgánica da nosa agrupación.

A orde do día da asamblea extraordinaria, despois da elección da mesa presidencial da asamblea, voltaba a ter como primeiro punto a votación das candidaturas, sen facilitar o debate previo entre os militantes e candidatos das dúas listas, ademáis para que alguén que non esté ó tanto do tema, que lle parecería a calqueira veciño de vilalba, se por exemplo nun pleno do concello, se procedese a votar as mocións que se presentan polos grupos políticos antes de defendelas e debatilas, sería un pouco antidemocrático, ¿non?, pois esto é o que figura na acta e xa non é a primeira vez que sucede, posto que xa se intentara na anterior asamblea, e desta vez foi denunciado pola miña parte ante a Executiva Local, indicando que debería de trocarse a orde do día para facerse primeiro o debate, porque é de supoñer que os que están presentes en dita asamblea, estarán deseosos de participar e de debatir políticamente para logo decidir a quen dar o seu voto, tendo en conta, os posicionamentos políticos e as enmendas presentadas polos candidatos a ser votados e non creo que lles moleste que falemos antes de votar, ou será ¿qué pode haber alguén que lle molesta e quere marchar cedo despois da votación, porqué non queren saber nada de política e só van a onde manda o xefe?, polo ben do partido espero que esa suposición non sexa a correcta.

Tamén sucedía por primeira vez a inclusión de prazos para a presentación de candidaturas de 5 días antes da asamblea, pero ¿porqué establecer eses prazos que non veñen reflexados en ningún regulamento do partido e non estaban incluidos nas instruccións do partido para dita convocatoria?, ¿porqué se intenta coartar e imposibilitar a presentación de candidaturas ata 2 horas antes da asamblea, como sempre sucedera ata o de agora?, ¿será que alguén quere estar seguro de se ten que avisar ou non a eses mesmos que se poden molestar por escoitar o debate das asambleas e que se non houbera duas candidaturas se poderían quedar na casa sen ter que ser molestados?. Desexo tamén que esta non sexa un suposición correcta, pero o certo é que lle solicitei a executiva local que non voltase a incluir estes longos prazos en novas convocatorias.

As asambleas nas que ademais se levan a cabo procesos de votación e por desgracia, despois o debate de enmendas, tenden a acabar tarde, e iso o coñecen os membros da executiva local, enton, ¿como poden convocar unha asamblea ordinaria posterior a extraordinaria, sendo o día elexido o xoves para facela e o día seguinte venres, día laboral?. ¿A qué hora creen que comezará a asamblea e a qué hora rematará?, ou é que poda suceder ¿que a eses que non se lles quere molestar se non houbese duas candidaturas ou que non se lles quere molestar se houbese un largo debate tamén sairían perxudicados se teñen que voltar outro día a esa nova asamblea?, ou , ¿será que non se quere volver a ver a situación de ter 30 persoas nunha asamblea sen votación en lugar das 150 que aparecen cando hai votacións? Espero que esta suposición tampouco sexa correcta, o que é certo é que tamén se plantexou obxección a dita convocatoria e ésta si pode que sexa escoitada pola executiva local que pode ser que troque a convocatoria para outra data.

Dende o noso grupo desexamos que haxa debate político, desexamos participar da vida da nosa agrupación, non somos marionetas que van a aplaudir nin a buscar contraprestacións a nosa militancia, presentaremos enmendas ó congreso provincial e esperamos non selos únicos, somos SOCIALISTAS de corazón e cabeza.

A nosa candidatura para a asamblea será:

1.- Martín Seco García
2.- Pedro A. Durán Cao
3.- Margarita de Vicente Mato
4.- Verónica Pena Fraga
5.- José Cornide Río

Máis humor vilalbés extraído de www.avozdevilalba.com

2009-09-23T19:20:00.003+02:00

.
A caricatura é moi boa, noraboa o meu tocaio, pero penso que non teño tan mala leite, ¿qué vos parece?

Preguntas da nosa portavoz Elba Veleiro para o próximo pleno ordinario sobre o pintado dunha sala de exposicións do auditorio

2009-09-05T10:13:00.003+02:00

Estes días (28 agosto -18 setembro) no Auditorio Municipal estase levando a cabo unha exposición do pintor Santiago Catalán de unha serie de obras de técnica mixta sobre táboa que leva por título “Lunares” e que foi organizada polo IESCHA.

Parece ser que o citado autor non quería expoñer a súa obra sen que se pintaran as paredes da sala onde ía ter lugar dita exposición xa que non se atopaban nas condicións adecuadas para tal fin.

Por seren estas unhas dependencias municipais, directivos do IESCHA puxéronse en contacto co Concello para pedirlles que as pintaran, recibindo a contestación de que os operarios estaban de vacacións e non había personal para facer este traballo. O certo é que finalmente, como podemos comprobar todos os que visitamos a exposición, procedeuse a pintar as paredes da Sala de Exposicións do Auditorio Municipal

Por todo isto:

¿Quen ou como se pintou dita sala?.

¿Quen correu cos gastos de pintura e man de obra?.

Se foi algún particular ou a Asociación organizadora do evento a que pagou.¿Non lle parece ao equipo de goberno que se lles debían reintegrar os cartos, por tratarse dunha depencia municipal?

Mª Elba Veleiro Fernández

Humor Vilalbés (Extraído de A voz de Vilalba)

2009-09-05T10:12:00.002+02:00

Artigo de Daniel Basteiro, periodista vilalbés, corresponsal en Bruselas do diario Público

2009-09-05T09:59:00.007+02:00

Para que ninguén pense que as miñas percepcións e opinións sobre o certame literario son debidas a un interese político de desgastar o equipo de goberno do PP, lede este interesante artigo de Daniel Basteiro, corresponsal vilalbés dun diario de tirada nacional que asistiu ó certame literario.

Franco, honrado en casa de “don Manuel”

2009 September 2
por Daniel Basteiro

Podría ser un pregón más. Es decir, el inicio discreto de las fiestas de San Ramón que Vilalba (Lugo) celebra a caballo entre agosto y septiembre. Podría ser el discurso interminable de casi todos los años, en el moderno auditorio poblado por vecinos vestidos de domingo que cuchichean sobre la idoneidad de tal o cuál dama de honor. Podría ser el discurso lleno de “recuerdo cuando” o “antes, cuando era joven”. El homenaje a las tradiciones e historia local que siempre se le encarga a alguien famoso que nació en el pueblo pero emigró, curiosamente sin regresar muy a menudo a su tierra. Siempre con Manuel Fraga, “don Manuel”, el alcalde y algún miembro de la Xunta presentes, luchando tanto como los miembros de la sufrida banda de música por permanecer despiertos.

Sin embargo, este año se recordó con una nostalgia inaudita a la figura del “generalísimo”, a quien el pregonero, el periodista Antonio Domínguez Olano, llama “don Francisco Franco Bahamonde”. El encargado de inaugurar las fiestas del pueblo de Fraga o Rouco Varela no tuvo reparos en acordarse públicamente de los “paseos” o de las placas en honor al dictador. Ni se despeinó al referirse al dictador por los términos impuestos por el régimen. Todo ello en un discurso caótico y difícil de seguir que dejó en un segundo plano las anécdotas sobre su juventud en el pueblo.

Los medios locales optaron por silenciar el homenaje público y se limitaron a sumarse a los continuos elogios de Domínguez Olano a Fraga, con quien Vilalba y España están para él en deuda. Tampoco faltaron en el discurso los elogios al antiguo presidente del Parlamento de Galicia (también vilalbés, también del PP), su hijo (concejal de Cultura), el alcalde (que logró otra mayoría absoluta más para el mismo partido en las últimas elecciones) o el cardenal de Madrid.
Algunos de los habituales a la cita pusieron mala cara. “Creo que nunca se hicieron referencias a Franco en estos términos”, me comentó a la salida uno de ellos. “Es una pena que se estropee el inicio de las fiestas de esta manera y que no pase nada”, lamentaba otro. No obstante, la elección del pregonero, prerrogativa del gobierno municipal, produjo también muchas sonrisas nostálgicas y algún que otro aplauso espontáneo.

Lo grave, más allá de la falta de transparencia en la elección del pregonero, no es que el ilustre vilalbés, que casi siempre lleva décadas fuera de Galicia, pueda decir lo que quiera. Eso es deseable. Lo grave es que se utilice un acto público, institucional pero puramente ornamental, para infectarlo con términos políticos y retórica franquista. Todo ello aderezado con adulaciones sin pudor siempre a los mismos, siempre segundos antes de cantar el himno gallego, que es de todos.

Quizás lo peor sea la satisfacción de algunos (no pocos) de los presentes y su reflejo inexistente al día siguiente en la prensa. Los que aplauden estos homenajes demuestran una democracia mal asumida, que consiste en utilizar la libertad de expresión en actos públicos como un altavoz para la morriña de tiempos pasados que, por supuesto, siempre fueron mejores. Un preámbulo perfecto para que las fiestas locales se desarrollen, como siempre, en un clima de “extraordinaria placidez”.

Pregón ou Mitín político

2009-09-03T02:43:00.004+02:00

Son moitos, os veciños da nosa vila, que están ofendidos pola actitude sectaria e pouco democrática que mantén o goberno de Gerardo Criado, en actos que deberían de carecer da politización da que moitas veces él acusa, sen moito sentido, ós partidos da oposición cando exercemos a laboura para a que fomos elexidos. Actos, como o pregón das festas patronais de tódolos vilalbeses, que temos democráticamente o dereito de pensar do xeito que máis nos satisfaga, sen deixar por elo, de disfrutar dos actos programados nestas festas polo goberno local, que non actúa como tal e só se preocupa por contentar a aqueles que lle mostran unha pleitesía total ó seu xeito de pensar. Ante esta actitude, e como non podería ser doutro xeito, son moitos os veciños que me fixeron chegar as súas queixas, incluso moitos deles votantes do PP, que teñen a mesma percepción de sectarismo que eu teño e que vou a tratar de explicar nestas liñas.

Os cidadáns vilalbeses imos observando, como dende o goberno do Partido Popular do Alcalde Criado, ano tras ano, e con contadas excepcións, temos que aguantar o inaguantable para non levantarnos da nosa butaca no auditorio e marchar dun acto tan solemne para tódolos cidadáns vilalbeses, como é a entrega de premios do Certame Literario que inclúe o pregón das festas patronais de San Ramón e Santa María. E todo debido a que o Goberno do Partido Popular e a pouco aproveitada e decadente Concellería de Cultura do Señor García-Leira Boado, aproveita estes actos para darse un festín de autocomplacencia e autobombo partidista, invitando a participar, como mantedores do Certame Literario, e polo tanto, como pregoeiros das nosas festas, a personaxes que nalgúns casos non teñen o mínimo arraigo e coñecemento do noso concello para vir a darnos leccións maxistrais sobre o que nel sucede, e sempre para vanagloria do goberno popular, ou noutros casos, o que teñen é precisamente un pasado bastante negro diante dos seus antigos veciños, polos seus coñecidos comentarios contra a nosa querida vilalba, que agora tratan de ocultar con excusas que non deron durante moitos anos e que agora repiten, co motivo de vir a recibir un honor vilalbés, que antes non lles interesaba, pero que os actuais mandatarios lle dan a cambio dun discurso do máis experpéntico e pelota que poidemos ser capaces de escoitar.

Este ano, o pregón, con continuas alusións do pregoeiro ós seus desexos de comida e “de vivir para comer” que facían que semellase que estábamos nunha festa gastronómica, parecía propio da época anterior á democracia, con alusións do máis carca e antigo que se levan escoitado neste acto, incluindo alusións ó Xeneralísimo e a súa familia e a todo o que cheirase a esa parte da nosa historia tan pouco edificante, que xa poucos se encargan de resaltar. E todo isto ante os poucos, e cada ano menos, cidadáns vilalbeses que acuden a dito acto social, e que en moitos casos ó non ser seguidores fieis do Partido Popular, quedan abraiados polo máis que repugnante peloteo que se desenrola ante os representantes do Partido Popular e en especial ante Don Manuel Fraga, que fai que as nosas festas parezan máis que na honra de San Ramón, na honra de “San Manuel Fraga Iribarne”, como se o noso concello non tivese nada máis que aportar que a presenza deste notable vilalbés, que todos respetamos, aínda que algún non nos babemos ó escoitalo seu nome, e ademais destas alusións a Fraga, e como non podería ser doutro xeito, con continuos comentarios a favor da xestión dos alcaldes actual e anteriores e dos concelleiros actuais, magnificando a súa xestión, sen coñecer nin o mínimo desexable para facelo, as súas competencias e o desenrolo do seu traballo.

Así que, se o goberno do PP, segue sen dar mostras de querer exercelo goberno polo que foi elexido por todos nós, organizando como moitos lle pedimos, as festas de San Ramón e Santa María, podería facelo mesmo co pregón e deixarlle ás comisións de festas, que sexan elas as que decidan os pregoeiros de cada ano, xa que eles non son capaces de mostrar a mínima capacidade de facer algo sen que cheire ó partidismo máis rancio e así, polo menos, serían voces alleas a política quen decidisen tal honra.

Pola miña parte creo que existen moitos vilalbeses coa capacidade intelectual e o coñecemento do noso concello esixible a un pregoeiro, nesta clase de pregóns, e aínda que moitos deles non sexan do partido popular, darían magníficos pregóns ó gusto dunha maioría do noso pobo e non só dos que se identifiquen cun certo xeito de pensar políticamente.

Martín Seco García

SAN RAMÓN 2009, UNHA NOVA OPORTUNIDADE PERDIDA

2009-08-24T10:41:00.010+02:00

Este ano, como tódolos anos anteriores, voltamos a ter que facer unha crítica, que intenta ser constructiva, ante a ausencia do goberno do PP na organización das festas patronais de San Ramón e Santa María, e isto o facemos sen ánimo de ofender á Comisión de Festas, que entenderá que este escrito non intenta, nin moito menos, ir contra o seu traballo e dende logo non creo que volte a actuar dun xeito tan politizado como sucedeu con algún dos seus membros do ano pasado, entrando de cheo no debate político e levando a espazos persoais a defensa a capa e espada dos intereses dos gobernantes do Partido Popular como se formasen parte del, ¿ou será que sí formaban parte?
.

.
Dende unha esquiniña do Grupo Municipal Socialista, quero facer público o noso sentimento de contrariedade por voltar a atoparnos con outras festas de San Ramón e Santa María nas que o Grupo de Goberno do Partido Popular volta a escapar das súas responsabilidades e se esquece, ou mellor dito, renuncia a organizalas nosas festas patronais e deixa nas mans dun grupo de voluntarios, ben intencionados e cun esforzo altruista que os honra, o traballo que eles deberían de realizar, por ser Vilalba un municipio da entidade suficiente para que o desenrolo das festas patronais correse a cargo dos nosos representantes municipais, en especial da desaparecida estivalmente, Concellería de Cultura, que non mostra a actitude necesaria para facer das nosas festas, unhas festas de referencia na comarca e, porque non, en toda a Provincia de Lugo, como outros gobernantes de concellos menores que o noso, sí intentan facer e en moitos casos o conquiren.

Se ben, estas festas, aínda que organizadas dende o Concello, deberían de ser realizadas co apoio e a implicación das diferentes entidades e asociacións municipais da nosa vila, que deberían de ser chamadas a colaborar na súa organización e desenrolo, ademais de ser as protagonistas e non deixalo simplemente para aqueles “colaboradores políticos” que actuán máis polo interés persoal de manter o posto de traballo, a posición social ou económica e a influencia política que por facer das festas un gran acontecemento para tódolos veciños.

Ademais, unha vez que se mellorou, dende o grupo de goberno, a organización de eventos durante todo o ano e se fixo algo por escoitar as múltiples voces que surxían pedindo a organización de eventos como o San Xoán, que foi unha gran proposta da Asociación de Vecinos da Zona Vella e a Feira Medieval en datas diferentes ás festas de San Ramón, que moitos levábamos tempo solicitando, así como unha mellor organización da Feira do Queixo e do Capón, escapando ademáis do sucio aparcamento da Praza da Constitución que tamén levábamos moito tempo pedindo, así como outras celebracións, que teño que decir que melloraron bastante dende este último ano e que falan positivamente dalgún responsable municipal que se está preocupando por escoitar, mellorar e actuar para facer aquelo que é o mellor para todos, sen necesidade de enrocarse en posicións partidistas previas. Por todo iso, esperamos que as continuas críticas do noso grupo, fagan que dunha vez por todas se atrevan a organizalas festas máis importantes para o noso concello, nas que contarían sen ningún tipo de dúbida co apoio, traballo e disposición á colaborar do Grupo Municipal Socialista.

Así que esperemos outro ano máis e deixemos que o tempo e a insistencia de todos aqueles veciños que pensamos deste xeito, convenzamos os nosos gobernantes para que se atrevan a facer algo tan bonito para o que goberna, como é a organización das festas patronais e que isto suceda co apoio de tódolos cidadáns e entidades que así o desexen e non suceda que os gobernantes só aparezan para intentar teledirixir moitos dos actos programados nelas, sen logo dar a cara ante os cidadáns que lles deron a responsabilidade de gobernar.

Non quero rematar sen desexar boas festas de San Ramón e Santa María a tódolos vilalbeses e aqueles que veñen a visitarnos nesas fermosas datas para todos nós.

Martín Seco García
Concelleiro do Grupo Municipal Socialista

Os concelleiros Seco e De Vicente non estamos dacordo con certa información filtrada por alguén a "El Progreso" e que foi publicada hoxe

2009-07-23T16:13:00.019+02:00

.
.
.

Despois de ler a información aparecida no diario "El Progreso" hoxe Xoves día 23 de Xullo, na que trala denuncia do GMS dos vertidos da Depuradora do Martes, se insinúa a posibilidade de que os traballadores da Depuradora abrisen "non sei que comportas" para deixar sair toda a porquería ó río Madalena.

Queremos demostrar o noso máis rotundo rexeitamento a estas declaracións, posto que non dudamos nin unha pizca da profesionalidade dos traballadores de "Espina e Delfín" e ademais a persona que filtrou esta infirmación a dito diario descoñece por completo o funcionamento dunha EDAR deste tipo, porque non sabe de que comportas está a falar, xa que a chegada de porquería con moitos sólidos ó cauce do río, sucede sempre tras épocas sen chuvía nas que se acumulan sólidos, graxas, deterxentes e todo tipo de porquerías no sistema de sumideiros, que cunha forte tromba e tendo en conta que a depuradora non pode co caudal entrante, alivia parte da ríada directamente ó rio, sen necesidade de abrir ningún tipo de comporta "ficticia" que encha o río de porquería.

Polo que queremos deixar moi claro que este tipo de informacións falsas e infundadas e moito máis sen ningún tipo de proba do que se denuncia, poidendo facerlle moito dano persoal ós traballadores dunha empresa que se están a gañar un salario honradamente, non é o noso tipo de forma de actuar nin o será nunca.

O GMS DENUNCIA OS NOVOS VERQUIDOS DA DEPURADORA MUNICIPAL Ó RÍO MADALENA E O INCUMPLIMENTO DO PP DO COMPROMISO DE COLABORAR COS PESCADORES

2009-07-23T10:26:00.011+02:00

Dende o Grupo Municipal Socialista estamos moi preocupados pola inactividade do PP ante a situación que estamos a observar continuamente cos vertidos procedentes da Depuradora Municipal, sempre que o noso municipio recibe alguna pequena ou non tan pequena tromba de auga, e que estos días están a rematar coa vida do noso río e dos animais que viven nel.

.
Os Concelleiros Socialistas, Margarita de Vicente e Martín Seco estivemos onte 22 de Xullo, a iso das 21h. da noite nas instalacións da Depuradora Municipal, despois de observar as continuas denuncias feitas pola Asociación de Pescadores de Vilalba nestes días no seu Blog e presenciar “in situ” os verquidos feitos pola instalación municipal, e temos que evidenciar que tanto os traballadores de Espina e Delfín, como a propia Depuradora estaban traballando correctamente, incluso ésta, ó límite da súa capacidade. Pero tamén poidemos observar como na arqueta de entrada a Depuradora, (contrastado con fotos acreditativas que están no noso poder), tiña que ser aliviada unha parte da auga que chegaba á Depuradora directamente ó río sen tratar por non ter capacidade para poder acumular tanto caudal, feito que nós xa denunciábamos que era por tal situación.

Sabemos das continuas denuncias feitas públicas que a Asociación de Pescadores fixo ante a Xunta de Galicia, Confederación Hidrográfica e incluso ante o Defensor do Pobo e moito nos tememos que poidan aparecer continuas multas ó Concello de Vilalba, responsable de dita Depuradora, que acaben por minar as maltrechas finanzas do noso Municipio, como xa apareceron noutros momentos e que poden multiplicarse pola inactividade e falla de compromiso por parte dos nosos dirixentes que non aportan nada para poñerlle freo a tales acontecementos e que tratan de mirar para outro lado como se esto non fose con eles.

Por outro lado despois da moción presentada polo GMS no pleno do mes de Maio onde solicitábamos a construcción dun pozo de tormentas e o inicio de obras de separación de pluviais e facais no noso casco urbán e que foi rexeitada polo Partido Popular. No transcurso do debate entre o Teniente de Alcalde o Sr. Vicente García Pernas e Martín Seco, o concelleiro socialista solicitou que o Grupo de Goberno puxese tódalas facilidades e contase en todo momento coa Asociación de Pescadores tendo en conta que nesas datas se ía a proceder a limpeza da Praia da Madalena e dita asociación estaba a traballar na recría de troitas e ademáis sabíamos que necesitaban colaboración na limpeza do río e moito máis do tramo da presa que leva o canal de alevinaxe que utiliza dita asociación, neste senso por parte do PP mostrouse toda a dispoñibilidade a colaborar con dita asociación “como non podería ser doutro xeito” en palabras textuais do Señor García Pernas, e despois podemos observar como incumplen os seus propios compromisos cando observamos no Blog da Asociación de Pescadores que non se puxeron en contacto con eles para nada durante a limpeza da Praia Fluvial e incluso non lles contestaron cando solicitaron a limpeza dos lugares que eles solicitaban e por outro lado incluso da a sensación de que querían perxudicar ós pescadores ó ter vacía a presa dende o día 16 de Xuño ata o 22 de Xuño aínda que segundo a asociación de pescadores nunca se deixara pola noite vacía a Praia e con elo deixaron case sen auga os alevíns que foron rescatados polos pescadores xunto cos enenos da guardería que baixaban de visita.

Mal camino levamos se nin tan sequera ós máximos representantes do noso concello tratan de ser respetuosos e colaboradores cunha das asociacións que existen no noso concello que simplemente trata de manter o que indispensable para eles que é o río onde se desenrola a súa actividade e que ademais colabora na limpeza er mantemento do río e o seu cauce sen máis motivo que o amor que teñen por esta parte do noso concello.

O GRUPO MUNICIPAL SOCIALISTA DENUNCIA QUE OS GRUPOS DA OPOSICIÓN NON FORON INVITADOS Á INAGURACIÓN DA NOVA ITV VILALBESA

2009-07-12T05:05:00.006+02:00

Dende o GMS queremos denunciar a falla de respecto, educación, e sensibilidade democrática demostrada pola nova Delegación Provincial da Xunta de Galicia en Lugo, con Raquel Arias ó fronte, e por suposto, polo noso alcalde Gerardo Criado e ó resto do Grupo de Goberno do PP que non é a primeira vez que se olvidan de invitar ós membros da oposición a un acto tan importante para o noso concello e a nosa comarca como é a inauguración da nova estación da ITV no Polígono Industrial de Vilalba que ademais, quero recordar, foi posta en marcha polo anterior goberno bipartito, deixando claro o compromiso do anterior goberno co noso Concello.

E xusto agora, que o goberno do Sr Feijoo quere dar falsas clases de comportamento democrático e dun talante democrático, do que os membros do seu partido carecen no momento que teñen que demostralo. Ademais queremos comparar esta situación coas actitudes do anterior Goberno da Xunta de Galicia que nunca deixou de invitar e darlle participación os membros do PP naqueles actos e inaguracións que tiñan que ver con actuacións da administración autonómica no noso concello, como cremos que non debería de ser doutro xeito.

Moción presentada polo GMS para solicitar a Deputación de Lugo a construcción de beirarrúas na estrada da Praia Fluvial

2009-07-12T04:55:00.008+02:00

Martín Seco García e Margarita de Vicente Mato, concelleiros do Grupo Municipal Socialista e Mª Elba Veleiro Fernández na súa condición de voceira do mesmo grupo no Concello de Vilalba, comparecen e como mellor en dereito proceda DIN:

Que o abeiro do disposto nos artigos 97 da Lei 5/1997, do 22 de Xullo, Lei de Administración Local de Galicia, 91,4 e 97 do Real Decreto 2568/1986, do 28 de Novembro, polo que se aproba o Regulamento de Organización, Funcionamento e Réxime Xurídico das Entidades Locais, e 46.2 da Lei 11/1999, do 21 de Abril, Lei de modificación da Lei Reguladora de Bases do Réxime Local e outras medidas, presenta á consideración do Pleno da Corporación Municipal a seguinte:

.
MOCIÓN

EXPOSICIÓN DE MOTIVOS:

Dende xa hai algún tempo, o Grupo Municipal Socialista recibiu a solicitude feita polos veciños e veciñas que residen ó longo da estrada que enlaza as vías LU-861 de Vilalba a Ferrol e a CP-6513 de Vilalba a Betanzos, pasando pola zona de esparcemento da Praia Fluvial, para que a Deputación Provincial de Lugo, propietaria de dita estrada, puxese os medios necesarios para mellorar a seguridade vial e facer que os vehículos que circulasen por ela non levasen unha velocidade demasiado elevada, conquerindo unha maior seguridade para os viandantes que usan esta vía.

Tamén o PSdeG-PSOE, dentro do programa electoral co que concurriu, ás eleccións municipais de 2007, incluía o compromiso de construila beirarrúa de baixada dende a Estrada de Ferrol ata a Praia Fluvial da Madalena, para facer máis segura a baixada dos moitos veciños/as, e sobre todo dos nenos/as que concurren nestas instalacións lúdicas nos meses de verán, sen olvidar, por suposto, ós veciños e veciñas que residen nesta zona.

Dende hai poucas datas a Deputación Provincial respondeu a unha parte da solicitude feita polos veciños usuarios desta estrada, colocando bandas rugosas e a sinalización necesaria para evitar un exceso de velocidade dos vehículos circulantes nesta vía.

Pero, sen dúbida, para completar a seguridade vial e a comodidade dos viandantes que utilizan esta estrada e cumprir cos compromisos adquiridos polo Grupo Municipal Socialista , faise imprescindible a realización dunha primeira fase de construcción da beirarrúa que vai dende a estrada de Ferrol á Ponte da Madalena, esta obra debería de ser continuada por unha segunda fase, onde se constrúa a beirarrúa dende o lugar onde se vaia situar o novo “Bar-Restaurante da Madalena” ata a Estrada de Betanzos.

Por todo o anteriormente exposto, propoñemos ao pleno desta Corporación a adopción do seguinte,

ACORDO:

Solicitar da Deputación de Lugo a construcción da beirarrúa que vai pola vía Provincial e enlaza a Estrada LU-861 de Vilalba a Ferrol e a Estrada CP-6513 de Vilalba a Betanzos, pasando pola Praia Fluvial da Madalena., e que se realizaría en dúas fases:

Na primeira (prioritaria), dende a vía LU-861 á ponte da Madalena.
e nunha segunda dende o remate das instalacións da Praia Fluvial, onde se sitúa o novo “Bar-Restaurante da Praia” ata a vía CP-6513.

Enviar un escrito con dito acordo do Pleno da Corporación, á Deputación Provincial de Lugo, propietaria desta vía.

En Vilalba, a 6 de Xullo de 2009